Monthly Archives

mei 2010

zever, gezever

Aaj Ow Aaj

Wij vinden dat niet leutig, wij, dat het meisken van Duitsland gewonnen heeft. Het lief vond dat haar deelname botweg gediskwalificeerd had moeten worden, wegens overduidelijke en vooral schaamteloze copycat van tja: kies maar uit. Lily Kate Perry Allen Nash, of zoiets. Bovendien had ze volgens mij dan weer rare beentjes, een lelijk kleedsken en kon ze niet dansen. En we vermoeden ook enig middelengebruik, want ze deed werkelijk heel erg vreemd nadien. En toen ze iets zong van “I even painted my toe – nàils for you!” moest ik gelijk denken aan “You said I must eat so many lemons, cause I am so bit – ter!”, en dan had ik het helemaal gehad feitelijk. Ik vind het niet werken, een Duitse die een Brits dialect tracht te imiteren, maar blijkbaar denkt de rest van Europa daar anders over. So be it. Of wacht, dat is in nu: so – bé – it!

Ons Tommeken deed dat anders wel schitterend. Twintig jaar en uit Eeklo, hé mensen. Zijn plotse lachske van “Heej, dat is hier cool maat, kijk mij mij amuseren!” was voor mij genoeg om het spel te winnen. Maar dat had ik niet verwacht, en dat mocht ook niet zijn. Ik was gelijk vooral een beetje content dat hij de zure Vlamingen die hem zo uitspuwden nog voor hij in den beginne van het circus een noot had uitgebracht, zo lik op stuk gaf. Waarna we hem natuurlijk met z’n allen innig gingen liefhebben, want zo zijn we dan ook wel weer. Ik ben zo eens één keertje in mijn leven naar een voetbalmatch geweest temidden de Gentse supporters, toen de ploeg toevallig net archislecht speelde. Ge wilt niet weten wat ik die mannen rond mij allemaal hoorde scanderen. Naar hun geliefde ploeg. Maar de week nadien deed Gent het weer goed en was het weer rozengeur en maneschijn. Jaja, zo zijn wij.

Anyway, ik vond het nog wel eens aangenaam, zo’n songfestival gelijk vroeger. Met België in de finale, minstens enkele liedjes erbij die u niet onmiddellijk doen weg zappen (al was het maar om af te wachten of de abrikoosjes van mevrouw er al dan niet zouden uitvallen), ergernis over de vriendjespolitiek (die we anderzijds tegelijk ook zelf verwachten), slappelachmomenten bij de huiskamertaferelen met dansende honden en vallende mémé’s, schitterende Bart Peeterskes (ja, dat verdient een woord op zich) en een whisky’tje erbij om het af te smaken. Of een glazeken San Pellegrino, voor mij. Vanavond weer niveau op den TV, met House. Aja, want wij zijn verder wel heel gedistingeerd. Natuurlijk.

koken met Lieve

Bobotie

Hopelijk komen er niet te veel mensen via Google terecht bij dit gerecht, want het is vermoedelijk niet ‘hoe het echt moet’. Ik heb het receptje van mijn ex-schoonmoeder die het – geloof ik – weer had uit een kookles. Het is Zuid-Afrikaans, een soort vleesbroodje-maar-anders. Redelijk zoetig. Maar echt: bijzonder lekker, eenvoudig en het proberen waard. Zelfs mijn lief, die niet houdt van exotisch en/of speciaal, smult er van. En dat zegt wat.

Nodig (4 personen):

– 2 uien

– 1 kg gemengd gehakt

– 1 el mango chutney (ik vond dit vorige week eindelijk bij de afdeling wereldkeuken in de GB, maar maak het gerecht al jaren zonder en dat ging even goed)

– 1 el currypoeder

– 1 el suiker

– 2 el azijn

– 2 el abrikozenconfituur

– een half kopje rozijnen (dit laat ik weg, ik heb ze graag in mijn brood maar daar blijft het bij)

– 1 snede wit brood

– 2 eieren

– 1 tas melk

– 4 laurierblaadjes

To do:

Snipper de uien fijn en stoof ze in de boter. Voeg het gehakt toe en bak het mee. (Een kilo is veel vandaar nogmaals de tip: de pureestamper gebruiken!).

Voeg toe: suiker, rozijnen, mango chutney, abrikozenconfituur en azijn. Meng goed.

Trek het brood in stukjes en week het in de melk. Knijp het brood uit en voeg het toe aan het gehaktmengsel.

Voeg ook currypoeder toe en meng alles nog eens goed.

Klop nu de eieren samen met de melk. Giet dit over je mengsel en roer goed. Doe alles in een vuurvaste schotel en strijk het glad. (Ik startte in een Creusetpot en die kan ook in de oven, zo heb je quasi geen afwas). Steek de laurierblaadjes er in. Laat in de oven bakken op 180 graden voor een kwartiertje of 3.

