Browsing Category

le nouveau bébé est arrivé

le nouveau bébé est arrivé

Hoe gaat dat met het experimentkind?

Ge weet wel nog. Van die keer dat ik alweer zo’n kind aan mijn been had dat alleen maar content was dicht bij moeder. Zo eentje dat niet van plan was in een eigen bed te slapen zonder bleitconcerten. Zo eentje dat aanvankelijk de cosleeper zelfs een brug te ver vond. En van die keer dat ik eigenlijk een beetje een trauma had opgedaan van mijn eigen acties bij het eerste kind, dat ook zo was. (Ge zoudt bijna denken dat ze zo geboren worden, de loedertjes.) En dat ik keihard gedecideerd was om dit keer géén kind te laten krijsen/huilen tot het in slaap sukkelde.

We moeten daar eerlijk over zijn, het is een intensief pad. Ik ben er wel nogal van overtuigd dat baby’s eigenlijk van nature high maintenance horen te zijn. Wij zijn dat gewoon een beetje verleerd en onze beelden en verwachtingen zijn wat scheefgegroeid. Bij deze nog eens een paar feitjes op een rijtje. Voor de eigen archieven en voor wie het interesseert.

  • Het kind is tot dik voorbij het jaar gewoon op mijn schoot in de zetel in slaap gevallen, omdat ze dat nergens anders wilde. Daar bleef ze vervolgens liggen tot ik zelf ging slapen. (Op mijn schoot, niet in de zetel, u mag weer ademen.) Gezellig, maar ‘normaal’ avondeten heb ik bijgevolg bijvoorbeeld behoorlijk lang niet kunnen doen. Ik kon wel perfect gaan plassen en wijn inschenken met een slapende baby in mijn armen. Jep, been there, done that, waiting for the T-shirt.
  • Plots ging dat niet vlot meer. Alles rondom haar was te interessant en ze werd op mijn schoot niet meer rustig. Ik dacht: ik leg ze nog eens in haar beddeke. Ge weet nooit!
  • En zowaar: geen bleitpartij! Ik kon mijn ogen niet geloven. Na al dat verwennen zeg.
  • Ik moet nog wel een half uurtje haar gezangen en turnoefeningen bewonderen tot ze in slaap valt. (Haar bedje staat naast het mijne, waar ik mij dan eventjes neervlei.) Daar moeten we ook ooit nog voorbij geraken, maar ik heb er vertrouwen in dat dat goed komt.
  • Daarna kan ik de kamer uit en is er vrijheid. Aperitieven! Eten! Rommel kijken op TV! (Opruimen! Afwassen!) Hoezee!
  • Doorslapen doet ze nog steeds niet, maar dat is voor mij al lang geen drama meer. Perceptie is alles. Bij de zoon dacht ik maaaanden dat ik het meest abnormale kindje ter wereld had gebaard, nu bekijk ik dat totaal anders. Ik maak me niet druk en doe van voeden, terugleggen, verder slapen. In normale omstandigheden nog 1 keer, bij ziekte/tandjes/monsterlijke sprongen nog wat meer. Dan vloek ik wel, eerlijk is eerlijk.
  • Dus ja, nog BV. Het voordeel is dat ge op die leeftijd wat men noemt een ‘stabiele productie’ hebt, en dat ik niet meer moet kolven overdag als ik werk bijvoorbeeld. En ik weet het: “ieuw dat loopt al!”, ik vond het vroeger ook raar maar het is een gevalletje ‘try being informed instead of just opinionated’. Kindjes hebben een natuurlijke stopleeftijd en doen dat dus niet tot hun 15e. Dat bouwt zichzelf af in feite, ge moet daar als moeder niet actief in ingrijpen. Of ik heel dat traject ga volgen, dat weet ik niet, we zien dat allemaal wel.
  • Conclusie: intensief, bakken geduld nodig, voldoening gevend. Maar vooral: geen strijd meer = rust in hoofd en hart.
  • Het intensieve zit hem bovendien waarschijnlijk niet in dit pad, maar gewoon in het hebben van 2 kindertjes en die meer dan gemiddeld (denk ik) rond mij hebben. De naaimachine vangt hier alleen maar stof en de binnenkant van restaurants zien wij (samen) weinig tot nooit meer. Dat ligt aan de omstandigheden (weinig opvangmogelijkheden) en ook een beetje aan mezelf (alles zelf willen opvangen en doen).
  • Ik kan niet ontkennen dat ik soms een beetje groen uit sla bij het bewonderen van prachtige maaksels of citytripfoto’s van andere moeders, maar ik leg mij neer bij mijn ploetermoederschap. Aan de omstandigheden kan ik weinig veranderen en achter mijn keuzes sta ik. En zolang we niet blind zijn voor werkpuntjes (misschien toch nog eens de binnenkant van een restaurant opzoeken samen), komt dat wel in het sjakoske. Kindjes zijn ook maar zo kort klein.
  • Verder: een lief, schattig, pittig dametje met een nu al befaamde eetlust. Ik heb er nogal mijn handen mee vol.

