Browsing Category

koken met Lieve

koken met Lieve

Pasta met courgette en tomaten-mascarponesaus.

Op vraag van Ilse! Althans, ik hoop maar dat ze dat bedoelde. Het is alleszins erg lekker, dus een aanrader voor iedereen. Hier komt de obligatoire mottige foto!

 photo foto-27_zps0a1d1d9d.jpg

Nodig:

  • 2 courgettes in dobbelsteentjes van een goeie centimeter
  • 1 ui, fijn gesneden
  • 1 teentje look, geperst
  • 800g tomatenblokjes (blik)
  • 6 zongedroogde tomaatjes (ik neem altijd half-gedroogde), in stukjes (tip: schaar!)
  • 225 ml groentebouillon (ik geloof nooit dat het zo nauw steekt hoor)
  • gedroogde oregano
  • rigatoni of penne (werkt prima met volkoren). Het boek zegt 280g, maar ik neem voor die hoeveelheid saus 400-500g. Dan is er wel euh, veel.
  • 125g mascarpone
  • peper, zout, olijfolie
  • basilicum

Doen:

Verwarm de oven op 200°. Meng de courgetteblokjes met wat olijfolie en spreid ze uit in een laag in een ovenschaal. Rooster ze in de oven tot ze zacht zijn en wat bruin zien.

Verhit olie in een pot. Stoof ui en look tot ze zacht zijn. Voeg de tomaten, zongedroogde tomaatjes, bouillon en oregano toe. Laat sudderen tot het vocht een stuk inkookt.

Kook de pasta.

Roer de mascarpone door de saus als de dikte u aanstaat. Kruid met peper en zout. Proef. Voeg de pasta en courgetteblokjes toe. Meng goed en serveer met basilicumblaadjes bovenop. (Ik gooi er ook nog parmezaan en geroosterde pijnboompitjes op.) Smakelijk!

koken met Lieve

Zoetzure noedels

Zeer zeer lekker, maar ik mispak mij wel altijd een beetje aan het te verrichten werk. Elke keer weer denk ik ‘oh ik maak dat nog eens, dat is geen werk’, om dan te staan vloeken omdat ik tegelijk eiers sta te bakken, groenten flinterdun moet snijden, noedels moet weken en scampi moet prepareren. Maar enfin, zeer lekker.

 photo foto-26_zps0b8996bf.jpg

Nodig:

  • 3 el vissaus
  • 2 el azijn
  • 2 el bruine suiker
  • 2 el tomatenpuree
  • zonnebloemolie
  • 2 teentjes look
  • een pakje rijstnoedels
  • een bussel lente-uitjes
  • een wortel of 2-3
  • een prei of wat sojascheuten
  • 2 eieren, geklopt
  • scampi


Doen:

  • Meng vissaus, azijn, tomatenpuree en suiker in een kommetje. Zet opzij.
  • Snij alle groentjes in heel fijne stukjes/reepjes (ze moeten snel garen).
  • Verhit de olie in de wok, voeg de groentjes en look toe. Goed roeren.
  • Laat de noedels weken (zie verpakking), laat uitlekken en voeg toe.
  • Voeg het sausje toe.
  • Je kan nu de hele hoop aan de kant schuiven en de eitjes bakken op de andere helft, maar ik doe dat liever op een apart pannetje. Bak dus een omelet en doe in stukjes. Voeg toe.
  • Bak ook de scampi mooi aan en voeg ook toe.
  • Je kan garneren met chilivlokken en gehakte pinda, maar dat heb ik nooit in huis.
koken met Lieve, overpeinzingen

Vegetarisme, de tussenstand.

Jaja ik weet het, eigenlijk doen wij helemaal niet vegetarisch. Eén keer per week staat er nog vis of ander zeebeest op het menu, en zelf weiger ik de paëlla niet die mijn pa met veel liefde heeft bereid voor de zondagmiddag. Ook eten we nog gewoon kaas zonder de etiketjes na te pluizen, wat helaas niet ok is. Voor mij toch wel dé verrassing en desillusie, zeg. Een paar tussentijdse overschouwingen.