Eet met rijst en een slaatje. Smakelijk!

Hummeltje

24 weken

Ieks, wat klinkt dat al ver gevorderd. En het begint er ook zo uit te zien vind ik, maar spreekt u mij gerust tegen. We gaan vandaag eens voor een navybellylook.

Tussentijdse vaststellingen:

Er is een buik, maar ik heb daar (nog) geen last van. Ik kan slapen in elke houding en merk geen verschil met voorheen. Amper pijnen (occasioneel eens wat bandenpijn), harde buiken zijn me nog onbekend, ik voel me niet trager, niet slomer, niet zwaarder… Al hou ik er wel rekening mee dat de last kan gaan beginnen, want de buik groeit stevig.

Mijn gewicht gaat in stijgende lijn, ik steek het op de zwangerschap en misschien ook een beetje op de brownies, frietjes en al het ander lekkers. Ik heb nu eenmaal veel meer honger. Maar Hummel krijgt ook nog steeds dagelijks 2 stukken fruit, regelmatig verse soep, etc. Al komen de kiwi’s inmiddels mijn oren uit. Zoals ik al tweette deze week: hij/zij kan maar beter héél gezond en vitaal ter wereld komen.

De beweging in de buik vind ik geweldig. Nog steeds niet heel erg fel, maar zeker aanwezig. Een getraind oog (voorlopig alleen het mijne) ziet soms uitwendig ook al wat op en neer of heen en weer gaan. Ook het lief voelt het gefriemel.

Ik hoop maar dat ik de boel niet jinx door heel de tijd eerlijk te zeggen dat het allemaal bijzonder vlot verloopt. Straks wordt het nog een bevalling from hell die 4 dagen aansleept.

overpeinzingen, zever, gezever

De tijd van toen

Er waart een stokje rond in blogland, zag ik hier en hier en hier en in beperkte mate hier. Om het te krijgen ben ik bijlange niet bekend of populair genoeg, maar ik vind het zo leuk dat ik het mezelf even toeëigen als dat mag.

Dat ik mijn eerste communie gedaan heb, dat staat buiten kijf, want ik was het heiligste boontje in Gijzenzele-city en omstreken. (Een ware metropool, zoals u natuurlijk wel weet). Er bestaat geen leerkracht die nooit heeft gezegd dat mijn naam op mijn lijveke was geschreven, ik kreeg speculaaskoekjes in de klas omdat ik de braafste was en nog veel meer van dat fraais. Een heilige communie maakte het helemaal af. Ik had – uiteraard – ook een doopmeter, die tot op heden nog steeds graag zelf kleren maakt. Dus zij ontwierp en vervaardigde voor mij een kleedsken, dat er nog heiliger uitzag dan ikzelve. U ziet the whole chebang: roze, blinkend, linten, parelkes, kant, hartjes, een kruiske en een grote dots in mijn gefriseerde haar… Het kleed is een belichameling van meisjesachtige meisjesachtigheid. En ik, ik vond dat geweldig. Ik blonk zowaar nog meer dan mijn kleed.

Ik heb 2 nichtjes die even oud zijn als ik, en natuurlijk werden wij schoon assorti uitgedost. Check ook mijn schoenen: die had ik zelf gekozen, ze waren te klein, maar ik moest en zou ze dragen.

Ik was dan wel een ‘meisjemeisje’, een seutje was ik niet. Ik zat namelijk in de klas met alleen maar jongetjes en dat voor meer dan 8 jaar lang. Keuze te over dus uit toekomstige echtgenoten. De selectieproeven waren zwaar en leutig, maar het is uiteindelijk toch een buitenstaander geworden.

Ik deel met u ook nog even een familiefoto, die niet dient om mijn broer uit te lachen. Niet, zeg ik u.

En ook deze dient niet om mijn broer uit te lachen. Niet. (Ja, het is een visnet. Wat niet grappig is.)

U bent inmiddels ongetwijfeld reeds redelijk verblind door al dat kerkelijk moois, ik laat u daarom nog even meegenieten van wat ik nog in de schuif vond. Kwestie van u wat ideeën te kunnen vormen over het toekomstige uiterlijk van Hummel. Ik was een redelijk kaal kind maar zag er wel iets appetijtelijker uit eens er wat haartjes tevoorschijn kwamen. En ik ontwikkelde tal van gezonde interesses in…

fauna…

flora…

gastronomie…

mannelijk schoon…

en speelgoed van andere mij onbekende kindertjes (die daar een beetje verbouwereerd over waren).

Ik was bovendien mutifunctioneel te gebruiken als bijvoorbeeld…

handpop voor de poppenkast…

en engelachtig fotomodelletje (rechts)…

tenzij ik daar géén goesting in had, want dan hadt ge een probleem.

