Browsing Category

de hulplijn

de hulplijn, le nouveau bébé est arrivé

Hoe zal dat kindeke heten?

Ik schreef ooit al eens dit, weet u nog. Inmiddels moet ik helaas tot de vaststelling komen dat er sedertdien niet veel is veranderd. De jongensnaam was nadien – tja – op, en met de meisjesnamen was het niet veel beter gesteld. Mijn lief heeft zelf nog steeds weinig ideeën, maar vindt het wel onderhoudend om mijn zeldzame suggesties met weinig enthousiasme te onthalen. Met zijn “Hmmm, ik zou toch nog wat verder zoeken” en zijn “Mja, weet ge niets anders?” drijft hij mij stilaan tot wanhoop. Of beter: nog meer wanhoop, want hoewel ik heel veel namen mooi vind, is er quasi geen enkele die ik mijn eigen kind zou toebedelen. Weinig veranderd dus, u leest het al.

Nu heb ik tijdens die jaren wel voor beide geslachten enkele (stel u daar niet veel bij voor, het zijn er bedroevend weinig) namen bij op mijn ‘lijstje’ en dat zou een klein lichtpuntje kunnen zijn, ware het niet dat de namen helaas niet zo goed passen bij de naam van kind 1. Hop, bijkomend probleem dus. (Moeilijk, moi?) Er past trouwens niet veel bij Nino, wist u dat? Daar had ik destijds precies wat langer moeten over nadenken. Maar goed. Ergens vind ik het belangrijker dat we de naam écht mooi vinden dan dat hij past bij Nino, maar het zou natuurlijk ook kunnen dat ik gewoon soms koppig ben en stiekem mijn zin wil doordrijven…

Dus lieve lezers, laat u alstublieft eens hélemaal gaan. Gooi namen in de comments dat het een lieve lust is: de namen die u wel of niet mooi vindt, wel of niet gekozen heeft, de namen die de vrouw van uw slager aan haar kroost schonk of de namen waar de toffe en minder toffe vriendjes van uw kindertjes mee gezegend zijn. Ik wil alles horen, lezen, in de hoop dat er nog enkele suggesties mij gaan raken. Dat de kans groot is dat ik toch mijn goesting doe, dat moet u er bij nemen…

Shoot!

de hulplijn, Nino

Vraagstjen

Aangezien er hier toch wel wat moedertjes lezen denk ik, ook maar even de vraag.

Zijn hier ervaringsdeskundigen betreffende baby’s van pakweg 7 maanden die nog zeker om de 2u nachtvoeding vragen? Zoja, kunt u mij hoop geven dat dit ooit voorbij gaat? Ik ben gelijk een beetje moe, zo.

(Wie weet waar ik die optie moet uitvinken bij de bestelling van toekomstige exemplaren, mag dat ook meedelen.)


de hulplijn, Nino

Structuur

Het is me wat, kindertjes krijgen. Of beter: 1 kindertje, voorlopig. Dat volstaat momenteel wel. Naar het schijnt mag ik niet meer zeuren over de kraamtijd, omdat die al gepasseerd zou zijn. Zo rap dat ik hem bijna gemist heb, zeg! De sloeber. Maar toch ga ik nog even van de hulplijn doen, als het niet geeft. U herinnert zich misschien nog dat ik ooit het lumineuze idee had om mijn domme versche moedervragen gewoon hier te stellen, aangezien ik liever niet belaagd word door horden hormonale vrouwen op fora zoals daar zijn: Zappy. Ik heb nogal een teer hartje namelijk, ik kan daar allemaal niet tegen.

Eigenlijk moet ik toegeven dat het allemaal wel redelijk vlot gaat. Ja, er waren al nachten waarop ik meegehuild heb met de Zoon, van pure miserie en vermoeidheid. Ja, hij bevuilt bijzonder graag zijn kleren, liefst als hij net helemaal gewassen is en een schoon nieuw outfitje aan heeft. Ja, zijn geliefkoosde hobby is mij zo uitgebreid mogelijk onderkotsen. Ja, ik word soms een beetje wanhopig ’s nachts, als ik na een slaapje van amper 2 uren alweer het geluid van het gesabbel op de handjes hoor versterken. En ja, een simpele trip naar de Colruyt is tegenwoordig al een hele onderneming.

