Monthly Archives

maart 2010

koken met Lieve

Hete bliksem

Bij ons heet dit hete bliksem, maar daar bestaan evenveel versies van als er huismoeders zijn denk ik. Ik heb dit receptje gekregen van Sara, maar zij heeft geen blogje dus ik kan niet linken. Ik kan haar wel bedanken, want ik maak het erg veel omdat we het beiden ontzettend lekker vinden. Ik geloof dat zij er ook nog champignons bij deed, maar deze zijn hier ten huize ergens onderweg gesneuveld.

Ik denk ook dat Tess bij de bloggers al zwaar gescoord heeft met een heel erg soortgelijke schotel, maar ik geef deze toch nog even mee voor het geval jullie eens een klein beetje willen variëren (ik zeg een klein beetje, omdat er niet veel verschil is).

Nodig:

– Een bakje spekblokjes

– Een halve kilo gemengd gehakt

– 4 à 5 appels

– Een stuk of 4-5 grote aardappelen

– Gemalen kaas

– Melk, peper, zout, muskaatnoot, rietsuiker

– Eventueel een uitje

To do:

Bak de spekblokjes. Ik doe hiervoor tegenwoordig geen vetstof meer in de pan, want eens ze heet genoeg worden, smelt het vet van het spek en heb je genoeg vetstof. Bak ze bruin krokant. Doe ze in een kommetje op wat keukenpapier.

Bak in dezelfde pan het gehakt rul. Subliem hiervoor: de pureestamper! Een tip van Piet Huysentruyt, die het dan weer hoorde van Sergio. Leve Sergio. (Je kan ook nog een uitje snipperen en bakken bij het gehakt, maar meestal ben ik daar te lui voor).

Schil de appels en verwijder het klokhuis met een appelboortje. Snij ze in niet te dikke schijven.

Kook de aardappelen en maak er een heel smeuïge puree van (met genoeg melk). Kruid goed af (peper, zout, muskaatnoot).

Neem een ovenschaal. Leg onderin het gehakt waar je de spekjes tussen gemengd hebt. Druk dit wat aan. Verdeel daarop alle appelschijfjes. Strooi er een klein beetje rietsuiker bovenop. Verdeel hier bovenop de puree en strijk die mooi open. Nog eens hier bovenop strooi je rijkelijk gemalen kaas.

Dit alles moet in de oven, op 180 graden, toch zeker voor een uurtje (de appels zijn rauw, die moeten garen). Als het kaaskorstje te bruin dreigt te worden, kan je er wat aluminiumfolie bovenop leggen. Makkelijk aan deze schotel is dat je deze perfect ook op voorhand kan maken en in de oven kan zwieren een uurtje voor je wil eten.

Opgelet: als dit klaar is, is het stomend heet. Ik hou daarvan, maar het lief bijvoorbeeld wacht altijd eerst een beetje. Oja, het ziet er eigenlijk ook niet uit op je bord, maar dat is niet de bedoeling. Het is gewoon geweldige rommelige comfort food. Smakelijk!

overpeinzingen

Dat moet nu ook weer niet, neen.

Deze week zagen we een stukje op de TV. Een reportage, zoals dat heet. In alle eerlijkheid: het was er eentje op V(w)ijfTV, dus niet bepaald met Canvas-allures.

Even concentreren, beste lezer.

Ik zag er een man, die eigenlijk vroeger een vrouw was, en het nu feitelijk ook nog een beetje is, maar dat niet meer wil zijn, een kindje baren. Jahaa, een kindje dragen en een kindje baren (’t zelfde kindje, welteverstaan).

Hij (zij) deed dat samen met zijn (haar) partner. Een vrouw, die eigenlijk een man was, maar dat niet meer wilde zijn, maar ook nog niet genoeg vrouw was om een kindje te kunnen dragen en baren. Dus liet zij (hij) dat wijselijk over aan haar man (vrouw). Een beetje sneu vond ik dat de man, die dus vrouw was geweest, eigenlijk echt man wilde zijn, en daardoor dus niet bijzonder enthousiast was over het dragen en baren van het kindje. Het was een fysieke beproeving, maar niet meer dan dat. Ik kan mij dat voorstellen. Immers, als ge zo ver gaat om uw lichaam te laten verbouwen om mannelijk te worden, dan moet een dergelijke confrontatie met uw vrouwelijkheid een harde noot zijn om te kraken. Sneu vond ik het vooral voor het kindje, dat geen blik kreeg van haar mama/papa toen het werd geboren en op de buik werd gelegd.

