Browsing Category

zever, gezever

le nouveau bébé est arrivé, zever, gezever

Nog steeds vermist: gebruiksaanwijzing.

‘Misschien is het toch weer of nog de reflux…’, dacht ik, terwijl een stroompje kots mijn schouder overvloeide. En mijn outfit die ik precies een uurtje aanhad. Ik had net de zeurende dochter van het park naar de wipper verhuisd, waar ze nog wat zeurde, waarop ik ze dan maar terug oppakte en ze nog wat verder zeurde. Ik had ook al eens mijn vinger over haar tandvlees laten glijden, want ge weet toch maar nooit, waarop ze zeurde want dat vond ze niet zo leuk. Vervolgens werd het kindje zo rood als een tomaat en weerklonk er een luide wind. ‘Ha, ze is voorzekers geconstipeerd!’, dacht ik toen, waarop ik haar buik masseerde en fietste met haar beentjes. Waarop ze zeurde, want dat vond ze niet zo leuk. Het lief opende een app op zijn iPad en kwam tot de vaststelling dat ze zich temidden een sprongetje bevond (OH NEE!). ‘Ha’, dacht ik toen, ‘Dat is natuurlijk allemaal een beetje zever maar misschien heeft het er toch ook wel iets mee te maken’. Waarop het kind niesde en de snottebellen me rond de oren (en de outfit) vlogen en ik dacht ‘ochgot, nog steeds zo verkouden dat schaap, ge zoudt voor minder zeuren’.

Chance dat ze zo schattig zijn.

zever, gezever

U kijkt toch ook mee?

Ik heb net zoals de halve vrouwelijke bloggemeenschap zonet ook maar eens mijn handtas uitgekieperd. Het levert leuke postjes op én het brengt een mens ertoe wat orde in de sjakoschenchaos te scheppen: dat is gewoon win-win! Bovendien is het eindelijk eens wat anders  dan een weekmenu en daar ben ik minstens even blij om als u.

Nu moet ik bekennen dat ik dat best goed vind meevallen, de inhoud van die handtas van mij. Ik heb trouwens een vast merk, wist u dat? Het merk met de mooiste sjakoschen ooit. Zeer grote liefde is dat tussen mij en mijn merk. Het is geen staatsgeheim, maar ik ga er u wel niet rechtstreeks naartoe leiden, als dat niet geeft.

Photobucket

  • Een agenda en notitieschriftje, werkgerelateerd
  • Een boekje voor het kind, ik kan hem daar echt minstens 2 minuten mee entertainen! Zoals die keer dat ik hem mee nam naar mijn huisarts toen ik ziek was, en ik daar ANDERHALF uur moest wachten. Dolle pret is dat, met een kind dat alles na 5 minuten beu is. Het moederschap is een leerproces, die keer heb ik geleerd dat ik dat dus gewoon nooit meer moet doen.
  • Een pocket-deo, omdat ik niet graag stink
  • Een snoepke. Ik heb dus echt in elke handtas minstens 1 snoepke, gekregen in 1 of ander hotel of restaurant. U ook?
  • Mijn portefeuille, ook van mijn merk
  • Mijn uurwerk. Het is wreed mooi, maar soms wat onhandig om aan te doen en ’s ochtends heb ik daar meestal het geduld niet voor.
  • Balpennen. Twee maar! Ik ben een balpennen-hamsteraar, dus dat valt geweldig goed mee.
  • Een kam. Om mijn haar te kammen.
  • Een elastiekje, voor bad hairdays.
  • Een tampon. Schreeuw nu allen #tmi!
  • Pijnstillers. Ze dateren nog van de dagen na mijn bevalling, want normaal gezien neem ik dat bijna nooit. Toen wel. U weet waarom.
  • Een halve vitabis. Om het kind stil te houden als hij ook het autoritje na 5 minuutjes al beu is. Zeer pedagogisch verantwoord.
  • Een werk-gsm. Met de iPhone nam ik de foto, dus die staat er niet op. Erg, want ik zie hem nog liever dan mijn handtas + inhoud zelve.
  • Een shitload aan zakdoeken. Ik ben namelijk al heel mijn leven chronisch verkouden of allergisch en kan echt geen halve dag zonder zakdoek.
  • Een labello. Nog zoiets dat ik ten allen tijde bij me moet hebben. Als ik die per ongeluk vergeten ben, dan ga ik gewoon een andere kopen. Ik kan het gevoel van lippen-zonder-labello niet meer uitstaan, namelijk. Allemaal de schuld van mijn moeder, eveneens labello-verslaafd. Ach, het is beter dan drugs!
  • Een plastiek zakje. Dat komt altijd wel voor iets van pas, meestal om cadeautjes van de hond op te rapen. Wij zijn propere mensen.
  • Een papier dat volgens mij beter in mijn auto zou liggen. Iets met autoverzekering. Oeps.
  • Een wollen draadje, van die keer dat ik dat zotte werk deed en ik om de haverklap terug moest naar de hobbywinkel om nieuwe bollen.