  •  photo foto4_zpsbd829926.jpg

  • Maar dat ik er vooral wreed content mee ben!

  •  photo foto1-2_zpsf7906e9d.jpg

le nouveau bébé est arrivé

Dat Nanoutje

 photo Nanou1_zps96b96f4a.jpg
Dat werd gisteren gewoon 1!

Ik vrees dat ik me tot een dwaas opsommingslijstje ga moeten beperken om eens over haar up te daten, want 2 kindertjes in huis: verdorie, het is me wat. Vooral aangezien het dochterkind momenteel de fase heeft bereikt van volop kruipen, recht trekken, en dan om de haverklap keihard met haar hoofd op de tegels belanden. Die fase ja, aaah. Dat er een kleuter bij loopt die om de haverklap ‘ik heb kaka gedaan!’, ‘Nanou is gevalt zo met haar hoofd zo maar ik heb dat niet gedaan!’, ‘ik wil NU mijn megatobypak’ (don’t ask) of ‘mama mama mamaaaaa kijk naar mij mamaaaaa kijk naar mij nu mamaaa!’ brult, maakt het niet altijd makkelijker. Dikke pret, echt, maar niet gemakkelijk. Het zal u vast niet vreemd zijn.

Maar dat Nanoutje dus…

  • Is wat rapper dan de broer en zit, kruipt, staat recht, een paar maanden vroeger.
  • Gaat vlotjes naar de onthaalmoeder en niet naar de crèche waar men al eens een kindje vergat. A kwam niet door B want die beslissing viel eerder, ik voelde mij er sowieso al niet goed bij. Bovendien mensen, een onthaalmoeder in uw straat: coolness.
  • Is opnieuw een P3tje, een klein pluimke dus.
  • Heeft veel minder schrik dan broer, is een grotere waaghals, deinst voor niet veel terug.
  • Verkoopt met veel verve drama als het dan verkeerd afloopt. Of als ge haar iets afpakt.
  • Is bijzonder sociaal en heeft nog geen vreemdenangst vertoond, heeft enkel van de poetsvrouw schrik.
  • Drinkt nog steeds mensenmelk, eet thuis gewoon stukjes. Dat kwam mij geweldig goed uit, met mijn prakjeshaat.
  • Eet alles graag. Maar duwt nog steeds alles tegelijk in haar mond. Hartaanvallen zijn mijn deel.
  • Slaapt in ons bed. Vond al vanaf nacht 1 op de materniteit geen rust in haar beddeke en viel vervolgens zowaar in coma naast mij. De toon was gezet.
  • Ligt daar geweldig relaxed. Slaapt nog niet door. Maar het maakt mij niet zoveel uit.


HOW JONGENS, WAT IS ER MET DIE GEBEURD?