Wat de partner van de barende man (vrouw) wel wilde, was het kindje borstvoeding geven. De borsten waren er al, die waren vakkundig door een plastisch chirurg toegevoegd. De vrouw (man) kreeg inspuitingen met een bijzonder hoge concentratie aan allerlei hormonen, om haar (zijn) lijf om de tuin te leiden en melk te laten produceren. Alsof het een vrouwelijk lijf zou zijn, wat het eigenlijk (nog) niet (helemaal) was. Dit liep allemaal niet supervlotjes, waardoor een ingenieus systeem werd bedacht om dan weer het kindje om de tuin te leiden en aan de opgezette borst te doen zuigen. Er werd een plastieken zakje met melk aan de hals van de vrouw (man) bevestigd, met slangetjes eraan, die onder de tepel werden gekleefd. Kindje werd aangelegd, zoog, en de illusie der borstvoeding was gecreëerd.

Kijk, ik ben een tamelijk ruimdenkend mens, maar ik moest een beetje zuchten. En denken: “Moet dat nu echt allemaal”. Ik probeer zo een beetje te wennen aan al dat gedoe van weeën en geboorte, maar een man zien liggen kermen en persen, dat was er gelijk weer wat over. Volgens mij was ook mijn lief een beetje getraumatiseerd. Hij dreigt er nu mee iemand in te huren om met mij naar de kliniek te rijden als het zo ver is en om mij daar bij te staan. Terwijl hij op zijn gemak in de cafetaria een pintje gaat drinken. Of een driedubbele whisky. Om dan nadien, als het gekerm, gevloek en getier voorbij is, op het gemak zijn zoon of dochter te komen bewonderen. Het klinkt heel erg leutig voor hem, maar ik vind het geen goed plan. Ze mogen minstens een beetje delen in de miserie, die mannen. Maar borstvoeding geven via een zakske met slangetjes, dat moet van mij nu ook weer niet, neen.

zever, gezever

Een week in tweets

In navolging van LilithKerygma en anderen, die eens jaren en maanden en azo in Facebook-statusupdates postten. De statusupdate wordt hier een beetje verwaarloosd, vandaar bij deze een willekeurig weekje in tweets. Kwestie van mee te zijn met mijnen tijd, niet waar.

maakt Parmigiana http://www.la-cucina.be/index.php?page=recept&id=112 #jummers

“Je zou bijna denken dat de lente op komst is, maar dat is maar tijdelijk!” Ik ga Frank Deboosere afschieten peis ik.

Strijk is zo verkreukeld dat zelfs het ijzer met stoombak het niet gladgestreken krijgt. Zullen we de strijkwinkel een uitdaging bezorgen?

Een vispannetje gemaakt, alweer voor heel de straat. Vispan, zeg maar. Ik vraag mij af in welk vorig leven ik moeder was van 15 kinderen.

Lief ging frietjes snijden, maar dat ziet er niet veelbelovend uit. Ik zoek een middel om vakkundig een manmens van een Mac te verwijderen.

Mijn kat gaat nooit gewoon naar buiten maar loopt altijd eerst nog een rondje rond het salon. Volgens mij heeft ze last van den draad.

De wielertoeristen zijn wakker geworden me dunkt #lente

Ik vraag mij af of Sven De Leijer uit De Laatste Show echt elke keer gelijk gaat hebben betreffende het trailerke van Witse #cool

Er kwam een vrouw binnen bij de bakker met een minirok en topje met spaghettibandjes. Heb ik de lente gemist? #tasteless

Ik heb net keihard gebruld tegen mijn hond om mij dan te realiseren dat er een kind in mijn buik zit. Van verschieten zal het al wat kennen.

