Monthly Archives

oktober 2010

Uncategorized

Een gezichtenboekpaginaake, jong.

Om niet al mijn gezichtenboekvriendjes meer lastig te vallen met updates van de blogue, heb ik daar een klein paginaatje voor gemaakt. Juist gelijk Annelyse eigenlijk, vuile plagieerder dat ik ben.

Vindt u het hier wel een beetje interessant, dan kan u aankondigingen van nieuwe postjes daar vinden. Klik hier ergens rechts daarvoor bij ‘Follow me’.

Nino, overpeinzingen

En hoe gaat dat inmiddels met de moeder?

Ook goed jong, danku.

Neen, serieus. Niet dat ik hier de ego-queen wil uithangen, maar voor mezelf toch even op een rijtje zetten.

Bevallen, ik vond dat dus geen pretje. De nasleep ook niet en dat had ik wat minder verwacht. Het is onvoorstelbaar wel hoe snel je je eigen grenzen overschrijdt. Om het wat plastisch uit te drukken: in no time vond ik het niet erg meer om rond te lopen in een pamper, andere vrouwen/mannen tussen mijn benen te laten kijken, aan een kolfmachine te hangen als een rasechte melkkoe. U wil dat misschien allemaal niet lezen, maar het is wel een realiteit voor vele vrouwen. Ik bespaar u verdere voorbeelden, al kan u die altijd krijgen op aanvraag! De lichamelijke nasleep en voornaamste pijn duurden een tiental dagen (bij mij, bij u was dat misschien anders).

En hoe zit dat dan met de emotsies?

Tja. Ik weet het niet zo heel goed. Ik heb me – naar mijn eigen bescheiden mening – best goed doorheen de moeilijkste periode geslagen. En zoals ik al vaak gemerkt heb in het leven: hoe erger de dingen die je meemaakt, hoe minder zwaar je nadien aan dingen tilt. Ik zag op de kraamafdeling moedertjes over dingen problemen maken, waar ik van dacht: ‘Maar jongens toch, doe eens een beetje normaal’. Ik weet niet zeker of ik het nog nodig had, maar ik kan alweer wat beter relativeren.

Anderzijds bestaat er misschien ook zoiets als teveel relativeren… Ik vrees soms dat ik niet genoeg ‘voel’. Niet diep genoeg, niet hevig genoeg. Als ik verhalen, blogs, emoties van andere moeders lees, dan herken ik me er vaak (nog?) niet in. En dat geeft een vreemd gevoel. Vroeger was dat echt helemaal anders, maar bepaalde gebeurtenissen hebben me wat afgestompt de voorbije jaren. Ben ik te nuchter geworden? Of leidt teveel gewoon tot een blokkade?

Waar ik wel een beetje last van heb, is jaloezie jegens zwangere en pas bevallen vrouwen. Alsof ik er echt niet klaar mee ben. Ik word weemoedig als ik denk aan de dagen in het ziekenhuis zonder babietje, aan de slechte boodschappen van de artsen die mij misselijk maakten, aan de verhuis naar het UZ waar ik me volledig verloren voelde (en het ook was, aan mijn lot overgelaten als ‘gast’ en dan nog bij het begin van het weekend). Ik ben een beetje boos dat het bij iedereen wel zomaar goed lijkt te komen, en bij ons niet. (Ik weet het wel, we zijn niet de enigen, maar het voelt soms zo aan. Het is natuurlijk ook zo dat ik me in een leeftijdscategorie bevind waarin véél wordt bezwangerd en bevallen).

Ik voel een impuls om het opnieuw te doen. Een herkansing als het ware, met wél traantjes van geluk ipv angst, een baby die bij me mag blijven, bezoek waarmee we vrolijk een glas kunnen drinken op het nieuwe leven. Badjes leren geven, doopsuikertjes uitdelen, ondersteund worden in de zorg, na enkele dagen pronkend met de baby naar huis gaan. Het had een positieve gebeurtenis moeten zijn. Ik verbleef in 2 materniteiten tussen verse moeders met kindjes, die bezoek kregen, cadeautjes en ballonnen. Er weerklonk gelach uit de kamers. Mijn hart krimpt nog altijd in mekaar als ik denk aan onze koude, donkere en eenzame ziekenhuisnachten, waarbij mijn lief in de zetel bleef overnachten omdat we beiden toch maar liever niet alleen wilden zijn. Het mag trouwens wel eens gezegd: wij hebben dat goed gedaan samen.

Ach, het is weer zo veel geweest op korte tijd. Waardoor ik het redelijk vlot heb doorlopen, op automatische piloot, om dan blijkbaar achteraf wat last te krijgen van de naweeën. Goed gevonden hé, naweeën. Ahum.