Stokjes moet ge doorgeven, dus ik ga dat ook maar doen. Ook al heb ik het zelf officieus gevangen, voel u dus zo vrij om dat ook te doen. Want eigenlijk wil ik het gewoon van iederéén wel graag eens zien. Maar om er wat poer achter te steken geef ik het alvast aan Saar, die al veel te lang niet meer blogt en van wie ik me afvraag of ze er vroeger ook al zo hip uitzag. (En ze moet het vangen, nah). En aan Nike, die zo lief was mijn vorige zelfgemaakte stokje over te nemen en die er volgens mij ook bijzonder schattig uit zag als communicantje. En ik denk ook aan Jessie, Tess, Moeferkoe… wie tijd en zin heeft, go!

koken met Lieve

Zoetigheid

Een uitzondering: een receptje voor zoetigheid. Ik kook dan wel heel graag, maar bakken doe ik zelden. Niet omdat ik dat niet leuk vind, wel omdat ik geen zoetekauw ben. Geef mij maar hartige en zoute dingen. Maar soms dient er zich een gelegenheid aan die vraagt om zoet, en dan probeer ik wel al eens graag iets uit. Het werden dit keer cupcakes en brownies.

Cupcakes

Onnodig te vermelden dat de cakejes op de foto links niet volgens hetzelfde recept zijn gemaakt als de cakejes rechts. Die links haalde ik van het internet, die rechts uit een kookboek van Jamie Oliver (yes, again, maar zie: de foto bewijst dat de eer hem toekomt). De smaak zat bij beiden goed, maar de rechtse zien er gewoon beter uit. Het is eigenlijk een gewoon basiscakedeegrecept (heb ik nu een heel lang woord uitgevonden?).

Klop 225g zachte boter (= niet koud en wat zacht gemaakt met een vork) met 225g fijne suiker met de elektrische mixer. Klop er 4 eieren 1 voor 1 door en wacht steeds tot een ei volledig is opgenomen voor je er het volgende bijvoegt. Voeg daarna nog 225g zelfrijzende bloem toe en klop of meng dit erbij. Je kan er desgewenst ook nog de geraspte schil van 1 citroen bijvoegen. Doe dit beslag in cupcakevormpjes al dan niet in papiertjes. Zorg dat de vorm wat beboterd is. Laat een 20tal minuten bakken in een oven van 190 graden.

Wil je glazuren, dan kan je bijvoorbeeld chocoladeglazuur maken. In het boek stond dat ik daarvoor 4 eetlepels cacaopoeder, 150g gezeefde poedersuiker en 0.6dl water moest mengen. Dat werd een vreselijk boeltje want bleek veel te slap, dus ik heb er vermoedelijk nog een keer zoveel poedersuiker bijgedaan. Dat was een pak beter, maar ik vind glazuren daardoor niet meer leuk en vond mijn cupcakes nadien vervelende kleine loeders. Al een geluk dat ze lekker waren. Je ziet het goed op de foto: de kleine cakejes links zijn overgoten met veel te vloeibaar glazuur, die rechts met de verbeterde versie. En ja, normaal gezien zwemmen de cakejes nadien in een poel van beslag – want dat druipt er af natuurlijk – maar ik heb ze wat schoongemaakt want vond dat geen zicht.

Brownies

Uit hetzelfde boek. Het zouden de officiële chocoladebrownies zijn van Jamie’s Fifteen-restaurant.

Bekleed een rechthoekig bakblik van 30cm met bakpapier. Smelt 250g boter samen met 200g pure chocolade in stukjes in een kom boven een pan kokend water. (Au bain marie, gelijk ze zeggen. Handig vind ik dat niet. Het water spatte in mijn kom, wie tips heeft?). Roer tot alles gesmolten is. Hieraan kan je toevoegen: 150g gehakte nootjes (ik gebruikte hazelnoten), 150g gedroogde zure kersen (dat zal wel iets Brits zijn)… Meng in een andere kom 80g gezeefde cacaopoeder, 65g gezeefde bloem, 1tl bakpoeder en 350g suiker door mekaar. Roer dit droge geheel doorheen je chocolademengsel. Klop 4 eieren los en voeg dit er ook nog aan toe. Het moet een mooi glad beslag zijn. (En dat is het ook, er is niets moeilijks aan deze bereiding, volgens mij kan het niet mislukken).

Schenk het mengsel in de bakvorm en zet het ongeveer 25 minuten in de oven op 180 graden. Ik vond dit qua timing perfect. De brownies zijn nog supersmeuïg vanbinnen en worden na het afkoelen krokant vanbuiten. Dit zal vermoedelijk totaal niet gezond zijn, maar het is schandalig lekker, echt waar.

zever, gezever

MacBeebie

Volgens mij is dit iets voor mijn lief. Al moet ge de bestelling dan wel veranderen in een Big Mac menu met extra grote cola.