En nee ik ben geen onmens dat tegen hondjes brult, maar een loops teefje blaft uitzinnig naar alles wat passeert. Daar wordt ge zotjes van.

De madam in de auto achter mij was aan het shaken op hetzelfde nummer als hetgeen dat bij mij weerklonk. Dat is best leutig om naar te kijken.

Mor allez man. Kan ik hier nu echt niet 1 keer een raam openzetten zònder dat er beerlucht binnenkomt? #denbuiten

Bij nader inzien correctie: mijn hond heeft een wind gelaten #schaamtelijk

de hulplijn, Hummeltje, overpeinzingen

Overdaad schaadt

Kijkt, ik ga nekeer iets tonen. Een bron van wanhoop, voor mij persoonlijk. Gisteren liepen wij nogmaals door een babywinkel (remember: gewenning). De voornaamste reden was dat we online een tricot slen hadden besteld, die we gingen ophalen. Het is bovendien een winkel waar ze ook wel wijze zwangerschapskleren hebben, dus ik ging een kijkje nemen. Lief pikte hier en daar een boekje mee.

Eén van die boekjes bleek een catalogus. Met dingen die ge nodig hebt, volgens de babywinkel. De babywinkel is bovendien zo vriendelijk om achteraan in de catalogus een lijstje te stoppen met al die dingen die ge nodig hebt. Ik laat u even meegenieten van het lijstje (klikken voor groter).

En het zal best aan mij liggen, maar ik word daar instant moedeloos van. Dat kindje op zich, ik zie dat eigenlijk heel goed zitten. Het is gewenst en welkom en zoveel meer. Maar alles wat daarbij komt kijken, ge hebt er geen gedacht van hoe zielig en onbekwaam mij dat soms doet voelen. Nu pas op, ik kan redelijk goed relativeren en al, maar ik kan niet ontkennen dat ik behoorlijk duizelig word van zo’n lijstje. En als ik dan nadenk, dan vind ik dat een beetje raar. Het kindje op zich geweldig goed zien zitten, maar moedeloos worden van de spulletjes. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?

Het doet mij denken aan het verhaal van een meisje dat van het platteland in China naar België was verhuisd. Ze vertelde hoe ze in haar eigen dorp boodschappen deed, en hoe anders dat hier was. Waar ze ginds simpelweg ‘melk’ ging halen, kwam ze hier terecht in een supermarkt. ‘Melk’ bleek nog slechts een vaag begrip. Mager, halfvol, vol, met extra vitaminen, met extra calcium, voor kindjes, voor oude mensen, halve litertjes, liters, dozen van 5 liter, wit product, merk 1, merk 2, merk 3… En hoe ze daar helemaal radeloos weer buiten ging, zonder melk, maar met een halve depressie. Ik geloof in het feit dat teveel keuze voor de mens niet goed is. Of toch niet voor mij, want ik begreep perfect wat het meisje bedoelde.

Het is zondag en slecht weer, dus ik ben maar even aan het tellen geslagen. Op dit lijstje staan 131 dingen. HONDERDEENENDERTIG DINGEN. Waar bij de helft nog staat: 2 stuks, 6 stuks, 8 stuks. Ik weet: het zal wel loslopen. Ik weet: dit is een lijstje van een babywinkels, en het doel van babywinkels is nu eenmaal veel verkopen. Ik weet: binnen een jaar lach ik met deze lijst en weet ik perfect wat er bedoeld wordt met pakweg een badstaander, een gordelgeleider of een parkbumper. Maar nu vind ik mijzelf een beetje zielig en vraag ik mij af of andere beginnende ouders daar ook last van hebben, of net met veel enthousiasme elk item op deze lijst gaan kopen. En of dat hen dan de illusie verschaft perfect te weten waar ze aan begonnen zijn en dat perfect onder controle te zullen hebben. Want al koop ik 262 dingen, daar geloof ik niet in. Het wordt ongetwijfeld nieuw, wonderbaarlijk, moeilijk, prachtig, lastig, heerlijk en uitputtend. No matter how much stuff I buy. Toch?

