Browsing Category

Travel

Travel

Exploring New York

Disrupt vero ea id fugiat, lo-fi lomo post-ironic irony kitsch Banksy. Tumblr kale chips single-origin coffee Wes Anderson +1 tousled, disrupt butcher sapiente banh mi brunch nisi irony. Artisan wolf fap lomo, laborum Tumblr anim consequat fashion axe sartorial leggings viral.

Continue Reading

Travel

Pacific Northwest

Disrupt vero ea id fugiat, lo-fi lomo post-ironic irony kitsch Banksy. Tumblr kale chips single-origin coffee Wes Anderson +1 tousled, disrupt butcher sapiente banh mi brunch nisi irony. Artisan wolf fap lomo, laborum Tumblr anim consequat fashion axe sartorial leggings viral.

Exercitation photo booth stumptown tote bag Banksy, elit small batch freegan sed. Craft beer elit seitan exercitation, photo booth et 8-bit kale chips proident chillwave deep v laborum. Aliquip veniam delectus, Marfa eiusmod Pinterest in do umami readymade swag.

Continue Reading

Travel

Latest Logo Design

Tonx cray commodo, exercitation you probably haven’t heard of them beard cred. Selfies iPhone Kickstarter, drinking vinegar jean shorts fixie consequat flexitarian four loko disrupt dreamcatcher beard craft beer stumptown. Paleo 90′s bitters eu, yr incididunt YOLO sapiente fingerstache.

Exercitation photo booth stumptown tote bag Banksy, elit small batch freegan sed. Craft beer elit seitan exercitation, photo booth et 8-bit kale chips proident chillwave deep v laborum. Aliquip veniam delectus, Marfa eiusmod Pinterest in do umami readymade swag.

Continue Reading

Music, Travel

Favorite Colors

Disrupt vero ea id fugiat, lo-fi lomo post-ironic irony kitsch Banksy. Tumblr kale chips single-origin coffee Wes Anderson +1 tousled, disrupt butcher sapiente banh mi brunch nisi irony. Artisan wolf fap lomo, laborum Tumblr anim consequat fashion axe sartorial leggings viral.

Exercitation photo booth stumptown tote bag Banksy, elit small batch freegan sed. Craft beer elit seitan exercitation, photo booth et 8-bit kale chips proident chillwave deep v laborum. Aliquip veniam delectus, Marfa eiusmod Pinterest in do umami readymade swag.

Continue Reading

Count your blessings, Travel

Ornaisons 2013

Weet ge nog, die keer dat ik dit schreef? HAHAHA! Zo met 2 volwassenen en 1 nog geen tweejarige op reis, avontuur zeg. Dit jaar hadden we geen reisplannen, wegens baby van nog geen 5 maanden oud (ik ben namelijk ook niet gek, pfoe). Maar toen verscheen er op Facebook een best aangename oproep van vriendjes van vriendjes, die een B&B opbouwen in de Languedoc en graag een klein weekje terug naar Gent wilden komen. Of er niemand interesse had om intussen voor hun hond, huis en zwembad te zorgen. Ik doe eens zot, dacht ik, want dat doe ik echt niet vaak, en we gingen in op het voorstel. Wij verdienden ook wel eens een break, dacht ik zo. Zodoende trokken wij vorige week met 2 kindertjes, pak en zak met de auto 1000 km verder. Dat van die break was gezien al het voorgaande natuurlijk een beetje een misvatting, want van zoiets komt ge vermoeider terug dan ge vertrokken waart. We moeten daar eerlijk in zijn. Maar fijn was het wel. Voor de huisgeschiedenisboeken: een fotoverslagje. (Als er in uw reader weer wat foto’s ondersteboven staan, draai uw hoofd een beetje of kom naar de blog, ik weet niet hoe dat komt en doe er al 3 dagen over om gewoon dit verslagje online te krijgen. U kent dat wel, er moet er altijd wel ene net kaka doen (ja!) of drinken of…)

De baby vond het prettig om de dag voor vertrek op te warmen tot bijna 40 graden en mij zodoende licht wanhopig te maken over de combinatie mijn kinders – reizen (IT’S DOOMED! DOOMED I TELL YOU!). Gelukkig koelde ze weer af en konden we vertrekken zonder knoert van schuldgevoel.