  • Ik heb LLL ontdekt. U denkt borstvoedingsmaffia, maar dat is het echt niet. De vrouwen die rondhangen op de fora natuurlijk soms wel, maar de organisatie zelf geeft neutraal correcte informatie en houdt zich weg van de vieze discussies. Ik heb er een pak bijgeleerd. Over normaal babygedrag (aan u willen plakken, niet doorslapen, om maar iets te noemen). Over hoe we in het Westen toch wel een beetje verdraaid denken en doen. Over hoe ge een borstvoeding dient aan te pakken om ze niet te laten mislukken, zoals vorige keer. Over correcte frequenties en hoeveelheden. Over hoe ge wel nog meer dan 1 glas wijn moogt (HOERA!). Over hoe veel onwetendheid er is rond het onderwerp, met soms rotslechte adviezen van professionele mensen tot gevolg. Mocht het u beroeren, richt u aub tot de kenners. Niet tot K&G of uw kinderarts.
  • Ik ben relaxed en ik heb meer vertrouwen. Bij de zoon was ik qua vermoeidheid rijp voor de psychiatrie op dit punt, bij de dochter ben ik niet meer dan gemiddeld moederlijk vermoeid. Behalve als ze tanden krijgt, dan wordt ze een monster.
  • Ik vecht niet met dit kind, dat heb ik me vrij snel voorgenomen. Baby’s die liggen te schreeuwen in hun bed terwijl de moeder op de gang met tranen zit, daar klopte wat niet. Het wrong toen al langs alle kanten, maar ik was vatbaar voor alle ‘het is manipulatie’, ‘hij zal het toch moeten leren’ en ‘VOORAL niet in uw bed leggen’. Nu niet meer. Voor alles is een leeftijd. Ik verwacht ook niet dat ze morgen een boek gaat lezen, om het wat belachelijk te stellen.
  • Ik zeg gewoon niet veel meer, en dat is een beetje jammer. Met het risico u een oogrol te ontlokken, het moet me toch eens van het hart dat ook de keuze voor borst en dingen-die-daarbij-horen in deze samenleving echt niet evident is. Toch niet na 3-6 maanden. De maffia zit overal, ook in het kamp van ‘Doet ge dat nu NOG??’ en ‘Tuurlijk slaapt die dan niet door!’ en ‘Amai ge zijt die nogal een beetje aan het verwennen!’. Ik zie heel veel moedertjes daar keihard tegen vechten, maar ik zwijg gewoon. Het is allemaal iets. Bij deze is het zwijgen een ietsiepietsie beetje doorbroken. Zonder oordeel ten aanzien van wie het anders doet, laat dat aub duidelijk zijn. Maar een beetje meer mezelf durven zijn en uitkomen voor de meningen die ik toch wel heb net zoals eenieder, het is een werkpunt. Bij deze is daar wat aan gewerkt.
  • En geen nood, ik vind mijzelf zelfs een soms wat te vieze strenge moeder, mijn kinderen worden geen onuitstaanbare monsters. Alleen zie ik nabijheid persoonlijk niet meer als verwennen.


Maar goed, dat en veel vegetarisch eten: het volstaat wel om een geitewollensok-imago op te doen, denk ik. Tijd voor een glas wijn zeg.

Enfin, het dochterkind is een experiment. Als ze op haar 15de nog in mijn bed ligt dan laat ik het u ook eerlijk weten, beloofd!

le nouveau bébé est arrivé, zever, gezever

Nog steeds vermist: gebruiksaanwijzing.

‘Misschien is het toch weer of nog de reflux…’, dacht ik, terwijl een stroompje kots mijn schouder overvloeide. En mijn outfit die ik precies een uurtje aanhad. Ik had net de zeurende dochter van het park naar de wipper verhuisd, waar ze nog wat zeurde, waarop ik ze dan maar terug oppakte en ze nog wat verder zeurde. Ik had ook al eens mijn vinger over haar tandvlees laten glijden, want ge weet toch maar nooit, waarop ze zeurde want dat vond ze niet zo leuk. Vervolgens werd het kindje zo rood als een tomaat en weerklonk er een luide wind. ‘Ha, ze is voorzekers geconstipeerd!’, dacht ik toen, waarop ik haar buik masseerde en fietste met haar beentjes. Waarop ze zeurde, want dat vond ze niet zo leuk. Het lief opende een app op zijn iPad en kwam tot de vaststelling dat ze zich temidden een sprongetje bevond (OH NEE!). ‘Ha’, dacht ik toen, ‘Dat is natuurlijk allemaal een beetje zever maar misschien heeft het er toch ook wel iets mee te maken’. Waarop het kind niesde en de snottebellen me rond de oren (en de outfit) vlogen en ik dacht ‘ochgot, nog steeds zo verkouden dat schaap, ge zoudt voor minder zeuren’.

Chance dat ze zo schattig zijn.

handenarbeid, le nouveau bébé est arrivé

De obligaatheden.

In navolging van dit en dit was ik u nog de doopsuikertjes en kaartjes van de dochter verschuldigd. De stijl is redelijk anders. Of dat nu betekent dat ik door de jaren veranderd ben of misschien een tikje schizofreen ben, daar ben ik nog niet uit. Moeder heeft er zich iets makkelijker van af gemaakt dit keer. Zelfgemaakt allemaal goed en wel, maar zo zot als toen doen we niet meer. En daar hebben we geen tijd meer voor. En geen hulplijnen. Het werden potjes aardbeienconfituur en (zeer) eenvoudige zakjes gevuld met Zwitsers fruit. Beiden in polkadotstofjes en gepimpt met mooie lintjes en een papieren roosje. De presentatieboom werd gewoon gerecycleerd, waarom ook niet. Valt het op dat ik een meisje verwachtte?