Tenzij jullie mij nu vertellen dat het een heel accuraat lijstje is en we daadwerkelijk alles wat er op staat nodig zullen hebben. Dan ga ik eventjes een klein beetje huilen, als het niet geeft.

Hummeltje, overpeinzingen

What’s in a name?

Ik vraag mij af hoe traumatiserend het zou zijn voor een kind – hetzij mannelijk, hetzij vrouwelijk – om door het leven te gaan als “Hummel”. Of “Hummela”, indien vrouwelijk, wij zijn flexibel.

Flexibel, maar niet gemakkelijk, zo blijkt. Van mijzelf weet ik al lang dat ik niet veel namen mooi vind. Of beter: ik vind veel namen erg mooi, maar er zijn er weinig die ik zou kiezen voor het eigen nageslacht. Echt heel erg weinig, eigenlijk. Concreet heb ik voor een jongen 1 naam. U leest dat goed: één naam. Dat beperkt natuurlijk het zeggenschap van een levensgezel. Om maar niet te zeggen dat die in mijn ideale wereld niets in de pap te brokken heeft. Helaas val ik op mannen met toch wel ietwat karakter, dus een evidente overtuigingsmissie wordt dat niet. Lief kent de jongensnaam al lang, maar wordt er niet wild enthousiast van. Hij slaat anderzijds ook niet groen uit wanneer hij hem hoort, dus ik leef in hoop.

Wat een meisjesnaam betreft, is het zo mogelijk nog moeilijker. Daar heb ik er namelijk… geen enkele voor. Er is 1 naam die ik knap vind en zou verkiezen, maar niet met dezelfde begeestering als voor de jongensnaam. Lief vindt ook deze naam echter maar zo-zo.

Lief weet met andere woorden dus heel erg goed wat hij niét wil. Wat hij wel wil, dat is een andere kwestie. Ik weet niet hoe dat met u zat (er komt weer een schaamtelijke bekentenis), maar ik draag al sinds mijn puberteit een briefje mee in mijn portefeuille met namen op die ik mooi vond. Daarop werd natuurlijk lustig geschrapt en aangevuld, maar ik werd met de jaren kieskeuriger. Mijn lijst werd geperfectioneerd. Lief, dat is een man en vroeger was dat een jongen, die heeft daar nog nooit over nagedacht. Als je hem vraagt welke namen hij mooi vindt, dan moet hij heel diep nadenken. En zegt hij wel wat, maar meer from-the-top-of-the-head. Met weinig overtuiging en weinig passie. Om maar te zeggen: hij zei eens een keertje dat hij “Massimo” wel schoon vond. MASSIMO! *hartaanval* Volgens mij meende hij het nog ook.

En kijk, ik beken: ik vind dat eigenlijk niet eerlijk. Ben ik al meer dan 10 jaar bezig om dé namen te destilleren uit het gigantische aanbod dat er bestaat, mag een man die daar nog nooit over nadacht daar zomaar een stokje voor steken. Namen die het resultaat zijn van mijn diepgaand empirisch onderzoek en zware selectieproeven, een heel decennium lang? “Bwa, ik vind dat zo schoon niet”, zegt hij, en daarmee zou de kous af moeten zijn.

Het worden nog zware noten om te kraken jong. But I will not surrender sisters, en dat doe ik voor elk jong meisje dat een briefje met namen voor haar toekomstige kindertjes in haar tasje heeft steken.

Als toemaatje enkele namen die ooit op mijn lijstje prijkten maar de selectieproeven niet hebben doorstaan…

Mannelijk: Milan, Luka, Milo, Jamin

Vrouwelijk: Katinka, Jennifer, Lieselore, Neeltje, Estella, Reintje, Skye

Probeer er niet teveel van te maken. Sommigen vind ik immers nog steeds mooi, anderen “bwah”, van nog anderen denk ik “Man wat voor smakeloze puber was ik!”. En nee ik verklap niet welke tot welke categorie behoren. Sommigen zijn geschrapt omdat ze té veel zijn gaan voorkomen, een voor mij persoonlijk belangrijk criterium. Ik vond dat nogal sneu dat er vroeger 8 Steventjes, 9 Kristofkes en 10 Annekes in mijn schooltje zaten. Een beetje uniciteit mag wel, al moeten mooie namen daar dan soms wel voor sneuvelen. Anderzijds ga ik mijn kind ook niet Lancelot noemen hoor, omdat hij zeker de enige zou zijn. We vinden wel een gulden middenweg.