 photo foto-8_zpsbf06cd1c.jpg

We trokken de ritten in 2 stukken, want ik had zeer slechte herinneringen aan die keer dat we met kind 1 eens 1000 km aflegden, en voegden zo nog wat meer avontuur toe. Dat houdt immers in dat ge een nacht in een hotel moet slapen (met 4 in 1 kamer, jawel), en ook nog iets te eten moet vinden enzo (met 4, jawel). De lezer die safaris onderneemt met zijn 5 kotertjes zal me vast een aansteller vinden, maar ik vind dat best stoer allemaal zo. Feit is dat ge er nog meer gaat van zweten dan van de hitte die er al sterk aanwezig is. En dat ge alcohol verdient, wat ook altijd een voordeel is.

 photo foto-12_zpsbb527155.jpg

 photo foto-14_zpsd433fa61.jpg

 photo foto-11_zpse93477eb.jpg

Ik ben er nog niet uit wat ik van dat concept vond. Enerzijds denk ik dat ge de miserie gewoon over 2 dagen uitsmeert, anderzijds durf ik me niet voorstellen wat het had gegeven om het in 1 keer te doen. Het was goed voor mijn fysiek, want ik kroop op regelmatige basis naar de achterbank en propte me tussen de 2 kinders in om de gemoederen te proberen bedaren. (Dat ge hen met zo’n onderneming eigenlijk geen plezier doet doorkruiste meer dan vaak mijn gedachten, maar goed. Terugkeren was geen optie.) Ik leerde ondermeer ook vakkundig koeken en sapjes naar achter mikken en baby’s entertainen met lege Evianflessen. Soms was het ook peis en vree.

 photo foto-20_zps25dda2ba.jpg

 photo foto-10_zps06c3a71c.jpg

Enfin, we zijn ter plaatse gesukkeld. Alwaar het fijn toeven was. Mijn lief werkte een week gewoon niét (geschiedenisboeken!) en ik genoot van mijn gezinnetje, dat eigenlijk toch wel redelijk heerlijk is.

Er was die ene keer dat het kind iets deftigs at (en ik hem toch de schattigste kleuter ooit vond, maar als u ook een kleuter hebt vindt u die natuurlijk nog net wat schattiger, ik versta dat hoor).

 photo foto-23_zpsda76c804.jpg

Verder waren de maaltijden dagelijks zeer gezond en gevarieerd.

 photo foto-13_zpsbeee696e.jpg

We onderhielden Wendie’s oogst…

 photo foto-19_zpscad009b8.jpg

… bakten vlezekes op Wim zijn gehandtekende Weber…

 photo foto-24_zps7036644d.jpg

… ik maakte prachtige gezinsfoto’s…

 photo foto-15_zps6ba00fa7.jpg

… we leerden dat een kleuter een miljard keer met evenveel enthousiasme ‘NOG EEN KEER’ kan brullen…

 photo foto-18_zps949296a6.jpg

… lieten op dagelijkse basis 2x Ploppie de hond uit…

 photo foto-17_zpsdb67b5c3.jpg

… en ik hoef u niet te vertellen hoe ontspannend dat is, zo met uw handen vol.

 photo foto-22_zpsa50446b7.jpg

Na het 20ste steentje dat hij wilde oprapen, het 30e bloemetje dat hij wilde plukken, de 40e keer dat hij om de 5cm met een stokje in het zand wilde schrapen en de 50e keer dat hij zijn hand wilde losrukken, moest ik concluderen dat het 1 en ander daar niet altijd klopte.

 photo foto-21_zps2f81031f.jpg

De baby leerde een nieuw trucje en verfijnde die vaardigheid vooral ’s nachts, maar dat geeft niet, want moeders die hebben niet veel slaap nodig, zoals u ook wel weet.

 photo foto-9_zpsfe52630d.jpg

 photo foto-16_zps118c7a8c.jpg

De kleuter die bleek ontwikkeld tot werkelijk de GROOTSTE zeurpiet ter wereld, comment nu alstublieft massaal dat het met de leeftijd te maken heeft, want we werden er occasioneel horendol van. (‘Mamaa, mamaa, MAMAAA! Nino koek! Nee niet kraks, NU! Jawel nu! Boehoe, MAMAA NU KOEEEEK! Boehoehoe KOEEEEEK!’ x 5000) ‘Amai dat is moeilijk, dat negeren!, concludeerde het lief, en gelijk had hij.