  • Minder vlees eten is écht geen ramp. Er bestaan veel echt lekkere gerechtjes. Het is een knop omdraaien in het hoofd. Of een knop die vanzelf omdraait als ge het een kans geeft.
  • Ik ben zot geworden van gepocheerde eitjes. Dit bijvoorbeeld. Of dit (niet veggie). Mmmm. Who needs meat when you got a poached egg!
  • Ik persoonlijk doe dit louter uit ecologische overwegingen, en omdat ik de manier van dierenkweek niet ok vind. Of ik dat vrees. (Ik weiger enge boeken te lezen en minder gewoon liever zo.)
  • Waar ik naartoe wilde: is het gezonder, ik vrees van niet. Of correctie: de manier waarop wij het aanpakken, is volgens mij niet gezonder. De vleesvervangers zijn waarschijnlijk namelijk ook dat niet, op dat gebied. Ik las eens dat een mens niet is gemaakt om zoveel plantaardigheid te verteren, en ik kan dat bevestigen. Mijn maag en darmen hebben làng tegengeprutteld, terwijl ze eerder in mijn leven nooit een kik gaven.
  • Er bestaat wel een punt waarop ge denkt: “IK WIL STOOFVLEES! EN BRAADKIP! EN BBQ! EN GEKAPTSCHOTELS!”
  • Dat moment is nu ongeveer aangebroken.
  • Want laat ons ook gewoon eerlijk wezen: vlees is niet te vervangen. Vervangers zijn ok, maar zijn niet hetzelfde. Nooit.
  • Het lief wil een jaar volhouden, en ik wil geen dubbele potjes koken, dus we bijten op de tanden.
  • Want op zich voel ik me écht wel blij met het feit dat ik quasi geen gemalen of verkapte dode beesten meer in mijn mond steek. Ik bedoel jongens. Als ge daarover nadenkt. Ieuw.
  • Mijn vervolgdroomscenario: af en toe weer vlees, maar nooit meer zoveel (want eigenlijk eet een Vlaming dat ook echt gewoon teveel), en ik wil moeite doen om volledig bio te gaan. Al moet ik daarvoor nog wat meer organiseren en doen.
  • Wordt vervolgd…
koken met Lieve

Varkenshaasje op autistische wijze

Kijk, we moeten daar eerlijk over zijn. Voor mooie kunstige foto’s van eten kan u hier niet terecht. Ik weet dat en ik vind dat spijtig, maar het zij nu eenmaal zo. Daar zijn verschillende redenen voor: ik heb geen wreed schoon servies, ik hou van heel warm eten (lees: geen uur de tijd om er een fotogeniek schilderijtje van te maken) en ik moet mijn eten vooral nooit voorschotelen aan 1 of andere masterchef. Dat is hier allemaal gewone kost voor mijzelve en mijn huisgenoot, die na een meestal zware werkdag en/of zorgenvoorhetkinddag gewoon een bordje lekker eten willen verorberen.

Wat het ook wel is: ik creëer eigenlijk geen maaltijden. Zelfs na al die jaren koken, wil ik gewoon recepten lezen en namaken. Ik wil daar niets aan veranderen, ik wil daar niet het 1 en ander aan toevoegen of van weglaten, ik voel geen drang om te experimenteren. Hoe dat komt dat weet ik niet, maar ook dat zij zo. Dat maakt dat er van alles wat ik maak wel ergens op het interweb al een recept te lezen staat met een mooiere foto dan wat ik er van zou maken.

Onderstaand toch nog maar eens een lelijke foto (zelfs het Instagramfiltertje mag niet baten), omdat ik het sausje bij mijn varkenshaasje wel geslaagd vind. Dan staat het bij deze ook weer zwart op wit voor de toekomstige kleinkindertjes. Ook dat sausje heb ik natuurlijk niet zelf uitgevonden, maar ik weet niet meer waar het dan wel vandaan komt. Ik maak mijn varkenshaasje quasi altijd op dezelfde manier, ik ben ook een beetje autistisch, dat weet u dan ook al weer.