En met natuurlijk alle respect voor de mensen die vermelde namen erg mooi vinden, kozen of gaan kiezen. Over smaken en kleuren valt niet te twisten, gelijk ze zeggen. Zo weet ik dankzij Twitter dat veel dames een lichte kokhalsreflex krijgen bij het horen van de naam Skye. En zullen er ongetwijfeld mensen zijn onze uiteindelijke keuze ook niet mooi vinden. C’est la vie. Maar als jullie dan gewoon zéggen dat jullie de naam de max vinden, dan zijn wij ook al content. Net zoals jullie Hummel natuurlijk ook 1 van de schoonste beebies ooit gaan vinden. Dat spreekt.

koken met Lieve

Eitjes in zalmsaus

Dit heb ik ooit wel al eens gepost op kokeneten, maar het mag hier nog eens herhaald worden wegens lekker. (En wegens de dood van kokeneten, snif). Het klinkt misschien allemaal een beetje raar, maar ’t is echt een heel goeie combinatie. De foto is niet super geslaagd (dat zijn ze nooit waarschijnlijk, maar allez kom) en ik zat er al met mijn vork in te porren, maar het geeft toch een idee. Bovendien een zeer gemakkelijk gerechtje met dingen die je vlot in huis kan halen en houden, en goedkoop en al, allez, maken dus die handel.

Nodig voor 2 à 3 personen:

– een blikje zalm in eigen nat

– een klein blikje champignons (liefst in 1 stuk)

– een handvol garnalen (bv. doosje van 100g)

– 3 eieren

– boter en bloem (van elk 2 à 3 soeplepels)

– een visbouillonblokje opgelost in redelijk wat water

– melk

– klein beetje tomatenconcentraat

En hup…

– kook de eieren halfzacht (een minuutje of 8 )

– laat ze afkoelen, pel en halveer ze

– leg deze halve eitjes in een grote lage ovenschotel

– verspreid daartussen de champignons

– open het blik zalm en bewaar het vocht

– trek de zalm in hapklare stukken en leg ze ook in de schotel

– strooi de garnalen over dit alles

– maak roux: boter smelten, bloem erbij, mengen met garde, even laten bakken

– vocht om aan te lengen: de visbouillon, het vocht van de zalm en melk

– goed blijven roeren om klontjes te vermijden, vocht beetje bij beetje toevoegen

– proef en werk de saus af naar smaak (peper, zout, nootmuskaat)

– voeg een beetje tomatenconcentraat toe voor een lichtroze kleur (voor de show)

Dit alles mag daarop in de oven op 180 graden, tot het broebelt en een bruin kleurtje krijgt bovenaan.

Wat zachte puree daarbij, en meer moet dat echt niet zijn. Smakelijk!

zever, gezever

Hipster

In de categorie: Geen strak plan.

Lui zijn op maandagochtend. Toch maar wat nuttigs doen: stof afdoen en stofzuigen. Denken: ik ga daarna wel douchen, want poetsen is toch een beetje inspanning leveren (toch?).

Denken: oh kijk, het is al middag, ik ga ook maar eventjes de post uithalen. De brievenbus hangt vlak naast de voordeur, dus ik hoef maar enkele seconden buiten te zijn. Niemand zal me zien, met mijn haar in de war, mijn pyama aan en mijn pluizige roze sokjes in Birkenstocks. No problemo! Dat fiksen we snel even.

De post uit de brievenbus halen, voelen dat het toch gelijk een beetje waait en een rekening van Electrabel zien verdwijnen in een windvlaag. Laten waaien is geen optie, dus er dan maar achteraan huppelen. De brief waait uiterààrd nog een paar keer enkele meters verder, waardoor je uiteindelijk de halve straat bent ingelopen… Met je haar in de war, pyama, en pluizige roze sokjes in Birkenstocks. PLUIZIGE ROZE SOKJES IN BIRKENSTOCKS.

