Browsing Category

Hummeltje

Hummeltje, overpeinzingen

38 weken

Ik nam op 8 weken eens foto nr. 1 en dacht toen dat er een buikje zichtbaar begon te worden. Onzin natuurlijk, dat waren gewoon mijn natuurlijke welvingen, doorspekt met een boel verlangen en fantasie. En dan komt die buik rond de 20 weken, wordt die alsmaar groter en komt ge terecht op 38 weken, foto nr. 2, denkende: “Holy crap, ben ik dat??”.

En dan denkt ge ook: “Ik neem een foto om de 2 weken… Het zou best wel eens de laatste kunnen zijn.”

En dan slikt ge. En slikt ge nog eens.

Als ik er diep over nadenk, dan nemen de zenuwen de bovenhand. Dan denk ik aan arbeid, weeën, persen, bevallen. Aan ziekenhuizen en daar verblijven, wat ik eigenlijk ook nog nooit gedaan heb. Aan kraamtijd en bezoek en hoe bevreemdend mij dat allemaal nog lijkt. En soms aan ‘kch’, maar dat ga ik niet uitleggen. Maar dan denk ik natuurlijk vooral aan het feit dat er binnenkort een klein mensje geboren gaat worden. Onze zoon/dochter. Een échte baby die wij gemaakt hebben. En werkelijk: ik kan mij daar ZO weinig bij voorstellen. Ook al voelt ge het Hummeltje in kwestie bewegen, het blijft zo ontzettend irreëel.

Maar meestal doet ge gewoon verder met de dingen des levens en zit ge daar niet heel de tijd diepgaand over te contempleren. Gelukkig maar, want veel haalt dat niet uit. Het is fijn om er af en toe bij stil te staan, maar het zal ons uiteindelijk moeten overkomen. De bevalling, het ouderschap en alles wat er bij komt kijken.

Op zijn tijd… Maar misschien nu nog net even niet.

Hummeltje

36 weken

Gisteren, that is. Maar gisteren had ik geen tijd om te bloggen wegens druk, van hier naar ginder en een hondje dat van haar baarmoeder werd ontdaan (ocheer). Ze stelt het goed trouwens. Ik, ik heb wel nog een baarmoeder. Een redelijk uitgerekte zelfs. Kijk maar.

En wat geeft dat, zo 36 weken zwanger zijn?

– Vermoeidheid. Ja, ik weet het, normale vrouwen hebben dat in het eerste trimester. Ik in het derde, zo blijkt. Slapen kan ik nog altijd prima, maar uitgeslapen geraak ik niet meer. Ach, ik kan er maar al aan wennen.

– Plasjes. Miljoenen, miljarden plasjes. ’s Nachts, overdag, voor vertrek ergens heen, na vertrek ergens heen, thuis, op locatie: plasjes. Heel vervelend als je niet thuis bent trouwens, maar ergens in het buitenland. Want ja, wij trokken er nog enkele dagen tussenuit. Daar blog ik later ook nog even over.

– Niet meer zo mobiel zijn. Al valt dat nog mee, ik voel het toch. Stappen lukt, maar niet zo lang aan een stuk. Regelmatig uitrusten is de boodschap. Soms bandenpijnen bij het stappen, dat heb ik al een tiental weken occasioneel eens. Dan zit er niet veel meer op dan stoppen, eigenlijk. Verder moet ge u gewoon een beetje inbeelden dat ge een oud meetje zijt, en dan gaat dat wel.

– Ik kan, euhm, nog steeds niet zo bijzonder veel verdragen. Luidruchtige Nederlanders op hotel bijvoorbeeld. Of Britten die het laatste beetje roerei wegschrapen voor uw neus. U ziet, op reis was er inspiratie te over. U heeft wat gemist! Anyway, ik voel mij intussen zo stilaan kabouter Wesley in hoogsteigen persoon. Maar volgens mij ligt dat volledig aan alle andere mensen natuurlijk, die simpelweg geen manieren meer hebben. Ik heb daar niets mee te maken. En mijn hormonen ook niet. Neen, neen.

– Zenuwen. Want dat zaakje loopt hier stilaan ten einde en of ik daar klaar voor ben, dat is een andere kwestie. Ik ben het zwanger zijn alvast niet beu. Ook kan ik mij nog helemaal niet inbeelden dat ik binnenkort een kind ga baren en hebben. Slik. Ik stel voor dat we daar dan ook nog even mee wachten. Willen we dat afspreken, liefste Hummel? Ik dank u bij voorbaat.