 photo foto-7_zps25300acc.jpg

Verder vond ik dat eigenlijk ook wel een beetje, tja, destabiliserend. Zo mijn vader uitzwaaien vertrekkend met mijn eigen gezin, het katapulteerde me onmiddellijk terug naar al de jaren dat we dat zelf deden. Het brak alweer mijn hart en de herinneringen hebben het me vaak lastig gemaakt. Weg van mijn familie, mijn omgeving, het bracht me wat van mijn emotionele stuk. Eigenlijk omschrijft zij dat hier zeer treffend, met dat zwarte randje. Het zat er alle dagen rond mijn dagen, nog meer dan hier. Het was confronterend om zelf plots als moeder de gezinsvakantie in het Zuiden doen, zoals we ze vroeger vele jaren met haar deden. Het is allemaal voorbij, en nu is het aan mij…

Travel

Voor u uitgetest: reizen met een peuter.

Vorig jaar trokken wij met baby, pak en zak richting Provence, in de hoop daar een weekje samen tot rust te komen na wat turbulente tijden. Een succesverhaal werd dat helaas niet. De autorit viel bijzonder zwaar, de baby werd er voor het eerst in zijn leven ziek (40° koorts op dag 1) en huilde er ongeveer een hele week. Hij wilde niet eten, sliep niet goed, kortom: het was geen pretje. De nood aan ‘er eens echt tussenuit gaan’ bleef sluimerend aanwezig. En meer en meer dacht ik: ‘ach kom, we springen gewoon het vliegtuig op en gaan richting zon’, aangezien het concept van vorig jaar – waarbij we dachten dat het babyproof was (geen vliegtuig, huisje huren waardoor thuissituatie zo goed mogelijk kon nagebootst worden…) – toch faliekant was afgelopen. Erger kon niet, toch!

Enkele vaststellingen:

  • Allemaal goed en wel, zo’n vliegreis, maar als ge start met 3u vertraging, dan zijt ge gejost. Immers: tegen dat ge ooit het toestel moogt bestijgen, zijt ge al zo wanhopig dat ge in uw hoofd al honderd keer ‘IK WIL NAAR HUIS’ hebt geroepen. Ge houdt dat echter in dat hoofd, want ge wilt die paar dozijn bejaarden die u zitten aan te staren terwijl ge uw peutertje tracht te kalmeren geen hartaanval bezorgen. Ze moeten immers nog het vliegtuig op. Samen met u. En uw peutertje. Joy!
  • Oververmoeide en overprikkelde peutertjes, die willen geen 4u op uw schoot gebonden worden. Die protesteren, huilen, krijsen, worden weer rustig, en beginnen dan opnieuw. Maar een vliegtuig, daar kunt ge niet af. Ge moet dat dus gewoon doorstaan, hoe erg ge dat op dat moment ook vindt. iPhones zorgen occasioneel voor wat zeer welgekomen afleiding (foto’s kijken, muziekje luisteren, spelletjes spelen…), al bespeurt u wellicht enige wanhoop in mijn ogen. (Die dingen daar boven de wallen)


Photobucket

  • Mijn peuter vindt slapen voor baby’s. (Of ook niet, want als baby vond hij daar ook niet veel aan.) Feit is: hij viel voor het eerst in slaap tijdens de landing. TIJDENS DE LANDING. Toen was het al rond 22u ’s avonds. Middagdutten had hij ook niet gedaan. Voor baby’s, weet je wel. Helaas moet je na zo’n landing net wél van het vliegtuig, waardoor hij weer wakker werd. Toen moesten we ook nog de bus op. En moest hij weer op mijn schoot. U mag zich levendig voorstellen hoe dat verliep…
  • U mag allemaal weer ademhalen: het ergste was daarmede wel achter de rug. Dat leest u goed, wij hadden een fijne vakantie! Niet makkelijk, niet superontspannend, maar wel fijn. Er was zon, warmte, mijn mannen, ik moest niet koken, wassen of plassen. En daar gingen we voor.


Een handjevol tips:

  • Bereid u goed voor. Ge hoeft niet superveel mee te nemen, maar wel de juiste dingen. Ik ben daar wonderwel behoorlijk goed in geslaagd. Ge kunt daar natuurlijk wel eens wat boodschappen doen indien nodig.


Photobucket

  • Tja, een peuter, daar hebt ge wel nog wat de handen mee vol. Dat doet ook nooit wat gij wilt en loopt altijd de andere richting uit dan gij. Wissel af en toe eens af wat betreft achterna hollen en entertainen, zo kan er altijd wel iemand in de bar eens ietwat rustig genieten van een drankje. En gniffelen om de ander, die voor de 100e keer de lobby doorkruist en op het knopje van de lift moet gaan duwen. Of iets anders uit zijn mouw schudt.


