Monthly Archives

november 2010

koken met Lieve

Preistoemp

Een sneeuwreceptje: hartelijk, verwarmend en met voldoende vitamientjes om de koude te doorstaan.

Preistoemp aka: de lekkerste stoemp ever. Van Jeroen Meus, van wie ik absoluut een grote fan ben geworden (en ik niet alleen precies). Plat préféré was al heerlijk en ook Dagelijkse Kost is een schitterend programma. En het eerste waarvan ik al zoveel gerechtjes geprobeerd heb. De preistoemp werd hier door ons beiden bijzonder goed onthaald, hij is gewoon zalig. En dat deed het feit dat mijn beurre blanc mislukte en mijn kabeljauw uit mekaar viel, helemaal verbleken.

Voor het volledige gerecht kan u hierheen, ik pik er even de stoemp uit.

Nodig voor een flinke pot:

3 à 4 preistengels

Een kleine kilo aardappelen

Een flesje witbier

1 grote ui

Laurier, tijm en een touwtje errond

Boter, peper, zout

Doen:

Schil de aardappelen en kook ze gaar in gezouten water.

Was de preistengels en snij ze fijn. Snij de ui fijn.

Stoof het uitje aan in boter op een zacht vuur, voeg de prei toe en het kruidentuiltje.

Overgiet met het witbier en laat een kwartiertje (of wat langer) stoven op zacht vuur.

Voeg de aardappelen toe en prak tot een smeuïge puree. Kruid goed af.

Bak er een visje bij en geniet!

Ik doe dat eigenlijk ook al lang, van dat nu zo hippe weekmenuten. Maar ik ben er precies niet van overtuigd dat mensen er interesse in hebben hoe dat weekmenu van ons er dan wel uitziet. En ik schaam mij er vooral een beetje om dat het nogal simpeltjes is in vergelijking met dat van andere dames/heldinnen. Maar anderzijds is dat wel gemakkelijk als het ergens zwart op wit staat, in plaats van gekribbeld op mijn wekelijkse kleine briefje. Misschien hier ook gewoon een tabblaadje maken, we’ll see.

Nino, zever, gezever

Maar waarom…

… Oh WAAROM, mag een mens niets positiefs vertellen over een baby? Publiekelijk en out in the open?

Een drietal weken geleden sliep het Kind eens 3 dagen lang 5 uren door ’s nachts. Eén slaapje van 5 uren bedoel ik dan, we zijn niet overmoedig. Voorzichtig durfde ik dat tegen mijn moeder en zus vertellen en BAM, de nacht nadien sliep hij maar slaapjes van 2 uren meer.

Wat later kwamen er opnieuw slaapjes aan van 5 uren, wat ik weer moest gaan rondstrooien natuurlijk. Tegen zeker 2 mensen, het lef! De nacht nadien: finito.

Eergisteren hadden we een nacht van… hou u vast: bijna 8 uren. Het weekte toch een kleine ‘Hallelujah!’ bij mij los. Maar vertellen zou ik het niet meer, oh neen. No way. Zoiets moogt ge écht niet in gevaar brengen, vind ik. En toen mochten we gaan brunchen bij deze fijne mensen en werd daar natuurlijk naar de slaapgewoonten van het Kind gevraagd. Het lief durfde zomaar vertellen wat er de nacht voorheen was gebeurd. Ik riep nog “Nee! Stop! Niet zeggen!”, maar het was te laat. En ja hoor, deze nacht was kleine uk weer present om de 3 uren. Zoals vanouds, want tradities moet ge in ere houden.

Kijk, moest dat nu 1 keer gebeuren, tot daar toe. Maar 3 keer? What’s up with that? Baby-telepathie? Baby-wraak? Een pact waar wij volwassenen niets van weten?

1. En kijk, nu heb ik dat allemaal open en bloot op de blogue geschreven. We gaan eens kijken wat hij daar mee gaat doen. Misschien wordt hij volgende nacht wel elk uur wakker, wie weet. Ik kijk er al naar uit.