 photo foto-3-1_zps934dfb33.jpg

Het kaartje was nog luier: dat zag ik gewoon online en zoals dat bij mij soms gaat, moest en zou ik dat hebben. Grote liefde op het eerste gezicht. Valt het op dat ik een meisje verwachtte?

 photo foto-2-1_zps18bcc84d.jpg

Als dat zo doorgaat met die tanende inzet, dan stoppen we de bezoekers bij een eventuelig nummertje 3 misschien wel gewoon een stuk chocolade in de handen. Maar desalniettemin vond ik het toch best weer goed gelukt. En er is niemand doodgegaan door mijn confituur, hoezee!

le nouveau bébé est arrivé, Nino, overpeinzingen

Nog niet verzopen, en dat is een kunst als ge naar buiten kijkt.

“Het is alsof er nooit iets gebeurd is!”, sprak mijn gynaecoloog, na het postnatale controlebezoekje. En zo voelde het ook. Gewicht weg, alles weer op zijn plaats, ik weer in een onaangename positie op zijn tafel maar dit keer met een slapend wichtje in de buggy naast me. “En zo braaf, ge kunt er mee buitenkomen!”. Tja, dat was dan weer een moedige uitspraak. Ik had immers het lief gesmeekt om mee te komen, want ze zou vast weer krijsen in de maxi cosi en dan zou ik daar liggen en haar niet kunnen oppakken en de dokter zou er ook gek van worden en… U kent het misschien wel, de lichte stress die een onvoorspelbare bleitbaby met zich meebrengt.

Ik ben al een pak meer getraind dan bij kind 1 en versleep 2 keer per dag een baby in maxi cosi en peuter van en naar school. Soms krijst de baby, soms laat de peuter zich hangen (of wil hij een slak zoeken, of een steentje in het water gooien, of is hij bang van een camionette, of…), maar moeder verpinkt nog amper. Ik draag de peuter naar bed met de baby in de draagdoek, zeul met wasmanden, maak eten terwijl ik tracht me niet te verongelukken over rondslingerende autootjes. Yes, I can! Geen wonder dat het extra gewicht deze keer na een maand al was weggesmolten, het jonge-moeder-jongleren is beter dan welk dieet ook.

Maar goed, de zoon is dus vertrokken voor paar jaartjes schoolcarrière. Na een paar dagen niet huilen kwamen een paar dagen groot verdriet en inmiddels lijkt er voor hem wat rust teruggekeerd te zijn. De hysterische buien blijven sinds het schoolgaan achterwege, hij bekijkt de baby niet meer als indringer en mij niet meer als ’s lands grootste verraadster. Hij komt met zand en snot op zijn gezicht terug van school en moeder krijgt overal complimenten over dat baasje dat er zo teer uit ziet, maar daar rondloopt alsof hij nooit wat anders gedaan heeft. Gisteren kwam het eerste dramatische verhaal over Seppe die hem pijn had gedaan en Mauro ook en de ‘noek’ en ‘geweend’, waar ik na een kwartier al kop noch staart kon aan krijgen. Ik vermoed dat ze allen een beetje op mekaar hebben gemot, maar dat kan een foute interpretatie zijn.

 photo foto-9_zpsed6db951.jpg

De dochter dan, die vond het wel prettig om mij eens te te tonen hoe stom ik wel was met mijn sceptische ‘pfft, bestaan er wel nog baby’s zonder reflux tegenwoordig?’, door… zware reflux te hebben. Ik moest van de kinderarts eens noteren hoe vaak per dag ze hikte en herslikte, en kwam op een keer of 40. Ik moest er zowaar zelf even van slikken. We sleepten ons door een paar weken voeden – wenen – draagdoek – voeden – wenen – draagdoek… en het kind toonde zich het onrustigste babietje dat ik al had gezien, continu wroetelend en wriemelend en vechtend met haar eigen lijfje. Ze vond enkel slaap en rust dicht bij mij en weigerde pertinent om haar mooie cosleeper in gebruik te nemen. Inmiddels is ze dan toch een metertje opgeschoven, mijn nek en rug zijn daar dankbaar voor, mijn hart neemt alweer afscheid van een klein hoofdstukje. Ik moet bekennen dat ik heb ingehaald wat ik bij de zoon heb gemist, aan nabijheid met dat verse babygrut. Het is en blijft toch iets bijzonders en unieks, die band moeder – pasgeborene. Haar eerste prikjes toonden ook haar talent tot rasechte dramaqueen, met pathetisch huilen – stoppen – er terug aan denken en nog meer pathetisch huilen… Maar wreed schattig, dat is ze wel. Kijk maar.

 photo foto-1-1_zpsd37f5aa8.jpg

U zal het mij vast vergeven dat ik nog niet uitweid over de beterschap die lijkt aangebroken dankzij de nieuwe medicatie, babyvloek en al. Maar u mag samen met mij duimen dat het echt zo is natuurlijk.