Maar: hij is nogal redelijk fantastisch, die Zoon van mij. In het begin doet zo’n baby van eten en slapen en als ge pech hebt veel huilen. Hier bleef dat gelukkig behoorlijk goed binnen de perken. Maar nu is hij boreling-af, en ik vind het steeds leuker. Ook wel intensiever, eerlijk gezegd, want ik heb veel minder de handen vrij. Hij glimlacht naar zijn moeder alsof ze het allerleukste exemplaar van het menselijk ras is. Hij wordt steevast wakker met een opperbest humeur en vertelt de leukste vertellingen. Hij houdt roepwedstrijdjes met mij, waarbij we om ter luidst en om ter melodieust geluiden produceren. Hij schopt met de beentjes van contentement als hij ons ziet en heeft de allermooiste pretoogjes. Hij tilt fier als een pauw zijn hoofdje op als hij op zijn buik ligt. En ook al heeft hij een redelijk kaal hoofd, hij is tòch nog knap. Ook dat moet ge kunnen. Soms zeurt hij ook de pannen van het dak, maar dat mag van mij. Ik ben geen moeilijke.

Maar. Veel kan dat uiteraard nog niet, zo’n jongetje van 2.5 maanden. Ook al is hij wel al vaak wakker, en daar knelt het schoentje. Allez, het schoentje knelt niet echt, maar ik heb er gewoon wat vragen over. Concreet beschikken we momenteel over: een verzorgingstafel, een parkbed beneden, een wipper, een spijlenbedje boven in onze slaapkamer, een paar armen van moeder, een paar armen van vader, en een kleine uk. De kleine uk verhuist in willekeurige volgorde van het 1 naar het ander. En ik vraag mij af of daarin niet enige structuur aangewezen is.

Aangezien wij nogal avondmensen zijn, laste ik deze week een bedtijd in voor het kind. Niet meer rond of na middernacht samen met ons naar boven, maar vroeger, zijnde na de voeding van 22u (of degene die daar het dichtst bij in de buurt ligt). Dag 1 en dag 2 ging dat uitstekend. ‘Wat een makkelijk kind toch’, dacht ik. Dag 3 was kleine uk verdacht flink wakker na die voeding en voelde ik de bui al hangen. Toch zette ik door. Na 2u fikse bleitinge bij hem en proberen volhouden bij mij kwam ik – of wat dacht u – met een opgewekte kleine uk op de arm weer beneden. ‘Niets aan het handje’, dacht hij. ‘Dedju’, dacht ik. (Kleine tussenopmerking: ik doe niet aan ‘kinders laten huilen tot ze in slaap vallen’. Kinders hebben u nodig. Twee uur proberen vond ik genoeg, ik begin dan liever de volgende dag met een propere lei in plaats van hardnekkig vol te houden.) Opvallend is dus wel dat hij, wanneer hij gewoon sàmen met ons mee verhuist naar die kamer, niet bleit. Hij kan dan wel wat zeuren of vertellen soms, maar valt vrij vlot in slaap.

Zodus vraag ik mij vanalles af. Moet dat eigenlijk al een bedtijd hebben en zoja, hoe bepaal je die? Zal ik het feit dat hij eigenlijk vlot inslaapt samen met ons niet verpesten door ‘kunstmatig’ een bedtijd te proberen inlassen? Hoe zit dat overdag feitelijk, moet daar al meer structuur in zitten dan ‘Kom jongen, nu gaan we eens in de wipper zitten’ en ‘Hij ziet er moe uit, ik leg hem in zijn bedje?’.

