Browsing Category

Nino

Nino

Sinterklaas, gezellig.

Moeder: En Sinterklaas komt dan op 6 december.

Zoon: Nee nu!

Moeder: Nee, niet nu jongen. Op 6 december. Hij heeft heel veel werk hé. En we kunnen dat niet kiezen.

Zoon: Maar nee nu! Nu hé mama? Nu! Nee nu! Nu hé? Nu. Hé mama? Nu. Nu. Nu. Hé? Nu. Boehoe, nu!

Moeder: *zucht*

Moeder: We moeten eerst nog veel keer slapen jongen. Dan komt de Sint.

Zoon: Maar nee ik wil niet gaan slapen!

Moeder: Maar nee nu moet ge niet gaan slapen hé jongen. Zucht. Enfin (I give up): de Sint komt op 6 december.

Zoon: Maar ik ben 6 pedember! Nu gaat Sinterklaas komen! Hé mama? Nu?

(Ooit wordt dat Sintfeest vast prettig. Volgend jaar misschien.)

Nino

Autoconversaties met driejarigen II

Zoon: Kijk Marie!
Moeder: Ja met haar oma en opa, zwaai maar eens.
Zoon: Ik heb ook een oma!
Moeder: Ja. Allez nee. Goh ja. Euh. (Fuck zeg.)
Zoon: Oma is in de wolkjes!
Moeder: Ja. Allez ja. Oma is eigenlijk dood hé jongen.
Zoon: Ja. Ik ook.
Moeder: Nee jongen. Jij niet.
Zoon: Mama wel.
Moeder: Nee jongen, ik ook niet. Ik ga nog niet doodgaan. Want dat is niet zo leuk hoor. Dan kan je niet meer terugkomen hé. (AARGH.)
Zoon: Oma is in de wolkjes.
Moeder: Ja, allebei jouw oma’s. Dat is niet leuk eigenlijk hé. Dan gaan ze wel naar de wolkjes maar ja. Ze zijn ook weg. Dat is allemaal wat moeilijk jongen. Eigenlijk weten we dat niet zo goed. (Niet goed bezig moeder, niet goed bezig.)

Zoon: Ze kan er niet meer uit mama.
Moeder: (SLIK)

Nino

Verandaconversaties met driejarigen.

Moeder: Wel jongen, nonkel Dieter is eigenlijk mijn broer. En tante mijn zus.
Zoon: Ja. Ik heb ook een broer. En een helm.

Moeder: En papa, dat is jouw papa hé. Opa is eigenlijk mijn papa.
Zoon: …
Moeder: Dat is moeilijk hé jongen. Begrijp je dat een beetje?
Zoon: Ja.
Moeder: Wie is mijn papa, Nino?
Zoon: Donderdag!

Nino

Autoconversaties met driejarigen.

Moeder: Amai Nino, een konijn in jouw klas!
Zoon: Ja!
Moeder: Een witje zeg!
Zoon: Ja! … Met 1, 2, 3 pootjes!
Moeder: (Moeha) Nee met 4 pootjes hé zoeteke. Alle konijntjes hebben 4 pootjes. Anders zijn ze een beetje, euh… kapot.
Zoon: Aja.

Zoon: Ik heeft konijntje niet bang gemaakt mama! Niano wel!
Moeder: Oei.
Moeder: Heb jij ook het konijntje een beetje bang gemaakt Nino?
Zoon: Nee ik niet! Niano wel!
Moeder: Niet liegen hé jongen.
Zoon: Nee konijn kan dat niet vliegen! Zo in de lucht! Konijn kan dat niet hoor mama!

Serieus, ik ben fan.

le nouveau bébé est arrivé, Nino, overpeinzingen

Nog niet verzopen, en dat is een kunst als ge naar buiten kijkt.

“Het is alsof er nooit iets gebeurd is!”, sprak mijn gynaecoloog, na het postnatale controlebezoekje. En zo voelde het ook. Gewicht weg, alles weer op zijn plaats, ik weer in een onaangename positie op zijn tafel maar dit keer met een slapend wichtje in de buggy naast me. “En zo braaf, ge kunt er mee buitenkomen!”. Tja, dat was dan weer een moedige uitspraak. Ik had immers het lief gesmeekt om mee te komen, want ze zou vast weer krijsen in de maxi cosi en dan zou ik daar liggen en haar niet kunnen oppakken en de dokter zou er ook gek van worden en… U kent het misschien wel, de lichte stress die een onvoorspelbare bleitbaby met zich meebrengt.

Ik ben al een pak meer getraind dan bij kind 1 en versleep 2 keer per dag een baby in maxi cosi en peuter van en naar school. Soms krijst de baby, soms laat de peuter zich hangen (of wil hij een slak zoeken, of een steentje in het water gooien, of is hij bang van een camionette, of…), maar moeder verpinkt nog amper. Ik draag de peuter naar bed met de baby in de draagdoek, zeul met wasmanden, maak eten terwijl ik tracht me niet te verongelukken over rondslingerende autootjes. Yes, I can! Geen wonder dat het extra gewicht deze keer na een maand al was weggesmolten, het jonge-moeder-jongleren is beter dan welk dieet ook.