Hummeltje, zever, gezever

Weddenschapke, anders?

Deze week kreeg ik een interessant mailtje van mijn liefste zus (die mij trouwens chocolade kwam brengen na het lezen van mijn vorig logje. U wil ze ook hé, die zus?). Er is een heuse weddenschap opgezet. Getiteld: ‘Hummel: male or female’ en ook naar gewicht wordt een gooi gedaan. De stand binnen de familie is redelijk fifty-fifty en de winnaar krijgt een watermeloen. Omdat dat naar het schijnt ongeveer evenveel weegt als een klein hummeltje. Ja, ja.

Met Tamara heb ik al een deal: zij voorspelde mij dat mijn navel niet meer zou ploppen en zal vermoedelijk gelijk krijgen. Ik heb haar een doopsuikerken beloofd als haar voorspelling uitkomt. Ik heb nogal wijze doopsuikerkes, namelijk. Althans: dat vind ik zelf, net zoals natuurlijk elke vrouw dat vindt. Anders zou ze andere doopsuikerkes kiezen, ha! Ze zijn alleszins zelf gefabriceerd door mijn moeder en mijzelve. En daar zijn wij een beetje trots op.

Dus dacht ik: misschien moet ik mijn lezertjes ook iets gunnen. Zoveel zijn dat er niet, dus ik zal er mij zeker niet aan ruïneren. Aangezien ik 4 soorten heb van doopsuikerkes, kan ik gerust 2 weddenschappen organiseren. (Ook geen nood dus als u een geboren winnaar bent en 2 keer in de prijzen valt). Ten gepaste tijde post ik fotootjes van de te winnen presentjes en mogen de winnaars kiezen.

Waag dus uw gokje!

1. Gewicht?

2. De datum der terwereldkoming? (uitgerekend: 9/9)

(Er zijn natuurlijk lezers die sowieso een doopsuikerken gaan krijgen, omdat ze mij kennen in het echt. Ik moet er nog eens over nadenken wat ik dan ter compensatie kan schenken, maar zij moeten het niet laten mee te doen!).

Hummeltje, zever, gezever

Bad Mood

Net zoals het een paar (belachelijk weinige) dagen behoorlijk warm moet zijn eer we van een hittegolf spreken, kan ik nu wel besluiten dat er hier een Slecht Humeur heerst. Niet zo eentje van 1 dag, maar een hardnekkiger. Bij mij dus, welteverstaan.

Sigh.

En redenen dat ik heb, mensen. Redenen! Grondige, diepzinnige redenen! Zo vind ik dat mijn haar ontzettend slecht geknipt is, bijvoorbeeld. Maar dan ook écht slecht. Hoe durven ze. En gaat mijn kat continu op plaatsen liggen waar ze dat niet mag. Het loeder. Zo ben ik vreselijk moe, ook al slaap ik genoeg. Vind ik het gezoem van vliegen onuitstaanbaar. Ben ik dit jaar niet op de Gentse Feesten geraakt, tot mijn – wait for it – grote ergernis. Er is nooit iets deftigs meer te zien op TV en mensen zeuren teveel aan mijn hoofd. Alle chauffeurs behalve ikzelf kunnen niet rijden, dat ook. En die vorige zin klopt gelijk niet, zucht. Bejaarden op de plaatselijke markt of in de supermarkt zijn werkelijk onbeschofter dan ooit tevoren. Als ik wat was durf buiten hangen, dan begint het zeker en vast te regenen. Als ik een vers T-shirt aan heb, dan zitten er een half uur later vlekken op, door die dikke buik. Smeer ik al 3 maanden dagelijks die dikke buik in trouwens, staan er natuurlijk knallers van striemen ergens anders. Jeej! Zegt de ene vandaag dat ik toch maar een kleine buik heb, wordt mij morgen gevraagd of ik misschien een tweeling verwacht. Er wordt voor het eerst in mijn leven zonder enige schroom naar mijn gewicht gevraagd. En gisterenavond was mijn chocolade op. Zomaar, op!