Enfin, u leest het, ondanks alles bevalt het moederschap mij nog steeds zeer. Niet teleurgesteld of depressief geworden hier door de komst van nummer 2, voorlopig voelt het echt allemaal goed aan. Laat het een hoop wezen in deze voor jonge moeders turbulente tijden. (Nu ben ik wegens het verlopen van mijn tijdelijk contract ook wel werkloos en wil ik eigenlijk maar halftijds meer werken (LUI! AFHANKELIJK!), dus moet u misschien naar mij niet luisteren.)

le nouveau bébé est arrivé

Nanou!

 photo Nanou1_zpsb6201bbe.jpg

Voorlopige feitjes:

  • Geboren op 6/3/2013 omstreeks een uur of 6 ’s ochtends.
  • Weegt 2.945kg en meet 48cm.
  • Probleemloos de uitgang gevonden!
  • Al kan ik wel melden dat de woorden ‘Bel Brigitte maar af!’ de ergste ter wereld zijn, als Brigitte de anesthesiste is die uw epidurale zou zetten.
  • Dat Brigitte hare pree heeft gemist omdat ik binnen kwam met 2cm ontsluiting, waarop ik 20 minuten later in allerijl naar het verloskwartier werd gerold. Mijn water brak ergens onderweg. Alle aanwezige vroedvrouwen stonden langs de zijlijn om dat rappe (en huilende en tierende) geval eens te bekijken. Ik vertel er u ongetwijfeld ooit meer over, al valt over zo’n bevalling eigenlijk niet veel te vertellen…
  • Behalve dat BEVALLEN NIET LEUK IS. Merde toch. Maar dat ik enorm blij ben dat het voorbij is, want BEVALLEN IS NIET LEUK.
  • Het lief vond het raar dat ik een miljoen keer ‘neeeen!’ brulde en smeekte om mij te helpen (dat deden ze toch, en het kind moest er toch uit?). Het lief denkt dus dat ge rationeel nadenkt over wat ge er uitflapt tijdens weeënstormen en persingen. Dat mannen bevallingen nooit zouden overleven, zeg ik. Grmbl.
  • Verblijven op de materniteit is dan weer niet rustgevend, want als de poetsvrouw de vloer niet komt schuren dan is het de kinesiste die u komt laten sporten of de gynaecoloog die u komt controleren of de kinderartse die het kind komt checken of de Kind&Gezin verpleegster of de vrijwilligster van de bibliotheek of de mevrouw die het menu voor morgen komt voorlezen of de vroedvrouw om u te verzorgen of…
  • Al bijna een chance dat de vorige ervaring zo slecht was, het doet mij nu genieten en minimaliseert de ergernis aan deze dingen. Ik heb gewoon een verse mooie baby, ze is gewoon OK, ik mag ze voeden en verzorgen en bij mij houden en doopsuikertjes uitzetten… JEEJ!
  • De naam lijkt te hard op Nino en neen, dat is niet ‘bewust’ (integendeel, ik vind dat eerder niet zo tof), maar het was de naam die we beiden echt de mooiste vonden. Ach ja, ze moeten niet met elkander trouwen niet waar. (Echt liefst niet, eigenlijk.)
  • De rest vertel ik u later, want het kindeke pruttelt en wenst ongetwijfeld weer aan een geweldig onderbroken nacht te beginnen. Ah, sweet memories. Al heb ik zo al een voorgevoel dat er niet veel geblog meer zal inzitten de komende tijden… U ziet mij wel terug verschijnen!
le nouveau bébé est arrivé

36 weken

U gilt: 36 weken?? Wel, ik ook jong, ik ook. Het minste wat er over deze zwangerschap te vertellen valt, is dat ze voorbij is gevlogen. En dat de laatste weken een beetje turbulent en hallucinant waren. Het werd me maar weer eens duidelijk dat ge als mens, onder gelijk welke omstandigheden, toch gewoon verder ploetert. Tenzij ge crasht natuurlijk, maar dat gaan we voorlopig maar niet doen. Maar goed, de komst van kleine Abdurahmaan is daardoor al meer dan voldoende beladen, ik vind dat een beetje sneu voor het arme kind dus we gaan het even over hem/haar hebben.