Maar goed, de zoon is dus vertrokken voor paar jaartjes schoolcarrière. Na een paar dagen niet huilen kwamen een paar dagen groot verdriet en inmiddels lijkt er voor hem wat rust teruggekeerd te zijn. De hysterische buien blijven sinds het schoolgaan achterwege, hij bekijkt de baby niet meer als indringer en mij niet meer als ’s lands grootste verraadster. Hij komt met zand en snot op zijn gezicht terug van school en moeder krijgt overal complimenten over dat baasje dat er zo teer uit ziet, maar daar rondloopt alsof hij nooit wat anders gedaan heeft. Gisteren kwam het eerste dramatische verhaal over Seppe die hem pijn had gedaan en Mauro ook en de ‘noek’ en ‘geweend’, waar ik na een kwartier al kop noch staart kon aan krijgen. Ik vermoed dat ze allen een beetje op mekaar hebben gemot, maar dat kan een foute interpretatie zijn.

 photo foto-9_zpsed6db951.jpg

De dochter dan, die vond het wel prettig om mij eens te te tonen hoe stom ik wel was met mijn sceptische ‘pfft, bestaan er wel nog baby’s zonder reflux tegenwoordig?’, door… zware reflux te hebben. Ik moest van de kinderarts eens noteren hoe vaak per dag ze hikte en herslikte, en kwam op een keer of 40. Ik moest er zowaar zelf even van slikken. We sleepten ons door een paar weken voeden – wenen – draagdoek – voeden – wenen – draagdoek… en het kind toonde zich het onrustigste babietje dat ik al had gezien, continu wroetelend en wriemelend en vechtend met haar eigen lijfje. Ze vond enkel slaap en rust dicht bij mij en weigerde pertinent om haar mooie cosleeper in gebruik te nemen. Inmiddels is ze dan toch een metertje opgeschoven, mijn nek en rug zijn daar dankbaar voor, mijn hart neemt alweer afscheid van een klein hoofdstukje. Ik moet bekennen dat ik heb ingehaald wat ik bij de zoon heb gemist, aan nabijheid met dat verse babygrut. Het is en blijft toch iets bijzonders en unieks, die band moeder – pasgeborene. Haar eerste prikjes toonden ook haar talent tot rasechte dramaqueen, met pathetisch huilen – stoppen – er terug aan denken en nog meer pathetisch huilen… Maar wreed schattig, dat is ze wel. Kijk maar.

 photo foto-1-1_zpsd37f5aa8.jpg

U zal het mij vast vergeven dat ik nog niet uitweid over de beterschap die lijkt aangebroken dankzij de nieuwe medicatie, babyvloek en al. Maar u mag samen met mij duimen dat het echt zo is natuurlijk.

Enfin, u leest het, ondanks alles bevalt het moederschap mij nog steeds zeer. Niet teleurgesteld of depressief geworden hier door de komst van nummer 2, voorlopig voelt het echt allemaal goed aan. Laat het een hoop wezen in deze voor jonge moeders turbulente tijden. (Nu ben ik wegens het verlopen van mijn tijdelijk contract ook wel werkloos en wil ik eigenlijk maar halftijds meer werken (LUI! AFHANKELIJK!), dus moet u misschien naar mij niet luisteren.)

Count your blessings, Nino, overpeinzingen

Dat overkomt u zo.

Op een onbewaakt moment, waarop ge op uw ochtendrit naar het werk half slaperig wat naar Stubru zit te luisteren. Een meisje (of zijn wij nu vrouwen?) dat – 2 dagen voor mij – binnenkort 30 wordt, vroeg wat liedjes aan. Waaronder onderstaande. Het liedje had al een bepaalde lading voor mij, al had ik er wegens te pijnlijk toen nooit écht veel aandacht aan besteed. Nu vernam ik dat de zanger het schreef voor zijn kindje op neonatologie, en het meisje op de radio vertelde dat haar eigen dochtertje die neonatologie niet overleefde. Krak, deed mijn hart. En ineens kreeg het nummer zo’n intense dimensie dat ik ineens achter het stuur zat te snotteren.

En dan kan ik niet rap genoeg terug bij dit (naar mijn bescheiden mening toch wel zeer schone) kindeke zijn, om 100 keer te denken ‘ja jongens, hebben wij chance gehad’.

Photobucket

Open wondes genezen, maar littekens jeuken toch wel vaak…

In het kader van eeen hippe trend die ik wel eens wil volgen, count your blessings

Nino

Nino Marcos?

U weet dat of u weet dat niet, maar ondergetekende heeft een kleine bescheiden voorliefde voor schoenen. Ik word in bepaalde kringen wel eens Imelda Marcos genoemd, maar dat is uiteraard ENORM overdreven. Enorm. Sinds ik steunzolen moet dragen om geen kniepijn meer te hebben, is de schoenenpret ernstig bedorven. Maar ik geloof dat ik sedert gisteren een nieuw domein heb gevonden om mij uit te leven.