Nodig:

  • Varkenshaas
  • Peper en zout
  • Boter
  • Rundsbouillon
  • Honing
  • Mosterd
  • Instantsausbinder voor bruine saus
  • Wat u daar graag bij eet (kroketjes, patatjes, groenten…)


Photobucket

To do:

Kruid het varkenshaasje met peper en zout en schroei het langs beide kanten aan in boter op hoog vuur. Zet de pan daarop nog een kwartier in de oven die voorverwarmd is op 170°. Zo krijg je een mooi rosé varkenshaasje en zo hoort dat. Droog is niet lekker.

Neem het varkenshaasje uit de pan en laat het rusten. Giet het overtollige vet uit de pan en zet ze terug op het vuur. Giet er water in en voeg hierbij een half blokje rundsbouillon toe. Voeg nog toe: een lepeltje honing en een lepeltje mosterd (van beide evenveel). Roer en laat alles oplossen. Laat de saus opkoken en voeg de sausbinder toe, de saus zal binden tijdens het koken. Is ze te dik, voeg nog wat water toe, te dun, nog wat sausbinder… u snapt het wel. Ik heb nooit beloofd dat het een hoogstaand sausje is, maar het is wel zeer lekker.

Ik vind dit dus het smakelijkst met gekookte patatjes bij en verse boontjes. U weet wel: boontjes kuisen, koken in zout water, zeer koud spoelen. Sjalotje stoven in goeie boter, boontjes erbij, bijkruiden met wat peper, zout en een beetje azijn. Mmm.

koken met Lieve

Hoe doet u dat feitelijk?

Volgens mij heeft elke Vlaamse moeder/vader wel eigen een recept voor de Italiaanse oerklassieker, waar in de meeste gevallen natuurlijk nog maar weinig Italiaans aan is. Een echte ‘la mama’ zou volgens mij een hartstilstand krijgen moest ze in het modale Vlaamse gezin een bordje spaghetti voorgeschoteld krijgen. En ja hoor, na nu toch al 7 jaar het ouderlijke huis te hebben verlaten heb ik er ook 1 ontwikkeld. Toch weer anders dan dat van mijn eigen mama.

Spaghetti op verplaatsing (café, restaurant) vind ik eigenlijk zelden echt lekker, maar dat kan volledig aan mij liggen. Ik blijf zoekende om mijn recept te verbeteren, lekkerder kan altijd! Moest u daar zin in hebben, u mag uw recept met mij delen. Voor mijn toekomstige kleinkindertjes noteer ik hier alvast even dat van hun grootmoeder. Ze zullen het ook wel weer helemaal veranderen, de loeders.

Nodig:

  • 500g cappelini (ik hou van fijne sliertjes, ge moet niet lachen)
  • 2 blikken gepelde tomaten of tomaten in blokjes
  • 400g gemengd gehakt
  • 2 wortels
  • 1 kleine courgette
  • 1 rode paprika
  • een grote ui
  • look
  • suiker
  • kruiden: wat ge lekker vindt en in huis hebt
  • tijd
  • optioneel: een beetje room


Doen:

Begin met het vervelendste werkje: de wortel, courgette en paprika in hele fijne brunoise snijden. De ui mag er ook aan geloven, maar die houdt ge apart.

Stoof wortel, courgette en paprika aan in olijfolie in een grote pot en bestrooi met wat provencaalse kruiden. Laat ze even rustig stoven op een zacht vuurtje. Stoof inmiddels in een pan de uitjes en voeg het gehakt toe. Bak het rul. Hier kunt ge eventueel een klein beetje kaneel aan toevoegen.

Voeg de blikken tomaat toe aan de groentjes. Spoel ze goed uit met water en voeg dit ook toe. Kieper hier ook maar ineens het gehakt bij. Voeg een beetje suiker toe om het zurige van de tomaten te breken. Pers er naar believen wat look bij en roer alles om.

Nu moogt ge uw eigen inspiratie de vrije loop laten. Hier kan vanalles bij: wat laurier, tijm, een takje rozemarijn… Ik durf er soms een half bouillonblokje bij te verkruimelen als ik wat smaak mis. Moest ge nog wat room hebben staan, dat kan er gerust bij en geeft de saus een zacht romig tintje. Laat de saus nu op een heel zacht vuur pruttelen. Zo lang mogelijk, dat mag een paar uren duren. Voeg wat water toe als het teveel inkookt.