U ziet: stuk voor stuk grondige, diepzinnige redenen. Die mij nopen tot een duizelingwekkend hoge frequentie aan oogrollen en een niet aflatende goesting om iedereen een scheldwoord toe te werpen. Ik denk dat ik deze laatste weken best op een onbewoond eiland zou doorbrengen. Hoewel, als de bevalling dan in gang schiet, dan is er natuurlijk weer niemand in de buurt. Vaneigens. Typisch! Grmbl.

de hulplijn, Hummeltje, overpeinzingen

Overtuig mij eens, peoples.

Soms lees ik her en der dat jonge moedertjes erg schrikken over de impact van de eerste weken/maanden kraamtijd. Van de intensiteit, de moeite die het kost, de vermoeidheid, het gebrek aan de beruchte roze wolken. Ik las zelfs al op fora: “Waarom heeft niemand mij gewaarschuwd?”. En ik vroeg me af of deze dames op dezelfde aardbol rondlopen als ik.

Ik, ik heb namelijk een beetje last van het tegenovergestelde. Ik hoor ontzettend veel verhalen over hoe zwaar, moeilijk en uitputtend het is. Wat een verschrikking zo’n klein baby’tje kan zijn. Reflux, allergieën, huilbaby’s, vreselijke nachten, wanhoop, structuurloze dagen, isolement… Ik ‘weet’ er onderhand zo wat alles van. Of beter: ik heb er over gehoord, want weten zal ik het pas wanneer Hummeltje effectief ter wereld komt. Het lijkt mij inmiddels een ‘erop of eronder’-operatie. Een meevaller of een tegenvaller. Een tevreden kindje of een kindje dat ergens door geplaagd wordt met alle gevolgen van dien.

Ik ben een gewaarschuwde vrouw, dat staat buiten kijf. Maar ik ben ook een stilaan hoogzwangere vrouw, die door allerlei berichten meer angst ontwikkelt voor wat komen zal dan verlangen naar. De bevalling boezemt mij angst in, maar dat lijkt me behoorlijk normaal. Weinig mensen houden van pijn en ik kan niet zeggen dat ik uitkijk naar een pijn die ik nooit eerder gevoeld zal hebben. Bovendien vertelde een ervaren vroedvrouw me deze week dat kindjes die rechts zitten met het rugje – zoals Hummel – meestal zorgen voor een zware arbeid en moeilijke bevalling. Ze relativeerde het nadien en Hummel kan ook best misschien nog draaien, maar toch sprak haar blik boekdelen. Ik kan niet zeggen dat ik er panisch van word, want ik kan me er toch nog niets bij voorstellen. Maar bemoedigend is het niet. Ook de kraamtijd zie ik inmiddels met gemengde gevoelens tegemoet. Ik voel me nu al zo moe en het is nog niet eens begonnen, denk ik dan.

Begrijp me niet verkeerd: ik ben blij een realistisch beeld te hebben van wat kan gebeuren. Maar ik heb eventjes nood aan wat peptalk. Wat ‘koetsjiekoetsjie’, wat ‘ze zijn ze schattig en zo lief’, wat ‘er gaat niets boven een versch baby’tje’. Want dat is toch ook nog een beetje zo, toch?

Hummeltje

30 weken

En nu is het aftellen zeker?

Vaststelling: er komen een aantal euhm, ‘interessante’ kwaaltjes bij, zo na een tijd. Ik ga ze niet allemaal met u delen. Wees daar blij om.

Zoals ik deze week bijvoorbeeld tweette: ‘I have the boobs of Pamela Anderson and the feet of my late grandmother, darn sexy combo!’. Ge hoeft nog geen busticketje richting deze regionen te kopen, die boobs zijn met een korreltje zout te nemen. Maar toch, maar toch. De voeten, dat komt door vocht, zo schijnt. Ik had daar wel over gelezen, maar het blijft confronterend hoe uw lijf een eigen leven gaat leiden. Ik met de eeuwige te dunne enkeltjes (ja, die kunnen ook té dun zijn en dat flatteert niet als ge voor de rest niet überdun zijt) heb nu mémévoeten. Met kussentjes op. Bij momenten passen zelfs mijn Birkenstocks niet meer.