Wat er nog overbleef van mijn coolness, is bij deze hopeloos en voor altijd verdwenen.

Boehoe.

koken met Lieve

Koekskestaart

Een echte klassieker bij ons thuis. Als er een taartgelegenheid is, dan is deze er zeker bij. Mijn moeder maakte ze en heeft mij dat snel aangeleerd, dus ik maak ze ook al zo’n 10 jaar. Je moet ze eigenlijk maken de dag voor je ze wil opeten. Er er kruipt wel wat werk in, want alles is zelfgemaakt, maar dat hoort zo hé. Je hebt nodig: choco, crème au beurre, petit beurrekes, koffie. Gezond? Nee. Licht? Euhm, nee. Lekker? Jaaaaa!

Choco:

– 5 repen fondant chocolade

– 2 redelijk grote eieren

– 2 à 3 lepels kristalsuiker

– 125g vetstof (boter)

Mix de eieren en de suiker samen. Smelt de chocolade en voeg de boter toe in klontjes zodat ze uiteindelijk mee smelt. Voeg dit bij het ei-suikermengsel en mix met de staafmixer tot een homogene massa. Lik zoveel mogelijk lepels af.

Crème au beurre:

– 250g bloemsuiker

– 250g margarine

– 1 ei

Klop vetstof en suiker tot een wit mengsel. Voeg de eierdooier toe. Klop het eiwit apart stijf er roer voorzichtig onder het mengsel.

Zorg dat alles redelijk afgekoeld is maar wel goed smeerbaar!

De taart:

Schenk wat koffie en melk in een diep bord en zorg dat dit goed warm is. Doop hierin je koekjes snel onder (ze moeten doordrenkt zijn maar mogen niet uit mekaar vallen) en maak een laagje koekjes op de taartschaal. Besmeer deze laag met choco. Het kan soms een beetje een boeltje worden, dat wel. Maar hou vol, het komt goed. Doop opnieuw koekjes onder in de koffie, leg ze op de laag choco en besmeer met crème au beurre. Ga zo door tot je de taart hoog genoeg vindt. De bovenkant decoreer je naar keuze met witte of bruine chocoladeschilfers, gekleurde bolletjes, een opschrift met de spuitzak…

Onderstaande is al lang verorberd en verteerd want ze was voor mijn vader zijn 60e verjaardag enkele jaren geleden, maar zo moet het er ongeveer uitzien.

koken met Lieve, zever, gezever

De 10 lekkerste dingen

Een lijstje, wegens weinig andere inspiratie. Ja, ’t is rap, maar goed. Ik weet dus niet waar ik dit lijstje haal: of ik dat ooit ben tegengekomen, of zelf heb bedacht ergens along the way. Ik weet nog wel dat ik het ooit eens aan mijn lief vroeg tijdens een maaltijd: “Wat vind jij de allerlekkerste dingen, de lekkerste smaken?” Het antwoord was iets met frieten en dan nog iets met frieten, maar toen heb ik in mijn hoofd voor mezelf ook eens zo’n lijstje gemaakt. Bij deze. Ik ga ze nummeren maar dat betekent niets, ik kan daar geen rangorde insteken.

1. Om even op het elan van mijn lief voort te gaan: een zelfgemaakt frietje gedoopt in stoverijsaus én mayonaise. Argl.

2. Gemarineerde lookteentjes. Ze verkopen dat in vele supermarkten en ge moet dat echt eens proeven. Het is van Père Olive geloof ik. LEKKER MAN. Echt. En ge hebt er geen lookadem van, staat er op het potje. Mijn lief gaat daarmee niet akkoord.

3. Passievruchtensorbet. Vind ik al meer dan 10 jaar 1 van de lekkerste dingen die er bestaan. Het was jaren geleden dat ik het nog eens geproefd had, maar dit weekend heb ik maar ineens weer een grote pot gekocht. En ja, het is nog steeds even lekker. Fris, zalig, mmmm.

