Monthly Archives

juni 2010

koken met Lieve

Zomers slaatje met gegrilde kip

’t Is warm hé mensen? Ik weet niet hoe dat met u zit, maar van koken krijg ik het nog warmer. En van eten ook. Maar eten moet, en is lekker, dus dat blijven we gewoon doen. Het mag alleen nu en dan eens iets frissers zijn. Dit slaatje bijvoorbeeld. Het receptje komt van Smulweb en ik heb het een beetje aangepast. Het lijkt een beetje op een caesar salad met kip, maar anders. Hoewel ik deze ook nog eens wil maken en vermoed dat ze nog lekkerder zal zijn.

Nodig:

300g kipfilet van goeie kwaliteit, 100g oude kaas (Old Amsterdam is super), een zakje sla, 2 zoetzure appeltjes, 2el azijn, 2tl mosterd, 2el zonnebloemolie, 1tl suiker, 60g pijnboompitjes, sap van een halve citroen, 1 teentje knoflook geperst, peper en zout

To do:

Maak een dressing met de olie, azijn, mosterd, suiker, look, peper en zout.

Snij de kaas in kleine blokjes.

Snij de appels in kleine blokjes en doe er het citroensap over.

Kleur de pijnboompitjes even op een droge, hete pan.

Bestrijk de kip met olijfolie en kruid met peper, zout en eventueel een beetje kippenkruiden. Grill of bak ze krokant en gaar. Snij daarna in reepjes.

Doe de sla in een kom samen met de kaas, appels, de pijnboompitjes en de kip. Overgiet met de dressing en hussel alles door mekaar.

Eet met vers stokbrood. Smakelijk!

Hummeltje

Eens zien anders?

Ik weet het, het is hier stil en saai. Mijn inspiratie is een beetje zoek. Maar wees niet bang (want dat bent u natuurlijk): een blog-stop, dat ben ik niet van plan. U zal dat wel merken, ik ben van het principe: is er even geen goesting of geen inspiratie, dan blog ik even niet. Easy-peasy.

Is er hier dan niets gaande? Ja, natuurlijk wel. Zo heb ik bijvoorbeeld uiteindelijk geen zwangerschapsdiabetes en gaan wij wegens een overdaad aan vervloekte voortekenen voorlopig niet op reis. Ook hebben we ongeveer een geboortekaartje klaar en hebben we als echte volwassenen een geboortelijst klaarliggen.

Maar u ziet, veel van dit nieuws bevat wel wat baby-vibes. En daarmee wil ik u niet overbelasten, want dit is geen strikte baby- of kindjesblog. Een beetje, dat wel. Stoort u dat, dan klikt u best even weg, want ik kan het niet laten u mijn Baby even voor te stellen. Ik was daar nogal ondersteboven van, namelijk. Uw buik kan dan groeien en af en toe wroetelt er iets flink daarbinnen, maar als ge dit plots te zien krijgt, zijt ge weer even helemaal verstomd.

Kijk!

Wie ons kent, mag gokken op wie hij/zij lijkt. Wij komen er niet uit. Maar weet ge wat, ik heb nu al een vermoeden dat het antwoord op mijn eigen vraag absoluut Ja zal zijn…

Hummeltje

28 weken

…aka de start van Trimester Drie. Wow.

Zwanger? Wie zwanger, waar zwanger?

Oh juist ja, ik zwanger.

En al een redelijk beetje veel zwanger, precies.

De rust is voorlopig weder gekeerd. Geen bandenpijnen meer en de buik voelt op één of andere manier weer veel natuurlijker aan. De 27-weken echo was uitstekend. Hummeltje weegt ongeveer een kilo, heeft voldoende vruchtwater en een gezichtje. Jahaa, vaneigens een gezichtje, maar nu ook eentje dat wij gezien hebben. Op 3D echo. ZO bizar. Maar heel erg cool. Voorlopig niets gehoord van de suikertest, en bij zo’n dingen is geen nieuws = goed nieuws.