Oh, en plassen. Ik moet HEEL DEN TIJD plassen. Ik ga naar het toilet, stap in de auto om ergens naartoe te rijden, en ik moet alweer. In de auto al. En op de nieuwe bestemming natuurlijk ook weer. Leutig, jong. En ge moogt eens raden wat ge moet doen tegen dat vocht in uw benen… Zeer veel drinken, jawel! Een grapken van onze schepper, dadde. Hij heeft chance dat ik niet in hem geloof.

En het is WARM, maar dat wist u al. Iedereen denkt dat ik het warmer heb dan anderen, maar dat kan ik natuurlijk niet weten. Ik geloof dat dat nog meevalt eigenlijk, maar het neemt niet weg dat ik graag een zwembadje zou hebben om in te ploeteren. Ja, wij hadden er ooit 1, maar de poezen uit de buurt amuseerden zich met evenwichtsoefeningen op de band en hebben die alzo lek geprikt. En toen begon het te vriezen en lieten wij dat staan, waardoor het ook nog even als schaatsbaan heeft gediend, maar het verhuisde uiteindelijk toch naar het containerpark. Wij zijn daar niet zo ontzettend goed in, wij, in dingen onderhouden.

Ik kan ook den afwas niet goed meer doen zonder schoenen aan, want dan komt mijn buik net tegen het aanrecht. En kan ik niet dicht genoeg meer staan. Dat zijn zo van die dingen waar ge op voorhand niet over nadenkt.

Een slaaphouding vinden is nog steeds niet echt een probleem, al lijkt het elke morgen wel alsof ik de dag voordien 1000 buikspieroefeningen heb gedaan. (En ik weet dat, want er was een tijd waarin ik dat deed. Een zotte tijd, weliswaar.) Ik slaap wisselend op elke zij, zoals ik dat altijd deed, maar nu zakt er daarbij natuurlijk iedere keer een kindeken naar beneden. Mijn buikspieren vinden dat niet zo aangenaam.

Ik ben nu 9kg bij (hola! een vrouw die een gewicht vermeldt!) en heb nog 10 weken te gaan. Niet weinig maar ook niet overdreven veel, denk ik.

Maar eigenlijk hé, eigenlijk kan ik nog steeds niet klagen. Ik vind het buikje nog goed draagbaar, heb nergens pijnen en ben nog goed mobiel. Het mag zo nog even duren.

Ik heb een flatterende foto gekozen, ja. Met schaduw waar het moet, vanuit een goed perspectief en zonder benen/voeten. Het is mijn blog, dus dat mag.

Hummeltje

Eens zien anders?

Ik weet het, het is hier stil en saai. Mijn inspiratie is een beetje zoek. Maar wees niet bang (want dat bent u natuurlijk): een blog-stop, dat ben ik niet van plan. U zal dat wel merken, ik ben van het principe: is er even geen goesting of geen inspiratie, dan blog ik even niet. Easy-peasy.

Is er hier dan niets gaande? Ja, natuurlijk wel. Zo heb ik bijvoorbeeld uiteindelijk geen zwangerschapsdiabetes en gaan wij wegens een overdaad aan vervloekte voortekenen voorlopig niet op reis. Ook hebben we ongeveer een geboortekaartje klaar en hebben we als echte volwassenen een geboortelijst klaarliggen.

Maar u ziet, veel van dit nieuws bevat wel wat baby-vibes. En daarmee wil ik u niet overbelasten, want dit is geen strikte baby- of kindjesblog. Een beetje, dat wel. Stoort u dat, dan klikt u best even weg, want ik kan het niet laten u mijn Baby even voor te stellen. Ik was daar nogal ondersteboven van, namelijk. Uw buik kan dan groeien en af en toe wroetelt er iets flink daarbinnen, maar als ge dit plots te zien krijgt, zijt ge weer even helemaal verstomd.

Kijk!

Wie ons kent, mag gokken op wie hij/zij lijkt. Wij komen er niet uit. Maar weet ge wat, ik heb nu al een vermoeden dat het antwoord op mijn eigen vraag absoluut Ja zal zijn…

Hummeltje

28 weken

…aka de start van Trimester Drie. Wow.

Zwanger? Wie zwanger, waar zwanger?

Oh juist ja, ik zwanger.

En al een redelijk beetje veel zwanger, precies.