2. Ik heb nog altijd sterke twijfels bij die nacht van 8 uren. Twijfels als in: ben ik niet gewoon een voeding vergeten? Want schaam op mij, maar dat gebeurt al eens. Die nachtvoedingen, het zijn écht rare beesten. Ik zal maar niet vertellen (of toch wel) over de keer dat ik wakker werd en vergeten was dat ik het Kind na de voeding had teruggelegd. Paniek! Waar ligt die platgedrukte en gestikte baby! “In zijn bed jong”, sprak het lief.

de hulplijn, Nino

Structuur

Het is me wat, kindertjes krijgen. Of beter: 1 kindertje, voorlopig. Dat volstaat momenteel wel. Naar het schijnt mag ik niet meer zeuren over de kraamtijd, omdat die al gepasseerd zou zijn. Zo rap dat ik hem bijna gemist heb, zeg! De sloeber. Maar toch ga ik nog even van de hulplijn doen, als het niet geeft. U herinnert zich misschien nog dat ik ooit het lumineuze idee had om mijn domme versche moedervragen gewoon hier te stellen, aangezien ik liever niet belaagd word door horden hormonale vrouwen op fora zoals daar zijn: Zappy. Ik heb nogal een teer hartje namelijk, ik kan daar allemaal niet tegen.

Eigenlijk moet ik toegeven dat het allemaal wel redelijk vlot gaat. Ja, er waren al nachten waarop ik meegehuild heb met de Zoon, van pure miserie en vermoeidheid. Ja, hij bevuilt bijzonder graag zijn kleren, liefst als hij net helemaal gewassen is en een schoon nieuw outfitje aan heeft. Ja, zijn geliefkoosde hobby is mij zo uitgebreid mogelijk onderkotsen. Ja, ik word soms een beetje wanhopig ’s nachts, als ik na een slaapje van amper 2 uren alweer het geluid van het gesabbel op de handjes hoor versterken. En ja, een simpele trip naar de Colruyt is tegenwoordig al een hele onderneming.

Maar: hij is nogal redelijk fantastisch, die Zoon van mij. In het begin doet zo’n baby van eten en slapen en als ge pech hebt veel huilen. Hier bleef dat gelukkig behoorlijk goed binnen de perken. Maar nu is hij boreling-af, en ik vind het steeds leuker. Ook wel intensiever, eerlijk gezegd, want ik heb veel minder de handen vrij. Hij glimlacht naar zijn moeder alsof ze het allerleukste exemplaar van het menselijk ras is. Hij wordt steevast wakker met een opperbest humeur en vertelt de leukste vertellingen. Hij houdt roepwedstrijdjes met mij, waarbij we om ter luidst en om ter melodieust geluiden produceren. Hij schopt met de beentjes van contentement als hij ons ziet en heeft de allermooiste pretoogjes. Hij tilt fier als een pauw zijn hoofdje op als hij op zijn buik ligt. En ook al heeft hij een redelijk kaal hoofd, hij is tòch nog knap. Ook dat moet ge kunnen. Soms zeurt hij ook de pannen van het dak, maar dat mag van mij. Ik ben geen moeilijke.

Maar. Veel kan dat uiteraard nog niet, zo’n jongetje van 2.5 maanden. Ook al is hij wel al vaak wakker, en daar knelt het schoentje. Allez, het schoentje knelt niet echt, maar ik heb er gewoon wat vragen over. Concreet beschikken we momenteel over: een verzorgingstafel, een parkbed beneden, een wipper, een spijlenbedje boven in onze slaapkamer, een paar armen van moeder, een paar armen van vader, en een kleine uk. De kleine uk verhuist in willekeurige volgorde van het 1 naar het ander. En ik vraag mij af of daarin niet enige structuur aangewezen is.

Aangezien wij nogal avondmensen zijn, laste ik deze week een bedtijd in voor het kind. Niet meer rond of na middernacht samen met ons naar boven, maar vroeger, zijnde na de voeding van 22u (of degene die daar het dichtst bij in de buurt ligt). Dag 1 en dag 2 ging dat uitstekend. ‘Wat een makkelijk kind toch’, dacht ik. Dag 3 was kleine uk verdacht flink wakker na die voeding en voelde ik de bui al hangen. Toch zette ik door. Na 2u fikse bleitinge bij hem en proberen volhouden bij mij kwam ik – of wat dacht u – met een opgewekte kleine uk op de arm weer beneden. ‘Niets aan het handje’, dacht hij. ‘Dedju’, dacht ik. (Kleine tussenopmerking: ik doe niet aan ‘kinders laten huilen tot ze in slaap vallen’. Kinders hebben u nodig. Twee uur proberen vond ik genoeg, ik begin dan liever de volgende dag met een propere lei in plaats van hardnekkig vol te houden.) Opvallend is dus wel dat hij, wanneer hij gewoon sàmen met ons mee verhuist naar die kamer, niet bleit. Hij kan dan wel wat zeuren of vertellen soms, maar valt vrij vlot in slaap.