Niet dat ik nu per se reclame wil maken voor een fastfoodketen, maar kom, het is een schattig filmpje.

Hummeltje, overpeinzingen

Proficiat

Een mijlpaal, zuchtje. Het gebeurde voor het eerst op maandag, toen ik voor de VDAB-mevrouw plaats nam op een stoeltje. En zij vroeg: “Moet je me niet eerst iets vertellen?” Ik wist absoluut niet wat de dame bedoelde en glimlachte eens: “Euhm, nee hoor, begin maar!”. “Euh, kan het kloppen dat u zwanger bent”? Potverdikke, ja! Natuurlijk! Zwanger, ’t is ook nog waar. Ik schrok er enigszins van dat zij dat zo ‘out of the blue’ had vastgesteld, dat is me namelijk nog niet eerder overkomen.

En ja hoor, ook vandaag – toen ik naar de CM ging voor een inlichting – voltrok zich een gelijkaardig scenario. De inlichting had niets met zwangerschap te maken, dus ik bedankte de man na een kort onderhoud vriendelijk en wilde zijn kantoortje buiten stappen. Waarop hij gauw nog riep: “En proficiat hé!”. Verdoeme, wat is dat vreemd. Mijn lijf verraadt iets, zonder dat ik er woorden aan geef. De brave jongen overstelpte me onmiddellijk met zwangerschapsdagboeken en foldertjes, wat handig bleek want ook daar komen uiteraard alweer de nodige formaliteiten bij kijken.

Maar bon. Zolang ze me nu niet gaan aanraken, is het goed. Dat gaan ze toch niet doen, hé?

Hummeltje

22 weken

Een schoon getalleke, vind ik. En Hummel doet dat nog steeds schitterend. Lief voor moeder, perfect aan het groeien, voorlopig nergens rariteiten vast te stellen en al een half kilootje zwaar. Zoals ik zei tegen lief toen we buiten stapten: “Moh, dat is al gelijk een fricandonneke jong!”. Een fricandonneke voor 2 personen welteverstaan, zoals ik ze momenteel nog moet maken. Maar dat geheel terzijde.

We kregen ook duidelijkheid omtrent wat er zich al dan niet tussen de beentjes bevindt. En neeeen, ik wil dat niet verklappen. Niet om iemand te pesten, maar omdat het mij wel leuk lijkt af en toe nog eens verrast te worden. Het bij de ene wel weten, bij de andere weer niet. Dat houdt alles een beetje gevarieerd en spannend, toch. Aja, en ook omdat ge dan van die wijze dingen kunt doen. Gelijk polls op uw blogue posten.

Zodus, tell me peoples, wat denken jullie… Wordt het Hummel of Hummelientje? Zoon of dochter? Bruce of Fay? (Nee, ik heb geen abominabele smaak, maar de Twitterdames doopten het kind om tot Bruce. In navolging van Annava hare Kenji. Ik pleitte er nog voor om Kamiel van Tamara te laten switchen naar Keano of Shaniah, maar ’t mocht niet meer. Boehoe.)

[poll id=”2″]

zever, gezever

Afwezig wegens ziekte

Mijn excuses. Ik heb het even te druk met niezen, snuiten, in de zetel hangen, hoofdpijn hebben en dat alles te proberen combineren met een nieuw gegeven zijnde een soort vroegtijdige nestdrang. Ik wil het hier netjes, maar dat is het niet. Ik wil het opgeruimd, maar dat is het ook niet. Nu hebben wij daar nooit echt een probleem van gemaakt, maar nu doe ik dat dus wel. Tot ongetwijfeld grote ergernis van het lief, die door zijn zieke mottige vriendinnetje bestookt wordt met nasaal gezeur over het huishouden. En al vind ik het dan ook terecht van mijzelve (want *kuch* het is allemaal zijn gerief *kuch* en zijn rommel *kuch*), ik kan me inbeelden dat er fijnere dingen bestaan dan een bleke versie van Fran Fine achter je aan te hebben huppelen.

Als u zin hebt in een glimlach op een druilerige maandag, dan kan u altijd even naar het volgende luisteren. Mijn vader kocht ooit op de Gentse Feesten een soortement van stoomkokertje, inclusief gebruiksaanwijzing. Toen wij die lazen, lagen wij allen in een ongelooflijke deuk. De vertaling van het Frans naar het Nederlands was nogal letterlijk maar eigenlijk vooral nogal misgelopen. Radio 1 vond het even grappig en maakte er een stukje over.

Klik: De ‘Damp Gekookt’.

(Check de PDF voor een scan van de originele gebruiksaanwijzing en het stukje audio voor hun interpretatie.)