De rust is voorlopig weder gekeerd. Geen bandenpijnen meer en de buik voelt op één of andere manier weer veel natuurlijker aan. De 27-weken echo was uitstekend. Hummeltje weegt ongeveer een kilo, heeft voldoende vruchtwater en een gezichtje. Jahaa, vaneigens een gezichtje, maar nu ook eentje dat wij gezien hebben. Op 3D echo. ZO bizar. Maar heel erg cool. Voorlopig niets gehoord van de suikertest, en bij zo’n dingen is geen nieuws = goed nieuws.

De “voorwanneerists” en “magikdaareensaankomens” zijn alomtegenwoordig, maar storen me zeker nog niet. Al overweeg ik wel zoiets te kopen, zodat ik enkel nog eens naar beneden moet wijzen. En misschien ook deze, voor als het aanraken te gortig wordt.

de hulplijn, Hummeltje

Zijt ge wel zeker…

… dat dat in elk lijf past, zo’n baby?

Ik begin er stilaan mijn twijfels bij te hebben. De gedachte dat Hummeltje nu iets rondom een kilo zou moeten wegen en dat dit nog zal verdriedubbelen, vind ik eng. En hoe mooi ik de dikke hoogzwangere buiken ook vind, ook hen vind ik een tikkeltje akelig. Zo groot! Zo opgeblazen! Ik heb daar nooit bij stilgestaan, maar nu des te meer.

Ik vind de buik namelijk ongeveer groot genoeg zo nu *kuch*. En ik heb er best ook wel last van. Mijn tempo is inmiddels gehalveerd en bovendien heb ik bij het wandelen vaak bandenpijnen die niet geheel aangenaam zijn. En dat spant soms, mens. Moet dat nog zo veel uitgerekt worden? (En wist u dat ‘uitgerokken’ eigenlijk Vlaams en incorrect is, hoe belachelijk ‘uitgerekt’ ook klinkt?) Komt dat wel goed? En hoe voelt dat aan, zo’n buik-op-het-laatst? It freaks the hell out of me, om eerlijk te zijn.

De zwangerschapsstreep, daar ontsnap ik ook niet aan. Ze komt plots tevoorschijn, ongevraagd en ongewenst, het lef zeg. Maar ik klaag nog altijd niet, de eerste 6 maanden zijn zo goed verlopen dat ik nog een heel tijdje geen recht op klagen zal verwerven. En tja, zo’n beetje bandenpijnen en een streepke, het is eigenlijk ook het vermelden niet waard.

Donderdag ligt er nog eens een meeting vast met Hummel en mag ik een naar het schijnt viezig suikerdrankje opsouperen. Om me nadien nog eens lek te laten prikken en te hopen dat de glucosewaarden netjes binnen de perken blijven. One of the many joys of pregnancy. En dan zijn we vertrokken naar het einde, feitelijk. Trimester 3 komt er aan, ik sta er bij en kijk er naar…

Hummeltje

24 weken

Ieks, wat klinkt dat al ver gevorderd. En het begint er ook zo uit te zien vind ik, maar spreekt u mij gerust tegen. We gaan vandaag eens voor een navybellylook.

Tussentijdse vaststellingen:

Er is een buik, maar ik heb daar (nog) geen last van. Ik kan slapen in elke houding en merk geen verschil met voorheen. Amper pijnen (occasioneel eens wat bandenpijn), harde buiken zijn me nog onbekend, ik voel me niet trager, niet slomer, niet zwaarder… Al hou ik er wel rekening mee dat de last kan gaan beginnen, want de buik groeit stevig.

Mijn gewicht gaat in stijgende lijn, ik steek het op de zwangerschap en misschien ook een beetje op de brownies, frietjes en al het ander lekkers. Ik heb nu eenmaal veel meer honger. Maar Hummel krijgt ook nog steeds dagelijks 2 stukken fruit, regelmatig verse soep, etc. Al komen de kiwi’s inmiddels mijn oren uit. Zoals ik al tweette deze week: hij/zij kan maar beter héél gezond en vitaal ter wereld komen.

De beweging in de buik vind ik geweldig. Nog steeds niet heel erg fel, maar zeker aanwezig. Een getraind oog (voorlopig alleen het mijne) ziet soms uitwendig ook al wat op en neer of heen en weer gaan. Ook het lief voelt het gefriemel.

Ik hoop maar dat ik de boel niet jinx door heel de tijd eerlijk te zeggen dat het allemaal bijzonder vlot verloopt. Straks wordt het nog een bevalling from hell die 4 dagen aansleept.