Het lost zichzelf wel op hoor, ik weet dat wel. Maar nu jullie hier toch zijn, kan ik het even goed eens vragen. (Oh ja, geen onbelangrijk detail: hij drinkt nog steeds om de 2u. En geen paniek, hij komt meer dan genoeg bij, dus hij heeft het blijkbaar nog steeds nodig. Het zou iets te maken hebben met kleine kindjes en kleine maagjes.) Dus hup lieve dames (en heren, geen discriminatie hier), doe mij eens achterover slaan met uw moederlijke kennis!

de hulplijn, Hummeltje, overpeinzingen

Overtuig mij eens, peoples.

Soms lees ik her en der dat jonge moedertjes erg schrikken over de impact van de eerste weken/maanden kraamtijd. Van de intensiteit, de moeite die het kost, de vermoeidheid, het gebrek aan de beruchte roze wolken. Ik las zelfs al op fora: “Waarom heeft niemand mij gewaarschuwd?”. En ik vroeg me af of deze dames op dezelfde aardbol rondlopen als ik.

Ik, ik heb namelijk een beetje last van het tegenovergestelde. Ik hoor ontzettend veel verhalen over hoe zwaar, moeilijk en uitputtend het is. Wat een verschrikking zo’n klein baby’tje kan zijn. Reflux, allergieën, huilbaby’s, vreselijke nachten, wanhoop, structuurloze dagen, isolement… Ik ‘weet’ er onderhand zo wat alles van. Of beter: ik heb er over gehoord, want weten zal ik het pas wanneer Hummeltje effectief ter wereld komt. Het lijkt mij inmiddels een ‘erop of eronder’-operatie. Een meevaller of een tegenvaller. Een tevreden kindje of een kindje dat ergens door geplaagd wordt met alle gevolgen van dien.

Ik ben een gewaarschuwde vrouw, dat staat buiten kijf. Maar ik ben ook een stilaan hoogzwangere vrouw, die door allerlei berichten meer angst ontwikkelt voor wat komen zal dan verlangen naar. De bevalling boezemt mij angst in, maar dat lijkt me behoorlijk normaal. Weinig mensen houden van pijn en ik kan niet zeggen dat ik uitkijk naar een pijn die ik nooit eerder gevoeld zal hebben. Bovendien vertelde een ervaren vroedvrouw me deze week dat kindjes die rechts zitten met het rugje – zoals Hummel – meestal zorgen voor een zware arbeid en moeilijke bevalling. Ze relativeerde het nadien en Hummel kan ook best misschien nog draaien, maar toch sprak haar blik boekdelen. Ik kan niet zeggen dat ik er panisch van word, want ik kan me er toch nog niets bij voorstellen. Maar bemoedigend is het niet. Ook de kraamtijd zie ik inmiddels met gemengde gevoelens tegemoet. Ik voel me nu al zo moe en het is nog niet eens begonnen, denk ik dan.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben blij een realistisch beeld te hebben van wat kan gebeuren. Maar ik heb eventjes nood aan wat peptalk. Wat ‘koetsjiekoetsjie’, wat ‘ze zijn ze schattig en zo lief’, wat ‘er gaat niets boven een versch baby’tje’. Want dat is toch ook nog een beetje zo, toch?

de hulplijn, Hummeltje

Zijt ge wel zeker…

… dat dat in elk lijf past, zo’n baby?

Ik begin er stilaan mijn twijfels bij te hebben. De gedachte dat Hummeltje nu iets rondom een kilo zou moeten wegen en dat dit nog zal verdriedubbelen, vind ik eng. En hoe mooi ik de dikke hoogzwangere buiken ook vind, ook hen vind ik een tikkeltje akelig. Zo groot! Zo opgeblazen! Ik heb daar nooit bij stilgestaan, maar nu des te meer.

Ik vind de buik namelijk ongeveer groot genoeg zo nu *kuch*. En ik heb er best ook wel last van. Mijn tempo is inmiddels gehalveerd en bovendien heb ik bij het wandelen vaak bandenpijnen die niet geheel aangenaam zijn. En dat spant soms, mens. Moet dat nog zo veel uitgerekt worden? (En wist u dat ‘uitgerokken’ eigenlijk Vlaams en incorrect is, hoe belachelijk ‘uitgerekt’ ook klinkt?) Komt dat wel goed? En hoe voelt dat aan, zo’n buik-op-het-laatst? It freaks the hell out of me, om eerlijk te zijn.