De “voorwanneerists” en “magikdaareensaankomens” zijn alomtegenwoordig, maar storen me zeker nog niet. Al overweeg ik wel zoiets te kopen, zodat ik enkel nog eens naar beneden moet wijzen. En misschien ook deze, voor als het aanraken te gortig wordt.

koken met Lieve

Balletjes in Provençaalse gratin

Een soort van balletjes in tomatensaus, maar anders. Gezonder. Het is heel eenvoudig, maar je bent er wel even mee bezig. Tenminste, als je de balletjes zelf draait. Ik beken dat ik dat meestal niet doe: in onze GB hebben ze heerlijke voorgedraaide balletjes. En ik ben lui, dus dat is een perfect match. Maar voor dit gerechtje draai ik de ballen wel zelf.

Het komt hieruit. Het concept van deze boeken is even eenvoudig als geniaal: alles wat je nodig hebt voor de recepten, vindt je in de Colruyt. Of ook anywhere else, in dit geval.

Nodig voor zeker 4 personen:

– 1kg bereid gehakt runds en varken

– 3 paprika’s (verschillende kleuren)

– 5 tomaten

– 100g feta in kleine blokjes gesneden

– 1 kop gemalen mozzarella (vind je gewoon bij de gemalen kaas)

– 140g tomatenconcentraat (= 1 hoog blikje of 2 van de kleinste)

– 2 sjalotten

– 1 teentje look

– olijfolie en boter

– Provençaalse kruiden, zwarte peper en zout

Doen:

Snij de paprika’s en de tomaten in kleine stukjes. Snipper de sjalotten en de look fijn.

Rol balletjes van het gehakt en bak ze goudbruin in de hete boter. Laat op een zachter vuurtje verder gaar worden.

Verhit de olijfolie in een pan en laat sjalotten en look glazig stoven. Voeg de stukjes tomaat en paprika toe, de Provençaalse kruiden, peper en zout. Laat even goed stoven. Roer de tomatenpuree er door en laat afgedekt sudderen voor een klein half uurtje.

Schik de balletjes in een langwerpige ovenschotel en verdeel er de fetablokjes en de saus over. Bestrooi met de gemalen mozzarella. Laat enkele minuten kleuren onder de grill of als je het een tijdje op voorhand maakte: zet een half uurtje in oven op 200°.

In het boek staat ‘opdienen met pasta of rijst’, maar ik maak er puree bij.

Smakelijk!

de hulplijn, Hummeltje

Zijt ge wel zeker…

… dat dat in elk lijf past, zo’n baby?

Ik begin er stilaan mijn twijfels bij te hebben. De gedachte dat Hummeltje nu iets rondom een kilo zou moeten wegen en dat dit nog zal verdriedubbelen, vind ik eng. En hoe mooi ik de dikke hoogzwangere buiken ook vind, ook hen vind ik een tikkeltje akelig. Zo groot! Zo opgeblazen! Ik heb daar nooit bij stilgestaan, maar nu des te meer.

Ik vind de buik namelijk ongeveer groot genoeg zo nu *kuch*. En ik heb er best ook wel last van. Mijn tempo is inmiddels gehalveerd en bovendien heb ik bij het wandelen vaak bandenpijnen die niet geheel aangenaam zijn. En dat spant soms, mens. Moet dat nog zo veel uitgerekt worden? (En wist u dat ‘uitgerokken’ eigenlijk Vlaams en incorrect is, hoe belachelijk ‘uitgerekt’ ook klinkt?) Komt dat wel goed? En hoe voelt dat aan, zo’n buik-op-het-laatst? It freaks the hell out of me, om eerlijk te zijn.

De zwangerschapsstreep, daar ontsnap ik ook niet aan. Ze komt plots tevoorschijn, ongevraagd en ongewenst, het lef zeg. Maar ik klaag nog altijd niet, de eerste 6 maanden zijn zo goed verlopen dat ik nog een heel tijdje geen recht op klagen zal verwerven. En tja, zo’n beetje bandenpijnen en een streepke, het is eigenlijk ook het vermelden niet waard.

Donderdag ligt er nog eens een meeting vast met Hummel en mag ik een naar het schijnt viezig suikerdrankje opsouperen. Om me nadien nog eens lek te laten prikken en te hopen dat de glucosewaarden netjes binnen de perken blijven. One of the many joys of pregnancy. En dan zijn we vertrokken naar het einde, feitelijk. Trimester 3 komt er aan, ik sta er bij en kijk er naar…