Komt wel goed. En geen nood, die impuls tot herkansing is zuiver gevoelsmatig, mijn ratio houdt dat wel tegen.

Nino

En hoe gaat dat inmiddels met de Zoon?

Goed jong, danku. Momenteel hangt de Zoon aan zijn moeder wegens een kleine bleitsessie, die meestal redelijk vlot wegebt in de draagdoek. Oh, wat hou ik van de draagdoek! Ik loop er gezwind mee door de supermarkt, ga er mee wandelen in het bos, ga er mee op bezoek bij de buren. Voorlopig slaag ik wel maar in 1 knoopwijze, maar die volstaat. Kijk maar.

Voor de rest leren wij ons nageslacht steeds beter kennen. Ik denk dat we kunnen besluiten dat het er eentje met – euhm – karakter is. Ik heb continu de indruk dat hij al veel meer wil kunnen dan hij kan en dat dit soms leidt tot frustraties. Hij heft zijn hoofdje al op van op zijn 4 weken, duwt zich nu al voortdurend af op zijn beentjes. Goed vasthouden is dan ook de boodschap, een slappe baby is het geenszins! Het is moeilijk te geloven dat er mogelijks ooit iets mis zou kunnen zijn, maar dat zien we dan wel weer. Feit is dat hij het nu voortreffelijk doet.

Slapen doet hij ook af en toe, al is dat al veel minder dan in het begin. Het kind dacht: ‘Jullie wilden een baby, ge gaat er dan maar wat mee bezig zijn ook’. En gelijk heeft hij natuurlijk. Al vind ik het best wel moeilijk om een baby van 7 weken te entertainen, want veel kan dat feitelijk nog niet.

Ge kunt dat eens in bad steken…

of in de wipper gooien…

of wat mee rond vliegen…

maar dat is allemaal zeer tijdelijk natuurlijk en dat is meneertje redelijk snel beu.

Slapen doet hij trouwens liefst niét in zijn bed. Alle andere plaatsen zijn wel goedgekeurd.

Hoewel ik niet mag klagen, want ’s nachts slaapt hij eigenlijk wel behoorlijk vlot. Pas op, om de 3u mag ik een voedingssessie houden (zuchtje), maar hij heeft nog maar 1 keer de boel op stelten gezet. Toen heb ik op de duur zo hard meegehuild dat hij zich maar voorgenomen om dat niet meer te doen, denk ik. Kwestie van die zotte moeder niet opnieuw te activeren. (Note to self: als hij na dit te schrijven deze nacht weer uren bleit, blog ik nooit meer positieve dingen.)

Bijkomen doet hij geweldig, meer dan 200g per week. Zuiver en alleen op mama’s melk. Na 2 weken waarin eigenlijk alles gebeurde wat een borstvoeding kan doen mislukken (infuusvoeding, bijvoeding met flesje, kunstvoeding, aanbieden van fopspenen, geen borst gezien voor 2 weken), hapte hij aan als een waar natuurtalent. En het ging gelijk goed, na een paar dagen had ook ik geen pijn meer. Ik vind het geen sinecure wegens vermoeiend, maar het is geweldig om te zien hoe natuurlijk dit ingebakken zit in een babietje. En hoe ze er van genieten, het biedt volgens mij zoveel meer dan louter voeding. Ook al is dat soms om het uur *argl*.

Kortom: hij doet dat goed, die Zoon van ons!

Secret Santa

Secret Santa

Allez dan, ik doe ook mee! Ik aarzelde vooral omdat ik vrees voor weinig inspiratie en weinig kunde in vergelijking met de rest van de bloggende gemeenschap. Maar als het goed kwam met mijn doopsuikers, dan moet ik hier toch ook in slagen. En het is gewoon te leuk om te missen eigenlijk.

Feel free to join!

Nino

The kid is my son

De vriendin kirde iets van “Aumaagaud kijk, ik heb hem zijn eerste Michael Jackson schoenen gekoooocht! Voor de feestdagen!”. En ja hoor, ik vind ze ook nogal geweldig.

Ze zullen terecht komen aan deze poezelige voetjes, waar ik helemaal verliefd op ben. Soms doe ik tijdens zijn voedingen gewoon zijn kousen uit om ze te kunnen zien. Gemene moeder ben ik hoor. Als ik een blik richting de voeten van het lief werp dan word ik helaas wel instant depressief, want dan besef ik dat die van de zoon ook tot zoiets gaan uitgroeien. En pas op, ik zie mijn lief graag, maar zijn voeten zijn niet zijn beste feature. Ik kan daar niet over liegen.

Maar momenteel zijn ze nog klein en schattig en aaaah en oooooh. Kijk maar.