De tijd van het stressen breekt stilaan aan, al tracht ik dat eigenlijk niet te doen en weer alles op mij af te laten komen. Ik heb daar de beste ervaringen mee. Met zijn ‘we gaan je gewoon zeer goed opvolgen en dit keer vooral de monitor er niét afhalen’, lijkt ook mijn gynaecoloog geen redenen te zien om op voorhand te panikeren. Ik moet bekennen dat het vooruitzicht van nog eens bevallen mij absoluut niet blij maakt, maar er zal niet veel anders opzitten. Kindje zit er in, kindje moet er uit, en zo simpel is dat. U mag eigenlijk wel heel erg duimen voor mij dat alles goed komt, dat zou ik fijn vinden. Ge weet ook maar nooit dat het helpt.

Wat me bijna evenveel zorgen baart, is de impact van alles op nummertje 1. Het (meestal) flinke, leuke en sociale peutertje met evenwel een klein hartje, dat door omstandigheden echter nog geen dag van zijn moeder gescheiden is geweest. Oma 1 ging veel te snel dood, oma 2 werd veel te zwaar ziek. Uit logeren gaan is daardoor nog nooit voorgevallen. Geen nood: hij amuseert zich af en toe rot bij zijn lieve tante, nonkel, neefjes en nichtje en maakt veel plezier in de crèche, ik maak er geen kasplantje van. Maar het blijft een feit dat ik niet weet hoe hij mijn afwezigheid gaat verteren. (En al schrijvende denk ik: jee, misschien overschat ik gewoon mijzelf. Vader en zoon gaan dat vast prima doen zo met hun tweetjes. Zeker en vast.) Een maand later ga ik hem ook nog eens naar school sturen, om het trauma compleet te maken. Van mij mocht nummertje 2 idealiter een maandeke of 2 later zijn/haar opwachting maken, maar het kind had haast. So be it. Het worden dus zware tijden in het jonge leven van kleine mister Nino, maar hij zal het zonder twijfel wel overleven. Nummer 2 mag gezien alle omstandigheden bijgevolg best ietwat makkelijk in onderhoud zijn en direct doorslapen enzo. We zijn verder niet veeleisend.

Gisteren nog keken 2 oudere dames me meewarig aan: ‘Jaja, van 1 naar 2, wacht maar, dat is toch héél zwaar hoor…’. Met die blik onder vrouwen, u kent hem wel. Die blik die u nog 1 cm hoog maakt en doet denken dat binnenkort de wereld op uw hoofd gaat vallen, en dat ge dan bovendien ook nog eens het meest onnozele schaap in die wereld zijt. Nu heb ik ook wel al vaak het omgekeerde gehoord (dat van 1 naar 2 beter meevalt dan van 0 naar 1), dus ook op dat punt panikeer ik niet. Voel u ook wat dit betreft echter vrij om mij gerust te stellen.

Bon, genoeg gepalaverd. Nog een beetje beeldmateriaal, het zijn de laatste…

32 weken

 photo 32w_zps5a764eb7.jpg

34 weken

 photo 34w_zps80a21223.jpg

36 weken

 photo 36w_zps946f2f9a.jpg

le nouveau bébé est arrivé

30+

En wat geeft dat?