Ik zou toch precies ook graag de inhoud van haar zelfgemaakte handtas eens zien, maar ik wacht nog steeds op haar communiefoto’s en haar punten in de Moederschapswedstrijd, dus veel hoop heb ik niet.

Maar laat u gaan dames en kieper om die tas, wij lezen het graag!

handenarbeid, zever, gezever

Give away. Wuk? Jawohl, give away!

Ik weet niet of u zich dit nog herinnert en daarbij dacht ‘Pff, de oplichtster, ze piept er niet meer over’, maar er zijn wel degelijk 3 mensen die toen een pakketje hebben toegezonden gekregen. Sarah wegens dichtst bij het gewicht, Wendy wegens correcte datum en Tamara wegens correcte voorspelling van geen navelplop.

Nu moet u weten: door heel het anticlimaxgedoe en de 3 weken ziekenhuis voor de eerstgeborene, is de kraamtijd hier een beetje in de soep gedraaid en hebben we toch wel minder bezoek gekregen dan eigenlijk verwacht. Bovendien was ik op het einde der zwangerschap sowieso al een beetje in een haak-overdrive geschoten, waardoor er nu toch nog wel wat sleutelhangertjes over zijn. Om ze te gebruiken voor een volgende gebroedje zijn het er veel te weinig, en dat zou voor dat gebroedje natuurlijk ook best wat zielig zijn, dus dat plan laten we varen.

De leuke give aways op andere blogs brachten me op het idee om er aan jullie wat uit te delen, omdat jullie zo lief zijn natuurlijk. Akkoord, het is niet zo’n spectaculaire give away als elders, maar bon. Wie er graag eentje zou krijgen, laat uw voorkeur achter in comments, ik geef er van elk eentje weg. (Van de octopi – meervoud van octopus, uiteraard – zijn er trouwens maar 2 meer, benieuwd of die ook hier de populairste wordt).

U mag gerust naar hier linken opdat ik ze kwijt geraak, want vele van mijn lezers kennen me irl en hebben er al eentje. Ik zal binnen een week of 2 eens testen of het hier ten huize aanwezig onschuldig kinderhandje al briefjes kan trekken.

Nino, zever, gezever

Te huur

Baby van bijna 7 maanden van het mannelijke geslacht.

Leutig, lief en schattig. Bewijs:

Photobucket

Doet overdag behoorlijk vlot dutjes.

Eet goed, valt makkelijk te entertainen, kortom: relatief eenvoudig in onderhoud.

Niet te koop, wel te huur voor te onderhandelen periode. Prijs overeen te komen.

Af te halen bij het bleke meisje met de reusachtige wallen onder de ogen, de kleren met steeds wat kots er op en de lichte wanhoop in haar blik.

(Ouders zijn niet verantwoordelijk voor gebeurlijke herhaaldelijke en langdurige nachtelijke bleitpartijen. Slaap kan dan ook niet gegarandeerd worden.)

koken met Lieve, overpeinzingen, zever, gezever

Hoe zit dat nu, mijne heren?

De zeer aandachtige lezer zal wel al gemerkt hebben dat ik nog steeds wekelijks mijn weekmenuutje post (Al 10 weken! Bestaan daar ook geen medailles voor?). En zo zal die aandachtige lezer ook gemerkt hebben dat wij veel stoverij eten. Wij hebben dat wreed graag, wij.