Photobucket

  • Ge kunt best wel ritme bewaren binnen het concept. Het kind kon middagdutten, mee-eten van tafel, op tijd in bed. Wij installeerden ons dan op ons terras, met dit uitzicht. Win-win.


Photobucket

  • Kindjes passen zich aan. Zelfs mijn kindje, ik had dat gelijk niet verwacht. Hij sliep in een reisbedje op onze kamer, en dat heeft eigenlijk niet voor problemen gezorgd. Geniaal blijkt het idee om de lichtschakelaar boven het reisbed te monteren: zo worden ouders elke dag zachtjes gewekt door het kind dat opstaat, het licht 60 keer aan- en uitdoet en daarbij 60 keer ‘OEI!’ roept. Stukken beter dan een wekdienst van het hotel.
  • Uitstappen zijn moeilijk. Maar: moeder wacht al 20 jaar op een kans om eens een orka te zien, dus 1 dag moest hij er wel aan geloven. Helaas doorbreekt dat het ritme (geen echte middagdut) en krijgt ge de dag nadien de rekening gepresenteerd (gekrijs in het restaurant waarop moeder met peuter en rode kaken afdroop en vader alleen verder at). In de auto zag het er nochtans nog heel erg lieflijk uit.


Photobucket

  • Maar ik kan nu wel rustig sterven.


Photobucket

  • Als ge die hebt, gooi wat pedagogische principes overboord. Koekjes en een papfles water hebben ons af en toe een rustig terrasmoment bezorgd. Mijn zoon zit immers niet bijzonder graag in de buggy, maar was op die manier soms wel even zoet te houden. Aan tafel werd hem al eens een frietje toegestopt, of een cakeje bij het ontbijt. Of als vieruurtje een ijsje. Moet kunnen. (Temidden een meute Britten en hun gigantische proporties eggs, bacon & beans ziet dat er zelfs nog heel erg verantwoord uit.)


Photobucket

  • Oh, pampers zijn niet bestand tegen grote hoeveelheden water. Echt niet.
  • Pick your battles. Als de peuterpuber plots zijn hoedje afkeilt en het weigert weer op te zetten, dan is de kans groot dat hij het binnen een halfuur probleemloos zelf weer aan wil. Idem met schoentjes die plots marteltuigen blijken (NEEEE!), of een salopette die van de ene minuut op de andere UIT MOET.
  • Stel uw eisen niet te hoog. Uren op terras hangen, dat zit er de komende jaren niet meer in. Uren aan het zwembad liggen ook niet (chanceke, dat is toch niet mijn ding). Heel rustig eten en teruggaan voor een dessertje ook niet. Maar het lukt allemaal wel en zo wat mate in alles, dat kan feitelijk geen kwaad.
  • Zoek dingen die uw peuter kunnen afleiden als hij het uithangt. Wijs naar een vogel of een vlieg bijvoorbeeld, dat volstaat in vele gevallen. Leer hem ‘ola’ zeggen tegen het personeel en zwaaien naar de zee. Koop een balletje en laat hem los op een plein. Gooi hem eens het zwembadje in. Zo van die dingen.


Photobucket

  • Nadeel van een peuter is dat ge wel werkelijk altijd in de buurt moet blijven, want overal is wel een trap, een badje, een straat… waar dat af /in kan vallen, onder een auto kan lopen of iets anders kan mispeuteren. De kindjes een hele dag in het zwembad droppen en zelf cocktails liggen drinken – zoals de meeste andere gasten – dat zat er voor ons niet in. Stiekem vond ik dat eigenlijk niet erg, zo een volle week compleet in zijn nabijheid doorbrengen. (Hem nadien weer naar de crèche brengen, dat was dan weer wat anders.)


Photobucket

  • Leg er u bij neer dat ge continu in de kijker loopt. Gelukkig bijna altijd in de positieve zin: het bleek zelfs voor zure Duitsers moeilijk om het goddelijke blonde krullebolletje irritant te vinden. Kindonvriendelijke mensen en hun blikken, daar sluit ge u zeer snel voor af. In het begin was ik heel erg bezig met wat iedereen wel dacht, na een paar dagen liet mij dat al vrij koud. Ge moet er immers simpelweg doorheen, ook door de moeilijke momenten. Dan concentreert ge u ook gewoon best daarop, en niet op omstaanders die ge nooit meer gaat zien.
  • Leg er u bij neer dat het hoogtepunt van zijn reis niet het vliegtuig, het zwembad, de ijsjes, de orka of de gorilla waren, maar wel het dagelijks uitwuiven van de inhoud van de toiletpot.  (JAJU KAKA! x70)


Photobucket

Indien u wat stressbestendig bent: best wel een aanrader!