  • We zitten met een draaiertje. Op 27 weken bleek Abdurahmaan plots in stuit te liggen, en aangezien ik nog steeds niet comfortabel op een stoel of in een zetel kan zitten, is dat volgens mij nog steeds zo. Een hoofdje onder de ribben, het is minder aangenaam dan een poepke. Wel goed om uw rug recht te leren houden, dat wel. Hoe dat kind daar voor de rest rondhangt, het is me een compleet raadsel. Ik voel overal wel iets en ben niet zo’n moeder die perfect kan lokaliseren welk handje in welk orgaan port (ge leest toch soms wat op het interweb hoor…), en Google helpt me ook al niet verder. Hopelijk heeft het toch echt maar 2 armpjes en 2 beentjes, want soms lijken het er veel meer. Stel u voor zeg!
  • Ik heb van de bewegingen net zoals vorige keer verder geen pijn of last dus het kind mag er best op rond wroetelen. Behalve ’s nachts, want de insomnia die hier wat rond begint te heersen ben ik allerminst gewend en is allerminst aangenaam. Het feit dat ik nog absurd veel keer meer moet plassen dan vorige keer helpt daar niet bij, dus er ligt zeker en vast ook iets op mijn blaas te duwen (nog wat armen of benen, ongetwijfeld). Denk: plassen, rechtstaan en eigenlijk terug moeten plassen. Beetje zoals een blaasontsteking maar dan zonder blaasontsteking. Geen pretje als ge al een licht obsessieve geest hebt.
  • Het blijkt een must zo’n stuitligging kei-erg te vinden en hartstochtelijk te verlangen naar een nieuwe draaiing, maar ik vind dat nogal dubbel. De natuurlijke bevalling is mij vorige keer immers niet geweldig bevallen (haha!) en liep ook nogal grondig fout. Ik weet dat ik het niet mag zeggen, maar zo’n ‘veilige uithaling’ zonder bijna-dood kindje lijkt daardoor soms toch wel een beetje aantrekkelijk. Ik hoor u dames-met-een-keizersnede-achter-de-rug al steigeren maar geloof me, ik weet dat dat ook absoluut geen lachertje is. Ik laat het maar gewoon aan Abdurahmaan over denk ik, we zien wel waar dat heen gaat…
  • Buikkindjes brengen soms vreemde cadeautjes met zich mee, en zoals u kan volgen op de foto’s kreeg ik van Abdurahmaan gratis krullen cadeau. Ik krijg bijna meer de vraag of ik een permanent heb laten zetten dan voor wanneer het is. Maar neen dus, geen permanent. En hoewel het nu ook weer geen Hollywoodkrullen zijn, mag het van mij eigenlijk best wel zo blijven. Liever dit dan het kapotte, droge en onhandelbare stro dat ik van kind 1 cadeau had gekregen. Goeie punten voor kind 2!
  • Ik vond de buik tot nu toe best bescheiden, maar op de laatste foto is die toch wat groter dan in mijn beleving. De laatste spurt is ingezet. En dat dat rap gaat, jongens… Pfoe.

24 weken
Photobucket

26 weken
Photobucket

28 weken
Photobucket

30 weken
Photobucket

le nouveau bébé est arrivé

De winterzwangerschap

Ik ben eigenlijk geen fan, moet ik bekennen. ’t Is toch best lang geleden dat ik gezeurd heb, niet? Even zwart op wit zetten voor moest ik ooit een kind 3 overwegen (ge moet niet lachen, ik weet dat ik binnen enkele maanden mogelijks hard ga gillen bij de gedachte aan 3…).

* Ik ben inmiddels al dik 2 maanden verkouden. Nu moet u weten dat ik al mijn hele leven chronisch verkouden/allergisch ben en bijgevolg dus best wat gewend ben, maar het begint nu wel mijn keel uit te hangen (keel, haha!). Slechts gemiddeld 3 dagen op de 10 smaak ik wat ik in mijn mond stop, ik geraak mijn hoest en snot niet kwijt en heb inmiddels ook met momenten knallende voorhoofdspijn. Leute zeg, niet te doen.

* De dagen, die zijn kort. En donker. Ook voor u, ik weet dat. Het zou mij precies alvast wel deugd doen om een keertje meer buiten te komen en wat zonlicht op de snoet te krijgen, maar meer dan regendruppels wordt er niet aangeboden momenteel. Dat de vermoeidheid niet gaat verdwijnen, daar heb ik me maar bij neergelegd. De schrik slaat me wel een beetje om het hart om vermoeid aan de kraamtijd te beginnen, maar er zal niet veel anders opzitten. Mijn vorige zwangerschap vond plaats hartje zomer. Een goede zomer, zowaar. Ik ging elke dag wandelen, hing in een plastieken zwembad… Zaligheid. Het contrast is groot.

* Ge vergeet de helft van de tijd dat ge zwanger zijt en krijgt veel minder complimentjes (en laat ons eerlijk toegeven, het is een deel van de pret). Buitenkomen gebeurt in dikke lange jassen waarin niemand de buik ziet en ge hem ook zelf vergeet (tot er een scheut bandenpijn doorschiet).