Zodus vraag ik mij vanalles af. Moet dat eigenlijk al een bedtijd hebben en zoja, hoe bepaal je die? Zal ik het feit dat hij eigenlijk vlot inslaapt samen met ons niet verpesten door ‘kunstmatig’ een bedtijd te proberen inlassen? Hoe zit dat overdag feitelijk, moet daar al meer structuur in zitten dan ‘Kom jongen, nu gaan we eens in de wipper zitten’ en ‘Hij ziet er moe uit, ik leg hem in zijn bedje?’.

Het lost zichzelf wel op hoor, ik weet dat wel. Maar nu jullie hier toch zijn, kan ik het even goed eens vragen. (Oh ja, geen onbelangrijk detail: hij drinkt nog steeds om de 2u. En geen paniek, hij komt meer dan genoeg bij, dus hij heeft het blijkbaar nog steeds nodig. Het zou iets te maken hebben met kleine kindjes en kleine maagjes.) Dus hup lieve dames (en heren, geen discriminatie hier), doe mij eens achterover slaan met uw moederlijke kennis!

Nino

Wacht!

Nog niet bellen naar de kinderbescherming, want soms zijn we ook lief en gebeurt er meer dan voedseldeprivatie. En dan mag de Zoon al eens leuke dingen doen. Badderen, dutjes doen, op stap gaan. Kijk maar.

En soms maken we ook andere filmpjes. Trotse, bijvoorbeeld.

U ziet hem in het filmpje trouwens verdikken (niet chronologisch). Hoe boller, hoe ouder. Inmiddels hebben we P10 bereikt en kan hij stilaan gaan concurreren met de andere kindertjes van zijn leeftijd. Wij doen dat niet slecht, wij!

Oh trouwens, om alle misverstanden te vermijden: Zoon werd niét te vroeg geboren (39 weken is niet te vroeg mevrouw en meneer, ook al zegt u 10 keer tegen mij van wel) en zijn gewicht was laag, maar geen reden om 3 weken in het hospitaal te liggen (ook al zegt u 10 keer tegen mij van wel). De moeilijkheden waren van een geheel andere aard. Laat dat nu even duidelijk wezen.

Maar kijk, een trots filmpje dus.

Nino

Pruil

Wist u dat, dat een pruillip bij de basisuitdrukkingen van het menselijk wezen hoort en zodoende al bijzonder vroeg optreedt?

IK NU WEL.

(No babies were harmed during the making of this video. Of toch niet heel erg.)

koken met Lieve

Kip in jagerssaus

Herfst, koud en donkere tijden. Een stoofpotje kan dan al eens wonderen doen voor uw gemoed. En omdat het niet alle dagen stoverij met frietjes kan zijn, variëren we al eens. Kip in jagerssaus en kroketjes bijvoorbeeld.

Het recept komt uit het tweede SOS Piet boek. Het lijkt heel erg op coq au vin, maar wij vinden het lekkerder. Dat kan ook liggen aan het feit dat ik de laatste keer mijn coq au vin bereidde met een knalpaarse en nogal degoutante wijn. Maar toch, probeer het eens, het is echt lekker!

Nodig:

1 kip van goede kwaliteit, in stukken gesneden

1 ui, fijn gesnipperd

250g champignons, in 4 gesneden

250g spekjes

4 eetlepels bloem, boter, peper en zout

2 glazen rode wijn

1 dl cognac

1 liter water

1 el kippenbouillon

2 el tomatenpuree (ik neem 1 cupje)

2 el peterselie

To do:

Neem een brede pot en smelt de boter. Braad de stukken kip hierin bruin aan beide kanten en kruid ze flink met peper en zout. Ze moeten niet garen, gewoon een kleurtje krijgen.

Voeg de gesnipperde ui toe, de spekjes en de champignons. Bestrooit het geheel met de bloem en roer, zorg dat alles goed door bloem is omgeven.

Blus met de rode wijn. Voeg cognac, water, kippenbouillon en tomatenpuree toe.

Laat het geheel opkoken en verlaag dan je vuur. Laat een klein uurtje sudderen. Indien nodig/gewenst kan je de saus nadien nog wat bij binden met sausbinder.

Bestrooi met gehakte peterselie en serveer. Smakelijk!

Nino, overpeinzingen

Vervolg bevallingsverhaal

In 3 delen. Veel te lang. En behoorlijk saai. Maar vooral voor mijzelve: eindelijk uitgeschreven geraakt…

Het paswoord is hetzelfde gebleven. Zou u dat nog willen, vraag gerust hier of op lieveberckmoes@hotmail.com.