4. Een goeie tomaat. Klinkt simpel, maar is het niet. Wat ik bedoel is een goeie, echte, zongerijpte tomaat. Zoals ik ze als kind in een Spaans dorpje kreeg op de markt, toen we op vakantie waren. Je kon dat eten gelijk een appel, gewoon zo uit de hand. Soms strooiden we er een beetje zout op: nog lekkerder. Ik moet helaas zeggen dat ik hier nog nooit een tomaat ben tegengekomen die aan mijn eisen voldoet. Meestal smaken ze naar niets. Ik moet dus dringend nog eens op reis naar het Zuiders platteland, dat is duidelijk. Voor de tomaten hé mensen, voor de tomaten.

5. Wit brood van vroeger. Ik eet bijna altijd bruin brood, want ja, dat is gezond en al. Maar écht wit brood, dat is eigenlijk veel lekkerder. “Bij Lucrèce”, de enige bakker uit mijn geboortedorp, hadden ze het allerbeste brood. Met gebuurkes, kennen jullie dat? Dat zijn de plaatskes op het brood waar het vast hing aan een ander brood en ze het los getrokken hebben. Wij vroegen dus altijd een brood met veel gebuurkes, want daar kon je heerlijke velletjes aftrekken. Ook hier weer: nergens meer is het brood van een dergelijke kwaliteit als toen. (Ik klink vree oud, maar ben nog maar 27 hoor). Mijn ouders brachten een tijdje geleden een brood mee uit Elst, een dorp hier of daar waar ge schoon kunt wandelen, en dat deed er mij wel weer helemaal aan denken. Allen daarheen dus!

6. Fetakaas. Hmm. Ik kan mij inbeelden dat mensen dat niet lusten, want dat heeft een heel specifieke smaak natuurlijk. Maar serieus: my kind of thing. Die van Salakis vind ik zéér goed, gewoon te vinden in de supermarkt. Geen light-brol hé, daar doen we niet aan mee.

7. Hier zeur ik een beetje want het is een heel gerecht: balletjes in tomatensaus. Ik eet daar dus bérgen van. Of beter: zwembaden. Zwembaden tomatensaus. Het moet als volgt: ik snij het balletje in stukjes, prik een stukje op mijn vork, daarbij wat puree, en dat geheel haal ik zeer uitgebreid door de saus. Mijn moeder maakte het altijd op mijn verjaardag en ik ben nog altijd niet afgekickt.

8. Verse zeetong. Uit mijn favoriete restaurant. Gefileerd en krokant gebakken in hazelnootboter (maar zacht van vlees). ZO lekker, kwijl. Ik vind het niet leuk als ze dit prachtige product verprutsen, zoals ik het eens in Gent at, compleet te hard kapot gebakken. Ik had het stante pede naar de keuken moeten terug sturen, maar ik ben een mietje en durf dat niet. Maar ik zal het restaurant niet vermelden, want ik geloof dat het een eenmalig foutje was en ik ben ook wel een lief meiske.

9. Pizza tonno. De enige die ik in België al at die kan tippen aan degene in Italië, at ik hier. Ze waren ons daar wel eerst vergeten, maar het is hen vergeven. En ik weet dat iedereen zot is van Dr. Oetker pizza’s, maar die met tonijn trekt op niéts. Er ligt geeneens tonijn op, het is een soort tonijnprak. Ieuw. De dokter heeft voor mij dus afgedaan.

10. Koekskestaart. Van mijn mémé en mijn moeder. En nu ook van mij en mijn zus. Maar ik zal er eens een receptje over schrijven, als ik de toestemming krijg van mijn moeder om het familiegeheim prijs te geven. Veel speciaals is er niet echt aan, en er bestaan nog versies van, maar de onze is toch wel de lekkerste hoor. Vaneigens.

Moeilijke selectie, want er zijn nog kweetniehoeveel dingen die ik heel graag eet. Maar als u mij nu wil excuseren, ik heb er honger van gekregen. Ik ga… balletjes in tomatensaus eten (ja).

Oh, voel u vrij om het lijstje over te nemen, natuurlijk. Ik zou dat wel wijs vinden.