De zwangerschapsstreep, daar ontsnap ik ook niet aan. Ze komt plots tevoorschijn, ongevraagd en ongewenst, het lef zeg. Maar ik klaag nog altijd niet, de eerste 6 maanden zijn zo goed verlopen dat ik nog een heel tijdje geen recht op klagen zal verwerven. En tja, zo’n beetje bandenpijnen en een streepke, het is eigenlijk ook het vermelden niet waard.

Donderdag ligt er nog eens een meeting vast met Hummel en mag ik een naar het schijnt viezig suikerdrankje opsouperen. Om me nadien nog eens lek te laten prikken en te hopen dat de glucosewaarden netjes binnen de perken blijven. One of the many joys of pregnancy. En dan zijn we vertrokken naar het einde, feitelijk. Trimester 3 komt er aan, ik sta er bij en kijk er naar…

de hulplijn, zever, gezever

Rood of zwart?

Ik zag ze een jaar of 2 geleden in Zuid Frankrijk, maar dacht toen: “Ik wacht wel even en koop ze wanneer we thuis zijn”. Maar je zal het zien, die ENE keer dat ik geduld heb en geliefde schoenen niet direct koop, vind ik ze nadien natuurlijk nergens meer. Zelfs niet op het interweb. En God mag het weten, ik heb gezocht.

Tot ik ze vorige week zag blinken in een Aalsterse etalage. En nu ook in een online shop. Ik twijfel echter. Rood is aparter, zwart is meer draagbaar. Op mijn vraag antwoordde het lief: “Ik vind ze sowieso lelijk, hoor”, dus ik wend mij tot jullie.

Rood of zwart?

(Tenzij ik mijzelf er natuurlijk van overtuig dat ik ze beter gewoon allebèi koop. Aja, want zie dat ze volgende week weer niet meer te vinden zijn? En dat dat dan weer 2 jaar duurt? Of langer? Of eeuwig?? Bovendien, Birkenstocks koopt ge niet omdat dat zo schoon is, maar omdat ze comfortabel zijn. Voor mij en mijn knikvoet. Dus hoe meer ik er heb, hoe beter. Eigenlijk. Feitelijk. Toch. Hé?)

de hulplijn, Hummeltje, overpeinzingen

Overdaad schaadt

Kijkt, ik ga nekeer iets tonen. Een bron van wanhoop, voor mij persoonlijk. Gisteren liepen wij nogmaals door een babywinkel (remember: gewenning). De voornaamste reden was dat we online een tricot slen hadden besteld, die we gingen ophalen. Het is bovendien een winkel waar ze ook wel wijze zwangerschapskleren hebben, dus ik ging een kijkje nemen. Lief pikte hier en daar een boekje mee.

Eén van die boekjes bleek een catalogus. Met dingen die ge nodig hebt, volgens de babywinkel. De babywinkel is bovendien zo vriendelijk om achteraan in de catalogus een lijstje te stoppen met al die dingen die ge nodig hebt. Ik laat u even meegenieten van het lijstje (klikken voor groter).