Ik maakte mijn stoverij tot op heden volgens het recept van de Heer Huysentruyt. Een apart man, die ik niet onmiddellijk de prijs van sympathiekste peer der Belgen zou geven, maar de karikatuur die hij van zichzelf maakt doet mij soms wel lachen. En zijn concept van SOS Piet vind ik echt zeer goed gevonden, zo goed dat ik er een beetje spijt van heb dat ik zo geen geniale ideeën heb. Ik had in dat geval voorzekers al ergens in het Zuiden van Frankrijk aan mijn zwembad gelegen, maar soit.

Piet zijn recept dus. Met rundvlees echter wel, want met varkensvlees is dat niet ‘echt’ voor mij. In het boek staat ook hoe ge best frietjes kunt maken. Iets wat ik vroeger thuis al veel deed op een gelijkaardige manier, maar wij wasten die frietjes niet zo grondig. Volgens Piet moet ge dat echter wel doen, want zo spoelt al het zetmeel weg, kleven de frietjes niet aan mekaar en worden ze mooi krokant.

Meneer Meus, die maakte vorige week ook stoverij met frietjes, ter ere van de 100e uitzending van het absoluut fantastische Dagelijkse Kost. De baby is hier zot van kookprogramma’s (kleurtjes! beweging!) en omdat ik zo lief ben, keek ik dan maar mee. (Het kan ook omgekeerd geweest zijn, dat is een detail). Meneer Meus was daarbij zijn enthousiaste zelve en sneed frietjes, om ze nadien recht in de friteuse te keilen. ‘Ola, wait eens a minute!’, dacht ik, geheel in de war gebracht door deze actie. Maar onderwijl legde Meneer Meus reeds uit: ‘Frietjes wassen we niet natuurlijk, want we hebben het zetmeel nodig om ze mooi krokant te krijgen.’

Nu vraag ik u. Beide heren zijn – los van hun sympaticograad – toch wel chefs, dacht ik zo. Wie o wie is degene die ons daar om de tuin leidt? Wie o wie is het hoofdstuk ‘patatten’ in zijn cursus vergeten blokken indertijd? Wie o wie verdient centjes aan boeken met dingen die niet kloppen?

Het katapulteerde mij ook onmiddellijk terug naar dat jaar dat ik eens kookles volgde. ‘Verfijnde menu’s’, bij een strenge juffraa. Mijn medestudent en ik gooiden, met als doel een puree, wat patatten in koud water en de pot vervolgens op het vuur, waarop de juffraa bijna een hartstilstand kreeg. ‘Wat doet ge nu!’, gilde ze. ‘Patatten moet ALTIJD in heet water opgezet worden!’ Zodoende gingen de patatten in heet water (aangevuld met ons zweet, want wij hadden wat schrik voor de juffraa) en werd ons deze doodzonde op het nippertje nog vergeven. Althans, dat denk ik toch, misschien had ze mij wel gebuisd voor het examen, dat heb ik dan maar wijselijk niet meer meegedaan.

U raadt het al, dit weekend zag ik Piet verkondigen dat patatten ALTIJD in koud water moeten opgezet worden. De uitleg heb ik niet meer gehoord, want ik was inwendig al een beetje te hard aan het vloeken.

Om nog maar te zwijgen over alle tegenspraken die er bestaan over bechamelsaus (warm bij koud, koud bij warm…), het al dan niet kruiden van vlees voor ge het bakt, enzoverder.

Ik vrees dat de heren Meus en Huysentruyt hier zelf niet terecht gaan komen, dus ik vraag het maar aan u. Hoe doet u dat allemaal of wat peinst u daarvan?

Nino, zever, gezever

Alweer een foto?

Ja.

Omdat ik ELKE keer dat ik mijn eigen blogue passeer (wat ik al eens doe, want het kindeke onder die vervloekte blogtitel is zo schoon), UREN lang met het gekweel van Willy en Wendy in mijn hoofd zit. Weet ge nog?

