Monthly Archives

september 2010

Uncategorized

Paswoord

Geen zorg, ik ben geen paswoordenmens, maar bij deze maak ik even een uitzondering.

Wie zot is van bevallingsverhalen, laat hier iets weten of mail mij op lieveberckmoes@hotmail.com.

Nino

Thuis!

Nee, niet het soort Thuis alwaar we de avonturen van Simonneken en Frank kunnen volgen (hoe triestig is dat nu trouwens niet voor de Waldek? Bleit).

Maaaaar, wel het soort Thuis als in: de zoon is thuis! Het heeft ons 2.5 weken gekost en waarschijnlijk ook een paar jaar van ons leven, maar dat vergeten we maar snel. Kijk daar toch eens naar jongens.

En nu moet ik even slikken want zoals u ziet op de foto, hebben wij nu een echte baby. In huis. Help. Maar ook wel: eindelijk….

Nino

Doopsuiker

In kliniek 1 hadden wij onze doopsuiker uitgestald, maar na een dag moesten we al naar kliniek 2. Zo zat ik een dag na mijn bevalling al aangekleed in de auto met al mijn koffers om Gent te doorkruisen. Met de schrik van mijn leven, want mijn kind legde dezelfde tocht af in een couveuse met de ambulance. De doopsuiker gooiden we mee in de auto. In kliniek 2 werd ze niet meer uitgestald omdat we daar andere zorgen hadden. Het was ook een tweepersoonskamer en veel bezoek verwachtten we niet meer, toch niet om de geboorte te vieren. Wel om ons te steunen, maar daar horen vrolijke dingen als doopsuikertjes niet meer bij.

Zodoende ging de hele boel enkele dagen later mee naar huis, waar ik het toch nog maar uitstalde in de woonkamer. Voorlopig is de baby hier ook niet natuurlijk en kan niemand hem bezoeken, waardoor het een beetje zielig is geworden. Maar weet ge wat, zegt u anders eens een keertje dat het leuk gedaan is, en dan ben ik ook al content. Lieg desnoods een beetje, soms moet dat eens kunnen. Ik heb wat getwijfeld om het hier te posten omdat iedereen het dan ziet natuurlijk, maar aangezien ik nog niet weet wanneer de zoon thuis zal komen en mensen dus op bezoek gaan komen, doe ik het toch maar…

Op Twitter sprak een tijdje geleden deze waarzegster: “Alleez jong, en ik maar hopen dat gij al uw kinnekessuikeraffaires eigenhandig ging gehaakt hebben. Ik zat me er zelfs al in te verkneukelen hoe ge daarop ging gevloekt hebben eens bezig..”. En ja hoor, ze had feitelijk gelijk, al heb ik dat toen maar niet meteen bevestigd. Het moet wel gezegd: ze had haar zoon ingezet om mijn zetels te doorzoeken en daarin een bolleke wol te vinden dat ik klaarblijkelijk niet had opgeruimd. Gemeen.

Maar dus. Zo dacht ik op een goede dag in het begin der zwangerschap: “Weete wat, zou ik dat eens niet zelf maken, die doopsuikers? Ik vind dat nu toevallig toch wijs, amigurumi haken! Hoe handig!”.

Een maand later beklaagde ik het mij al gigantisch hard en heb ik uit protest tegen mijzelf en mijn stomme ideeën gestaakt, door er een hele tijd geen meer te produceren. Tot ik in paniek en daarop weer in gang schoot en ze uiteindelijk toch zijn afgeraakt, want zo gaat dat meestal bij mij. Mijn moeder hielp trouwens, zij fabriceerde de uiltjes en de lieveheersbeesten. Ikzelf de octopusjes en de eendjes. Ze werden nadien door mij allemaal nog voorzien van een sleutelhangerring en een kaartje. In totaal hebben we er een flinke 100. Een paardenwerk, ik zeg het u.

En dan moesten we natuurlijk nog een beetje een hip presentatiestuk hebben, nietwaar. Ook wat dat betreft liet ik mijn oog vallen op iets wat amper nog te krijgen bleek, namelijk een gefiguurzaagde houten boom. Maar wij zijn heel hardnekkige mensen, wat betekent dat we er toch via vele omwegen zijn aangeraakt. Check it out.

En tot slot hoort er bij het concept doopsuiker natuurlijk ook nog iets om te knabbelen. Eerst wilde ik zakjes snoepjes/boontjes aan de amigurumi vastmaken, maar ik zag niet direct hoe ik dat praktisch zou kunnen oplossen. Toen begonnen lief en ik wat te brainstormen en kwamen we uiteindelijk terecht bij het idee van de Chupa Chup – boom (ge weet wel, gelijk in uw plaatselijke nachtwinkel). Toen ik lief voor het eerst zag, had hij een chupa chup in zijn bevallige mondje namelijk, dus dat leek ons toepasselijk. Na opnieuw wat zoeken slaagden wij in onze zoveelste missie en kunnen er nu naar hartelust lekstokjes verdeeld worden. En zo kwam het allemaal toch nog goed.

Nino

C’est Nino, comme le film

Saar had het meteen geraden, van waar ik de naam haalde.

En ja hoor, het was de naam waar ik het hier over had. Zoals ik schreef, sloeg het lief niet groen uit bij het horen er van, dus zag ik mijn kans. We hebben er geen discussies over gehad. Hij is er vermoed ik gewoon stilaan aan gewend worden en lijkt er nu nogal in zijn nopjes mee.