Photobucket

Kruid op het eind af met peper en zout en wat ge nog vindt dat er ontbreekt.

Ik ben een fan van alles-in-1-pot: de cappelini wordt gekookt en gemengd onder de saus. In de pot, niet op het bord. Maar dat is puur persoonlijk.

koken met Lieve, overpeinzingen, zever, gezever

Hoe zit dat nu, mijne heren?

De zeer aandachtige lezer zal wel al gemerkt hebben dat ik nog steeds wekelijks mijn weekmenuutje post (Al 10 weken! Bestaan daar ook geen medailles voor?). En zo zal die aandachtige lezer ook gemerkt hebben dat wij veel stoverij eten. Wij hebben dat wreed graag, wij.

Ik maakte mijn stoverij tot op heden volgens het recept van de Heer Huysentruyt. Een apart man, die ik niet onmiddellijk de prijs van sympathiekste peer der Belgen zou geven, maar de karikatuur die hij van zichzelf maakt doet mij soms wel lachen. En zijn concept van SOS Piet vind ik echt zeer goed gevonden, zo goed dat ik er een beetje spijt van heb dat ik zo geen geniale ideeën heb. Ik had in dat geval voorzekers al ergens in het Zuiden van Frankrijk aan mijn zwembad gelegen, maar soit.

Piet zijn recept dus. Met rundvlees echter wel, want met varkensvlees is dat niet ‘echt’ voor mij. In het boek staat ook hoe ge best frietjes kunt maken. Iets wat ik vroeger thuis al veel deed op een gelijkaardige manier, maar wij wasten die frietjes niet zo grondig. Volgens Piet moet ge dat echter wel doen, want zo spoelt al het zetmeel weg, kleven de frietjes niet aan mekaar en worden ze mooi krokant.

Meneer Meus, die maakte vorige week ook stoverij met frietjes, ter ere van de 100e uitzending van het absoluut fantastische Dagelijkse Kost. De baby is hier zot van kookprogramma’s (kleurtjes! beweging!) en omdat ik zo lief ben, keek ik dan maar mee. (Het kan ook omgekeerd geweest zijn, dat is een detail). Meneer Meus was daarbij zijn enthousiaste zelve en sneed frietjes, om ze nadien recht in de friteuse te keilen. ‘Ola, wait eens a minute!’, dacht ik, geheel in de war gebracht door deze actie. Maar onderwijl legde Meneer Meus reeds uit: ‘Frietjes wassen we niet natuurlijk, want we hebben het zetmeel nodig om ze mooi krokant te krijgen.’

Nu vraag ik u. Beide heren zijn – los van hun sympaticograad – toch wel chefs, dacht ik zo. Wie o wie is degene die ons daar om de tuin leidt? Wie o wie is het hoofdstuk ‘patatten’ in zijn cursus vergeten blokken indertijd? Wie o wie verdient centjes aan boeken met dingen die niet kloppen?

Het katapulteerde mij ook onmiddellijk terug naar dat jaar dat ik eens kookles volgde. ‘Verfijnde menu’s’, bij een strenge juffraa. Mijn medestudent en ik gooiden, met als doel een puree, wat patatten in koud water en de pot vervolgens op het vuur, waarop de juffraa bijna een hartstilstand kreeg. ‘Wat doet ge nu!’, gilde ze. ‘Patatten moet ALTIJD in heet water opgezet worden!’ Zodoende gingen de patatten in heet water (aangevuld met ons zweet, want wij hadden wat schrik voor de juffraa) en werd ons deze doodzonde op het nippertje nog vergeven. Althans, dat denk ik toch, misschien had ze mij wel gebuisd voor het examen, dat heb ik dan maar wijselijk niet meer meegedaan.

U raadt het al, dit weekend zag ik Piet verkondigen dat patatten ALTIJD in koud water moeten opgezet worden. De uitleg heb ik niet meer gehoord, want ik was inwendig al een beetje te hard aan het vloeken.