Travel

Nord-Pas de Calais

U weet het of u weet het waarschijnlijk niet, maar wij zouden dit jaar naar Zuid Frankrijk reizen. Voor een weekje of 2 eind juni, om precies te zijn. Helaas bleek er een vloek op die plannen te rusten. Er kwam werkelijk vanalles tussen, wat ons uiteindelijk deed beslissen om de reis te annuleren. Ge moogt het lot een beetje tarten, maar soms moet ge gewoon luisteren en braaf zijn. En besluiten: ok ok, dan gaan wij wel niet, beste Goden. Daardoor bleef ik natuurlijk wel zwaar op mijn honger zitten, want onze laatste beweging richting buitenland dateerde al weer van meer dan een jaar geleden. En ik hou nogal van reizen. Zodus werd er naarstig gezocht naar een alternatief. Iets kort en dichtbij, wegens nogal gevorderde zwangerschap. Het werden enkele dagen Nord-Pas de Calais. Ik zal het anders even in puntjes voor u samenvatten, want een lang verslag is het niet waardig. Maar een kortje, dat nog net weer wel. (U moet wel weten dat kort bij mij een redelijk relatief begrip is. En dat ik mijn blogs altijd gebruikt heb als ondermeer een medium om voor mijzelf reisverslagjes op bij te houden). Ik zal er ter uwer amusement een aantal foto’s bijzwieren, als dat niet vriendelijk is.

Misschien moet ik er een negaposi van maken. Dat blogt gemakkelijk.

Nega

Het begin. Het scheelde maar een beetje, of we hadden de boel weer geannuleerd. Zo crashte vooraleerst de iPhone van het lief, net voor vertrek. Geraakte zijn identiteitskaart zoek, net voor vertrek. Crashte de GPS, net voor vertrek. Verdween de GPS applicatie op de iPad, tijdens het vertrek. Wij keerden een drietal keren terug naar huis en verloren een uurtje of 4 tijd voor we daadwerkelijk richting Frankrijk cruisden. Allebei geheel gestresseerd, dat spreekt. Om dan in ontelbare vele wegwerkzaamheden terecht te komen. Vaneigens.

Posi

Het hotel. Schoon. Een golfhotel, jongens. Kunnen wij golfen? Baneem. Maar we hadden daardoor wel een enorm mooi uitzicht op een vallei (aka golfcourse) en konden bij het ontbijt flink lachen met de outfits van de andere gasten. Ruitjes, dat is dé look in het golfmilieu. En witte kouskes. En roze truitjes. En verder moet ge, als ge golft, ook heel gewichtig doen. En met een golfkarretje rijden. Dat is heel erg hip, namelijk.

Nega

Tja, die hotelgasten. Menslief, hebben wij ons geërgerd. Sta mij toe enkele clichés te bevestigen. Nederlanders zijn luid. Ontzettend luid. Gooi wat Nederlanders samen in een hotel en enkele uren later zijn ze allen de beste vrienden. Waardoor ze natuurlijk ook van tafel naar tafel moeten brullen. En hun levensverhaal vertellen. Dat wij dat ook allemaal konden/moesten volgen, dat vonden ze niet erg. Waar een Vlaming – toegegeven – overmatig bescheiden en verlegen is, is een Nederlander overmatig aanwezig. Zelfs een chique, rijke Nederlander.

Britten, die eten graag ei. En spek en worstjes. Ze eten dat zo graag, dat ze er ongelukken voor begaan. Ik had dan ook ogenblikkelijk geleerd mooi te blijven zitten nadat de bewuste etenswaren waren aangevuld. Er volgde immers steeds een invasie (hebdem? Normandië?) der Britten die enigszins levensgevaarlijk was. Ik keek mijn ogen uit. Vaak keerden ze 3 keer terug om toch nog wat bij te nemen, nog voor ze aan hun bordje waren begonnen. En na het verorberen van het roerei gooiden ze wat eitjes in de koker. Terwijl ze nog een bordje spek vulden. Cholesterol dat is voor mietjes! Ik zat er meestal wat beduusd bij, want ik eet ook graag hotel-ei. Van dat slappe roerei, ja. Maar ze hadden geen compassie en 1 keurige heer schraapte zelfs zorgvuldig al het laatste beetje weg terwijl ik achter hem stond te wachten. Met mijn dikke buik. Geen compassie hé mensen!