En het zal best aan mij liggen, maar ik word daar instant moedeloos van. Dat kindje op zich, ik zie dat eigenlijk heel goed zitten. Het is gewenst en welkom en zoveel meer. Maar alles wat daarbij komt kijken, ge hebt er geen gedacht van hoe zielig en onbekwaam mij dat soms doet voelen. Nu pas op, ik kan redelijk goed relativeren en al, maar ik kan niet ontkennen dat ik behoorlijk duizelig word van zo’n lijstje. En als ik dan nadenk, dan vind ik dat een beetje raar. Het kindje op zich geweldig goed zien zitten, maar moedeloos worden van de spulletjes. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Het doet mij denken aan het verhaal van een meisje dat van het platteland in China naar België was verhuisd. Ze vertelde hoe ze in haar eigen dorp boodschappen deed, en hoe anders dat hier was. Waar ze ginds simpelweg ‘melk’ ging halen, kwam ze hier terecht in een supermarkt. ‘Melk’ bleek nog slechts een vaag begrip. Mager, halfvol, vol, met extra vitaminen, met extra calcium, voor kindjes, voor oude mensen, halve litertjes, liters, dozen van 5 liter, wit product, merk 1, merk 2, merk 3… En hoe ze daar helemaal radeloos weer buiten ging, zonder melk, maar met een halve depressie. Ik geloof in het feit dat teveel keuze voor de mens niet goed is. Of toch niet voor mij, want ik begreep perfect wat het meisje bedoelde.

Het is zondag en slecht weer, dus ik ben maar even aan het tellen geslagen. Op dit lijstje staan 131 dingen. HONDERDEENENDERTIG DINGEN. Waar bij de helft nog staat: 2 stuks, 6 stuks, 8 stuks. Ik weet: het zal wel loslopen. Ik weet: dit is een lijstje van een babywinkels, en het doel van babywinkels is nu eenmaal veel verkopen. Ik weet: binnen een jaar lach ik met deze lijst en weet ik perfect wat er bedoeld wordt met pakweg een badstaander, een gordelgeleider of een parkbumper. Maar nu vind ik mijzelf een beetje zielig en vraag ik mij af of andere beginnende ouders daar ook last van hebben, of net met veel enthousiasme elk item op deze lijst gaan kopen. En of dat hen dan de illusie verschaft perfect te weten waar ze aan begonnen zijn en dat perfect onder controle te zullen hebben. Want al koop ik 262 dingen, daar geloof ik niet in. Het wordt ongetwijfeld nieuw, wonderbaarlijk, moeilijk, prachtig, lastig, heerlijk en uitputtend. No matter how much stuff I buy. Toch?

Tenzij jullie mij nu vertellen dat het een heel accuraat lijstje is en we daadwerkelijk alles wat er op staat nodig zullen hebben. Dan ga ik eventjes een klein beetje huilen, als het niet geeft.

de hulplijn, Hummeltje

Sessie 2 – over buiken en gewichten

Ik zou eigenlijk beter bij het begin beginnen, nietwaar. Hummel is immers nog maar een centimetertje of 7, dus die zou ik voorlopig niet echt terug vinden in een draagdoek.

Vandaag bereiken wij hier mijlpaal 1, het einde van het eerste trimester ofte 13 weken. Er zit met andere woorden al 1/3 van de zwangerschap op. Een nogal vreemd en abstract derde, moet ik bekennen. Een derde waarin je niets ziet vanbuiten, en niets voelt vanbinnen. Door het ontbreken van andere symptomen is er dan ook eigenlijk quasi niets dat mij er op wijst dat ik zwanger ben. Daardoor voelt het soms toch nog allemaal een beetje apart. Dan denk ik: “Mor allez, ik zit dat daar allemaal op dienen blog te schrijven, is het wel echt?”. Soms leg ik mijn hand op mijn buik en tracht ik te bevatten dat er enkele centimeters daarvan verwijderd een ieniemienie-beebietje zit. Voorlopig wil dat nog niet zo lukken, maar de echo’s bewijzen gelukkig dat het wel zo is.

Eerlijk gezegd kijk ik best wel uit naar wat meer activiteit. Ik weet dat het – zeker bij een eerste zwangerschap – heel erg normaal is dat er nu nog niet veel te zien en te beleven valt. Op het interweb lees je zo wel eens over vrouwen die hun embryo bij 10-12 weken al voelen bewegen, maar ik vrees dat die eerder niet zo goed vertrouwd zijn met de activiteiten van hun spijsverteringssysteem. Peis ik persoonlijk hé, maar wie ben ik natuurlijk. Nu pas op: Hummel die ploetert en dobbert al lustig rond hoor, maar is natuurlijk nog veel te klein om daarmede deiningen te veroorzaken die ik zou kunnen voelen. Daarop moet ik toch echt nog wel een aantal weken wachten. Dju, dat betekent geduld hebben dus. Weeral, tss.