Om nog maar te zwijgen over alle tegenspraken die er bestaan over bechamelsaus (warm bij koud, koud bij warm…), het al dan niet kruiden van vlees voor ge het bakt, enzoverder.

Ik vrees dat de heren Meus en Huysentruyt hier zelf niet terecht gaan komen, dus ik vraag het maar aan u. Hoe doet u dat allemaal of wat peinst u daarvan?

koken met Lieve

Spirelli à la (mijn) mama

Met dit gerechtje ben ik ondermeer groot geworden (1.63m maar, maar soit). Wij noemden het gewoon ‘spirelli’ en iedereen wist wat er op tafel zou komen. ‘t Is een nogal basic en simpel pastagerecht, maar daarom niet minder lekker. Er kan zeker naar hartelust gevarieerd worden.

Nodig voor 4+:

500g spirelli (op foto: fusilli, dat trekt er op)

Kippenblokjes (overschotjes of vers, zeker 500g)

Een doosje spekblokjes (pakweg 200g)

Een klein blikje maïs

Een klein blikje erwtjes

Een wortel of 2 in kleine blokjes gesneden – bij voorkeur efkes blancheren

Courgette in kleine blokjes gesneden

Boter, bloem

Kipbouillon (blokjes in heet water opgelost)

Geraspte kaas

Peper, zout, kippenkruiden

Bereiding:

Kook de spirelli zoals aangegeven op de verpakking.

Bak eerst de spekblokjes krokant (geen vetstof voor nodig) en doe ze uit de pan. Bak dan de kip, goed kruiden met kippenkruiden. Hou het vlees apart en roerbak de groentjes. Voeg dan vlees, groenten en pasta samen in een grote schotel.

Maak een roux (ge weet wel: boter + bloem) en leng aan met kipbouillon. Voeg aan de saus een handje geraspte kaas toe, eventueel een scheutje melk of room, kruid bij… Kortom, maak ze lekker.

Giet de saus over al de rest en roer door elkaar.

Ikzelf doe dit nog in een vuurvaste schotel, waarop wat paneermeel en kaas komen. Die gaat dan nog even de oven in. I like korstjes, maar dat hoeft natuurlijk niet. Ge kunt het gerecht op deze manier natuurlijk wel ook perfect op voorhand klaarmaken (en dan langer in de oven laten).

Bon appetito!

koken met Lieve

Mijn ovenpatatten.

Voor als het rap moet gaan en ik toch het gevoel wil hebben dat ik gekookt heb. Ge kunt er bovendien eindeloos mee variëren. Ik maak ze minstens 1x per week. Er zijn een paar basisvoorwaarden:

– patatten (duh)

– een goede olijfolie

– kruiden naar keuze

– een non-stick bakblik!

De patatjes kunt ge schillen, maar dat hoeft zelfs niet. Zelf doe ik het zo: als ze heel vers zijn, dan snij ik ze met schil en al in stukjes. Liggen ze er al een tijdje en zijn ze wat slapjes of rimpelig, dan worden ze wel geschild en in stukjes gesneden.

Spoel ze af onder de kraan en stort ze in het bakblik. (Dit bakblik is wel belangrijk, want daarin kleven ze absoluut niet. Ik heb andere dingen geprobeerd: op folie ingesmeerd met olie bijvoorbeeld, maar het is nooit zo goed. Het blik komt van den Blokker en is zeer handig.)

Edit: @MissAiesj op Twitter gaf de correcte tip dat dit vaneigens met bakpapier ook zal lukken.

Kruid met peper en wat ge verder ook maar wilt. Momenteel doe ik het met een Franse kruidenmix van Oil&Vinegar die ik zeer geslaagd vind. Je kan er wat provençaalse kruiden over strooien, verse kruiden als het daar de tijd voor is, wat lookteentjes crushen en toevoegen, een paar blokjes lookboter tussen smijten…

Overgiet met een paar flinke scheuten olijfolie en hussel nu alles met de handen door mekaar. Gooi het blik in uw voorverwarmde oven op hoge temperatuur (ik doe 220 graden) en laat ze een half uurtje garen en bruinen. Hou ze wel in de gaten want elke oven is anders. Af en toe eens opschudden zorgt voor een beter verdeeld bruin kleurtje.