Andere gasten van allerlei nationaliteiten, die zijn ook onbeleefd. Die doen zo van die dingen waar onze monden van open vallen. Hun (geruite) broekzakken vullen met ingepakte koekjes, confituurtjes en cakejes bijvoorbeeld. Elkanders eieren uit de koker pikken. Niet 1, maar 5 actimellekes nemen. Hun glazen tot de nok vullen omdat het fruitsap bijna op is. Enfin, het was niet om aan te zien. En dat in een behoorlijk chique hotel. Soms ben ik beschaamd om tot het mensenras te behoren. Dat ik daar menig ogenblik oogrollend heb doorgebracht, zal u niet verbazen.

Nega – posi

De omgeving. Ik had al redelijk snel door dat we niet ver genoeg in Normandië verbleven om het mooie, gekende Normandië te hebben. We zaten zo wat in de weinig boeiende voorbuurten daarvan. Met mooie uitgestrekte landschappen met koetjes op, maar daar hebt ge het ook wel snel mee gehad. We bezochten enkele stadjes waar nog minder te beleven viel dan in Wetteren-city zelve en waren daarin wel enigszins teleurgesteld. Geef toe: als u namen als Saint Omer, Air sur la Lys of Boulogne sur Mer hoort, dan stelt u zich daar toch nog iets behoorlijk gezelligs bij voor, niet? Wis dat dan maar uit uw hoofd, want het is geen waar. Maar bon, af en toe was er wel ergens een mooi plekje te bespeuren of iets te bezoeken en dat hebben we dan ook gedaan.

Iets met denoorlog natuurlijk, niet te vermijden aldaar. Oh, mag ik u trouwens een tip geven? Bezoek dat eens niet met uw kleine kinders. Want dan krijgt ge van die scènes waarbij een achtjarig meisje hysterisch begint te huilen en brullen “These are horrible pictures mom, get me out now!!”. De mom in kwestie probeerde nog met “Well yes, it was a horrible life dear”, maar verwijderde uiteindelijk toch maar haar krijsende dochter uit de gang met foto’s uit de concentratiekampen. Ik herinner mij nog levendig dat ik dergelijke beelden voor het eerst zag toen ik 12 was, op school, en ook danig onder de indruk was. En dat ik dat toen, matuur als ik was (kuch), eigenlijk veel te vroeg vond om daaraan bloot gesteld te worden. Dus: doe dat anders gewoon eens niet. Ze hebben nog al de tijd van de wereld om met gruwelijkheden geconfronteerd te worden.

In Boulogne sur Mer vonden ze het interessant om grote plastieken groensels neer te planten. Aangezien er niets interessanters was om te fotograferen, namen wij daar dan maar een kiekje van.

Al was de zonsondergang er wel zeer schoon, het moet gezegd. En u als lezer hoeft er zelfs de indringende visgeur niet bij te nemen, kijk eens aan.

En u weet het ongetwijfeld ook niet, maar ik heb iets met aquariums. Niet zo van die dingen voor in de living, maar aquariums om te bezoeken. Met tropische visjes en haaien, grote krabben en andere leutige beesten. Ik ben er inmiddels een expert in. Overal waar wij komen, maak ik het meest nabije aquarium onveilig. Fascinatie en al. In Boulogne sur Mer vind je Nausicaa terug, zo ontdekten wij. Het spel wordt voorgesteld als het mooiste en grootste aquarium van Europa, dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Maar het spijt me het te moeten zeggen, ook dat viel tegen. Ik vind persoonlijk Sea Life in Blankenberge meer de moeite waard. Ontzettend duur, dat was het dan weer wel. Very overpriced voor het occasionele kwalletje en de verlepte schildpad die er te bezichtigen waren. De beesten vonden het er duidelijk zelf ook niet enorm aangenaam vertoeven.

Verder hebben we veel met vogels gesmeten op de iPad en heb ik de film Australia gezien, gedubd in het Frans. (Echt, gaan ze daar nooit eens mee ophouden trouwens? What is up with that?)

En al lijkt dit misschien meer een postje voor op Misantropia, toch heeft het wel deugd gedaan hoor. Maar ergens weet en beseft ge dat er u een veel groter avontuur staat te wachten…