Gewicht is er nog niet bijgekomen. Of er al buikvorming is, dat is een moeilijkere vraag. Ik ben dan wel slank, maar een wasbordje heb ik nooit gehad. Eerder een – euh – bescheiden rolletje. Naarmate de dag vordert wordt dat rolletje meer naar voren geduwd, maar daaruit kunnen we afleiden dat voornamelijk mijn darmen hiervoor verantwoordelijk zijn, en nog niet zozeer Hummel en zijn habitat (al zorgen die daar onrechtstreeks natuurlijk wel voor door alles in mijn buik te herorganiseren).

Zodus, om maar met de onbeleefde deur in huis te vallen, vroeg ik me af hoe dat bij jullie zat met die buiken en gewichten. Wanneer zijn ze verschenen, in welke getalen, enzoverderenzovoort?

de hulplijn, Hummeltje

Sessie 1 – draagsystemen

Dat ik mijn eerste grote flater begaan heb door een park met een bedje te verwarren, dat weze duidelijk. It can only get better, toch? Of niet, maar ik vind het niet zo erg om een beetje af te gaan. Als het ons vooruit kan helpen, en misschien andere lezeresjes ook blijkbaar, dan graag.

Zodus. Een eerste kwestie. Door wat in blogland te vertoeven, ben ik helemaal gewonnen voor het draagdoekengebeuren. Het lijkt mij een intieme manier om momenten met je kindje door te brengen, en heel knus en geruststellend voor de baby in kwestie. Tenzij Hummel daar anders over denkt natuurlijk, want ik weet dat er kindjes zijn die er niets aan vinden, maar het lijkt me toch echt het proberen waard. Ik zie mij al koken en wandelen met een kleinen aan mij hangen, hoe cool is dat? Al zal er in het begin van die activiteiten misschien nog niet veel in huis komen, maar kom. Ik ga mijn eigen romantische illusies nog even laten bestaan.

Draagsystemen dus. Ik vang hier en daar wel wat op.

– De Beco Butterfly: Ja, daar niets over horen terwijl je in blogland rondhangt, dat is natuurlijk onmogelijk. De meeste mensen lijken toch voorstander. Ik denk (spreek mij tegen hé!) dat dit niet direct voor hele kleintjes bestemd is, maar anderzijds wel weer redelijk lang meegaat? Het lijkt me ook iets dat wel geschikt is om uitstapjes mee te doen, bijvoorbeeld? Dit is iets wat ik gezien de vele positieve reacties toch zou overwegen aan te kopen… ’t Is niet goedkoop, maar me dunkt dat heel dat babygedoe ons sowieso tamelijk wat centen gaat kosten, als ik zo eens rond kijk.

– De tricot slen: wel voor hele kleintjes? Misschien meer voor binnenshuis? Ook iets dat ik wel zou willen eigenlijk. Om dezelfde reden: iedereen lijkt er nogal unaniem content over te zijn. En, laat ik het maar toegeven, ik zou het ook wel ontzettend cute vinden om mijn lief van 1.93m te zien lopen met een draagdoek met een borelingske in. Als ik hem tegen dan nog wil afgeven natuurlijk. (De draagdoek, en Hummel zelf).

Dan heb ik ook nog dingen horen waaien als Mei Tai en Ring Sling en dergelijke, maar daar heb ik me nog niet in verdiept. Alle mogelijke tips, ervaringen… zijn welkom.

Ook nog: hebben jullie dit zelf geleerd, of 1 of andere workshop gevolgd? Ik krijg normaal gezien kiekenvel van het woord ‘workshop’, maar in dit geval zou ik misschien toch graag zeker zijn dat ik het kind er niet ga laten uit donderen omdat ik niet goed weet hoe ik dat spel moet knopen.