* De peuter, die heeft ook last van de donkere korte dagen. Buitenspelen is niet echt aan de orde, moeder begint zichtbaar te veranderen en ge ziet hem denken ‘serieus, wat is dat hier met die buik??’). Ze wil meer in de zetel zitten (en dat is uiteraard ONAANVAARDBAAR), heeft wat minder geduld en bewegingsvrijheid, kortom: peuter voelt nattigheid, en niet alleen buiten. Enorme aanhankelijkheid wordt afgewisseld met passionele ‘mama TOUT!’ of zelfs ‘baby TOUT!’, al wordt er helemaal niet overdreven veel melding over de baby gemaakt. Peuter is bovendien ook wat meer thuis (want die heeft zo’n moeder die het niet over haar hart krijgt om hem nog 4 dagen naar de crèche te brengen) en dat volle dagen peuterentertainen heb ik toch wat onderschat. Twee dagen crèche nog dus, want hem er helemaal wegrukken (met in april een schoolstart in het verschiet) leek me ook weer niet gepast/gezond. Zo blijkt ook nog maar weer eens dat goeddoen onmogelijk is. Ik heb al in beide richtingen kritiek gekregen (‘Gij brengt die maar 2 dagen meer??’ versus ‘Hoe, gij zijt thuis en die gaat nog naar de opvang??’), maar gelukkig leg ik dat al met een zuchtje naast mij neer. Mensen zijn soms zeurpieten die graag (ver)oordelen, ik weet dat al langer dan vandaag. En ik ben ook een mens, dus het geeft niet.

* Ik pretendeer graag nooit last van mijn hormonen te hebben, maar heb toch al zinnen à la ‘JA ik ben ambetant en HET IS ALLEMAAL UW SCHULD!’ richting lief gegooid, dus misschien heb ik met voorgenoemde stelling een klein beetje ongelijk. Tenzij het echt allemaal zijn schuld was natuurlijk, dat kan ook. Kuch.

* Voor u op uw paard kruipt (doe dat niet jong, het is slecht weer en al): ik ben zeer blij met het al bij al vlotte verloop van de productie van nummertje 2 en kijk er natuurlijk naar uit om hem/haar te verwelkomen. Baby heeft trouwens geen last van al mijn kwalen want die doet het uitstekend, en dat is uiteindelijk waar het nu om draait. Maar moest u wat verdwaalde winterse zonnestraaltjes tegenkomen, stuur ze gerust deze richting uit. Ze zijn meer dan welgekomen.

le nouveau bébé est arrivé

22+

Per 2 weken een postje schrijven dat gaan we niet doen (zoveel valt er bij een zwangerschap immers ook weer niet te melden), maar ik neem wel net als vorige keer zo vaak een foto. Het schetst toch altijd een leuk beeld van de evolutie van zo’n buikkindeken.

18 weken
Photobucket

20 weken
Photobucket

22 weken
Photobucket

(En daarmee zijn mijn outfits ongeveer op hoor, voor u denkt dat ik hier de hippe treze met veel kleedsels wil uithangen.)

De structurele echo hebben we ook achter de rug en was prima. Ik werd dankzij ongevraagd aan mijn buik pampelende stagiaires herinnerd aan hoe ‘object’ ge wordt als zwangere/bevallen deerne en kijk er alweer hélemaal naar uit, naar dat kraamgedoe. Pampers (en dan bedoel ik niet enkel voor de baby), vroedvrouwen die uw boezem kneden en richten, vragen naar uw toitletbelevenissen… Het was al ver in mijn herinneringen verzonken, maar het komt stilaan terug. Joy.

Af en toe slaat ook de schrik me om het hart, als in: hoe gaan we een herhaling van het vorige scenario vermijden, ik wil niet bevallen en KUNNEN ZE DAT KIND DAAR DEZE KEER NIET GEWOON UITHALEN??, maar ik doe mijn best om mijn kalmte te bewaren. En dat lukt serieus goed, maar ik meen mij ook te herinneren dat weeën zo wat remmingen en kalmtebewaringen – euhm – wegnemen. Dat wordt nog een leuke bedoening binnen een maand of 4.

Verder ben ik nog steeds geweldig moe (en dat met een doorslapend kind, het doet mij wel eens héél voorzichtig denken WAAR ZIJT GE NU WEER AAN BEGONNEN JONG??), gaat het nog steeds ontzettend veel te snel (hoe komt dat zeg, dat verschil met zwangerschap 1 die voorbij leek te kruipen?), heb ik keihard de milt als ik tegelijk zit en eet (hé! dat hoort anders wel nogal samen!) en vorderen we stilaan qua doopsuiker en kaartideetjes en al dat anders leuks. Ik kocht ook de eerste 2 bodietjes in maatje 50 (nope, ik ben zo geen zwangere die al zwijmelend een halve kleerkast voor de mini vult tegen de geboorte) en was ik vooral licht in shock over hoe klein die ook weer zijn. En daar zwom onze eersteling in, stel u voor…

Een naam is er nog niet, voel u nog steeds vrij om suggesties te doen trouwens. Ik weet dat reageren niet meer zo handig is door readers en smartphones en al, maar ik heb uw hulp nodig, snif.