Mijn liefde voor de naam: ik vind hem enerzijds mooi, zacht en warm, maar anderzijds ook kort, sterk en krachtig. En eenvoudig, waardoor wij noch het kind 100 keer moeten herhalen hoe hij heet of hoe je dat schrijft. Geen absolute voorwaarde, maar het lijkt me toch vervelend. (“Hee? Hoe noemt hij? Wadde?”). De naam komt niet frequent voor, wat ik ook fijn vind. Je kan dat trouwens hier checken, voor mensen die in de toekomst nog kindertjes wensen te verwekken of krijgen.

Et voila, zo werd het een kleine Nino.

Edit: Oh, ook al komt het uit de Franse film, we spreken het wel gewoon op z’n Vlaams uit. Gewoon gelijk ge het leest, dus.

Nino

Kijk, dat verstaat mij al zeg.

Vreemd hoe dat allemaal loopt… Dan zijt ge zwanger, loopt dat onverwachts allemaal niet zo vlot verder en zijn er zoveel mensen die met u meeleven. En dan zit ge met een boel onduidelijke medische zaken, die ge zelf niet altijd zo goed verstaat. En wilt ge wel antwoorden als mensen vragen wat er aan de hand is, maar is dat natuurlijk niet zo evident. Wegens nogal privé, maar ook allemaal onvoorspelbaar.

Laat ons zeggen: de zoon doet het zeer goed. Hij heeft het moeilijk gehad, bij de zwangerschap of tijdens de geboorte, en dat zou misschien wat gevolgen kunnen hebben. Op motorisch vlak. Of misschien ook niet. Het is zeer onvoorspelbaar allemaal en we gaan er ons daarom niet op focussen, wat dat is al iets te veel gebeurd in zijn eerste levensweek. En ik zou na al dit gedoe graag eindelijk eens een beetje blij zijn met mijn zoon. Opgevolgd zal hij hoe dan ook worden, maar verder bekijken we het ‘nu’ en zijn evolutie. En die is prima.

Zoals u ziet, is hij wel al geniaal en begrijpt hij wat ik zeg.

Zoals u ook ziet, geeuwt hij de pannen van het dak. Ik krijg er vreselijk de slappe lach van, maar dat is nu nog niet zo handig. Kch en al, voor de goede verstaander.

Ik weet niet hoe dat met u zit, maar ik vind hem redelijk very cool.

Nino

Kaartje

Ik had wat postjes klaar staan op voorhand, zo gaat dat natuurlijk. Een mens kijkt daar naar uit, naar dat kindje, en treft voorbereidingen. Bij deze deel ik af en toe iets met u, ok?

En dan moet ge natuurlijk ook nog een kaartje hebben. Ik zie heel veel soorten kaartjes graag. Het lief houdt vooral van strak en minimalistisch. Ik vond dan weer het idee van iets interactiefs wel leuk. Een spelletje of een raadseltje in plaats van een ‘gewone’ aankondiging. We begonnen wat te brainstormen en samen te ontwerpen, het lief kocht een tekentablet en toverde daar dit resultaat uit. Ge ziet het graag of ge ziet het niet graag, maar uniek is het daardoor wel. U ziet eerst voor- en dan achterzijde. Daarop is in de blauwe band onderaan wel het 1 en ander geschrapt (privédinges). Datum, gewicht en lengte zijn op de echte versie met de hand bijgeschreven aangezien we de kaartjes vooraf laten drukken hebben. Per tinternet, want zo zijn wij.

Uncategorized

Nino

Geboren op 2/9/2010, 2.535 kg, 47 cm.
Photobucket
Na een droom van een zwangerschap helaas een flinke anticlimax… Nino bleek het geboren worden niet zo fijn te vinden en was flink overstuur. Hij verhuisde naar neo. Het ging een dag best goed: wij mochten hem vasthouden en zelfs voeden, tot gisteren extra problemen de kop opstaken. Een transport naar de intensieve neonato van het Uz werd georganiseerd. Ik verhuisde mee en raakte daarmee mijn laatste beetje houvast kwijt. Nog maar weinig opvolging van mijzelf, onpersoonlijkheid, onzekerheid en onduidelijkheid zijn hier troef. Maar eens mens doet het, omdat het nu eenmaal niet anders kan.

Het is uiteraard de mooiste baby ooit, dat spreekt. Alleen zou ik hem graag zien en aanraken, vasthouden en voeden. Dus, kleine man, je moeder en vader doen hun best om dit alles te kaderen en te ondergaan. Je recht op puberen heb je al verspeeld, zegt je vader. Ik weet dat je de geboorte niet leuk vond. Het was voor mij ook geen pretje. De rest is voor mij een waas, zo onwerkelijk. Ik functioneer nog best gewoontjes, omdat ik wel een stootje gewoon ben in het leven. Bovendien zit je moeder zo in mekaar, kleine man. Ze slaat heus soms wel in paniek, maar gaat daarna in survivalmodus. Momenteel doe ik maar wat. Ik kolf en spoel, lek en strompel, wacht en hoop. Ik bezoek je maar vind dat stiekem maar niets, want daar moet ik, je mama, gewoon toekijken. Anderen noemen je schatje en vriend, raken je aan, prikken je hieltjes blauw. Doe je best liefje… Mijn en ons liefje. You can do it. Dat zou ik zo ongelooflijk geweldig van je vinden. Al vind ik je nu ook al ongelooflijk geweldig. Want dat ben je ook!