Ik doe er pas nadien zout of bij voorkeur fleur de sel op (mmmm), omdat ze dan minder uitdrogen in de oven.

Gereed!

koken met Lieve

Preistoemp

Een sneeuwreceptje: hartelijk, verwarmend en met voldoende vitamientjes om de koude te doorstaan.

Preistoemp aka: de lekkerste stoemp ever. Van Jeroen Meus, van wie ik absoluut een grote fan ben geworden (en ik niet alleen precies). Plat préféré was al heerlijk en ook Dagelijkse Kost is een schitterend programma. En het eerste waarvan ik al zoveel gerechtjes geprobeerd heb. De preistoemp werd hier door ons beiden bijzonder goed onthaald, hij is gewoon zalig. En dat deed het feit dat mijn beurre blanc mislukte en mijn kabeljauw uit mekaar viel, helemaal verbleken.

Voor het volledige gerecht kan u hierheen, ik pik er even de stoemp uit.

Nodig voor een flinke pot:

3 à 4 preistengels

Een kleine kilo aardappelen

Een flesje witbier

1 grote ui

Laurier, tijm en een touwtje errond

Boter, peper, zout

Doen:

Schil de aardappelen en kook ze gaar in gezouten water.

Was de preistengels en snij ze fijn. Snij de ui fijn.

Stoof het uitje aan in boter op een zacht vuur, voeg de prei toe en het kruidentuiltje.

Overgiet met het witbier en laat een kwartiertje (of wat langer) stoven op zacht vuur.

Voeg de aardappelen toe en prak tot een smeuïge puree. Kruid goed af.

Bak er een visje bij en geniet!

Ik doe dat eigenlijk ook al lang, van dat nu zo hippe weekmenuten. Maar ik ben er precies niet van overtuigd dat mensen er interesse in hebben hoe dat weekmenu van ons er dan wel uitziet. En ik schaam mij er vooral een beetje om dat het nogal simpeltjes is in vergelijking met dat van andere dames/heldinnen. Maar anderzijds is dat wel gemakkelijk als het ergens zwart op wit staat, in plaats van gekribbeld op mijn wekelijkse kleine briefje. Misschien hier ook gewoon een tabblaadje maken, we’ll see.

koken met Lieve

Kip in jagerssaus

Herfst, koud en donkere tijden. Een stoofpotje kan dan al eens wonderen doen voor uw gemoed. En omdat het niet alle dagen stoverij met frietjes kan zijn, variëren we al eens. Kip in jagerssaus en kroketjes bijvoorbeeld.

Het recept komt uit het tweede SOS Piet boek. Het lijkt heel erg op coq au vin, maar wij vinden het lekkerder. Dat kan ook liggen aan het feit dat ik de laatste keer mijn coq au vin bereidde met een knalpaarse en nogal degoutante wijn. Maar toch, probeer het eens, het is echt lekker!

Nodig:

1 kip van goede kwaliteit, in stukken gesneden

1 ui, fijn gesnipperd

250g champignons, in 4 gesneden

250g spekjes

4 eetlepels bloem, boter, peper en zout

2 glazen rode wijn

1 dl cognac

1 liter water

1 el kippenbouillon

2 el tomatenpuree (ik neem 1 cupje)

2 el peterselie

To do:

Neem een brede pot en smelt de boter. Braad de stukken kip hierin bruin aan beide kanten en kruid ze flink met peper en zout. Ze moeten niet garen, gewoon een kleurtje krijgen.

Voeg de gesnipperde ui toe, de spekjes en de champignons. Bestrooit het geheel met de bloem en roer, zorg dat alles goed door bloem is omgeven.

Blus met de rode wijn. Voeg cognac, water, kippenbouillon en tomatenpuree toe.

Laat het geheel opkoken en verlaag dan je vuur. Laat een klein uurtje sudderen. Indien nodig/gewenst kan je de saus nadien nog wat bij binden met sausbinder.

Bestrooi met gehakte peterselie en serveer. Smakelijk!