Eigen schuld, dikke bult natuurlijk. Wat een blogtitel bedacht ik mij daar nu ook. Maar kijk, bij deze is deze post waarschijnlijk lang genoeg om hem van mijn en uw scherm weg te halen en is mijn doel bereikt. De afbeelding van de 2 Vlaamsche iconen maakte ik klein genoeg om er geen last meer van te hebben. Ha!

Maar ik smijt er nog een foto bij van dat schoon kindeken en 1 van zijn vele talenten:

Waarom ik hem nog kousen probeer aan te trekken, het is mij een raadsel. Geen kous lang genoeg om bestand te zijn tegen zijn enthousiaste getrappel. Ik kan hem natuurlijk ook broekkousjes aandoen, maar ik ken dat, dan wordt mij dat later zeker verweten à la “Moeder, ge deed mij meisjeskleren aan”. Dus we doen dapper voort: hij met kousen uitschoppen, ik met kousen aantrekken. Leute dat wij hier hebben, ge hebt er geen gedacht van!

zever, gezever

Weekmenu. Enzo.

Et voila, er is vanaf heden bovenaan een tabblaadje met ons weekmenu. Zoals u zal zien doe ik dat vooral voor mijzelve. Ik schrijf dat namelijk al eeuwen neer op een klein boodschappenbriefje. Maar dan schrap ik weer wat en switch ik het 1 en ander en op den duur word ik eerder zot van de chaos veroorzaakt door de poging tot ordeschepping daarin. Dus: de definitieve versie van de planning komt nu hier terecht. En wat ik moet doen enzo. Helemaal niet Zsa Zsa-esk, maar gewoontjes. Daar zijn we voorlopig content mee.

Binnenkort zullen de problemen met de bereikbaarheid van de blogue vermoedelijk ook van de baan zijn, dus Hallelujah daarvoor. Ik wens u nog een prettig weekend!

Nino, zever, gezever

Maar waarom…

… Oh WAAROM, mag een mens niets positiefs vertellen over een baby? Publiekelijk en out in the open?

Een drietal weken geleden sliep het Kind eens 3 dagen lang 5 uren door ’s nachts. Eén slaapje van 5 uren bedoel ik dan, we zijn niet overmoedig. Voorzichtig durfde ik dat tegen mijn moeder en zus vertellen en BAM, de nacht nadien sliep hij maar slaapjes van 2 uren meer.

Wat later kwamen er opnieuw slaapjes aan van 5 uren, wat ik weer moest gaan rondstrooien natuurlijk. Tegen zeker 2 mensen, het lef! De nacht nadien: finito.

Eergisteren hadden we een nacht van… hou u vast: bijna 8 uren. Het weekte toch een kleine ‘Hallelujah!’ bij mij los. Maar vertellen zou ik het niet meer, oh neen. No way. Zoiets moogt ge écht niet in gevaar brengen, vind ik. En toen mochten we gaan brunchen bij deze fijne mensen en werd daar natuurlijk naar de slaapgewoonten van het Kind gevraagd. Het lief durfde zomaar vertellen wat er de nacht voorheen was gebeurd. Ik riep nog “Nee! Stop! Niet zeggen!”, maar het was te laat. En ja hoor, deze nacht was kleine uk weer present om de 3 uren. Zoals vanouds, want tradities moet ge in ere houden.

Kijk, moest dat nu 1 keer gebeuren, tot daar toe. Maar 3 keer? What’s up with that? Baby-telepathie? Baby-wraak? Een pact waar wij volwassenen niets van weten?

1. En kijk, nu heb ik dat allemaal open en bloot op de blogue geschreven. We gaan eens kijken wat hij daar mee gaat doen. Misschien wordt hij volgende nacht wel elk uur wakker, wie weet. Ik kijk er al naar uit.

2. Ik heb nog altijd sterke twijfels bij die nacht van 8 uren. Twijfels als in: ben ik niet gewoon een voeding vergeten? Want schaam op mij, maar dat gebeurt al eens. Die nachtvoedingen, het zijn écht rare beesten. Ik zal maar niet vertellen (of toch wel) over de keer dat ik wakker werd en vergeten was dat ik het Kind na de voeding had teruggelegd. Paniek! Waar ligt die platgedrukte en gestikte baby! “In zijn bed jong”, sprak het lief.