Monthly Archives

december 2010

Secret Santa

Secret Santa – Ontvangen!

Vandaag ging ik om 12.30u de brievenbus legen, op hete kolen zoals altijd sedert 20/12, want ik was nog steeds in verwachting van mijn Secret Santa pakje. Helaas was die alweer leeg… Tot ik een half uurtje later heel wat geprop en gepruts hoorde aan de deur. De postbode heeft vermoedelijk toch hier en daar al een aperitiefje gedronken op het nieuwe jaar, want hij komt elke dag wat later me dunkt. Anyway, het geprop deed me vermoeden dat hij hard zijn best aan het doen was om niet te moeten aanbellen. Ennnn, dat zou dan wel eens door een pakje veroorzaakt kunnen zijn! En jawel hoor, een grote enveloppe met als afzender ‘Secret Santa’ omvatte de volgende ge-wel-dige geschenkjes!

Een schattig klein zakje waarvoor ik vast en zeker een bestemming ga vinden:

2 coole slabbetjes, u gedemonstreerd door mijn eigenlijk-door-een-huilbui-uitgeputte-maar-we-noemen-dat-gewillige fotomodel:

En last but not least: een prachtige zelfgemaakte tas voor mij! Jeeeeeej! Aangezien ik zelf nog steeds niet kan naaien maar wel verlekkerd ben op al die prachtige creaties overal, ben ik hier superblij mee. Ook omdat – eens ge een baby krijgt – ge als vrouw toch altijd een beetje op de achtergrond verdwijnt. De moeders onder ons zullen dat wel herkennen vermoed ik. Echt heel leuk dus dat er ook een cadeautje voor mij voorzien was! En geef toe: ze staat mij dan ook nog eens geweldig.

Echt heel erg hartelijk bedankt lieve Ilse, het is een schot in de roos! En bedankt Tess voor al je moeite en het leuke initiatief!

Secret Santa

Spanninge en al!

Mijn Secret Santa pakje zou vandaag ergens bij de bestemmeling moeten aankomen. Het is te zeggen: mijn pre-pakje. Want met het ‘echte’ waren wat probleempjes, die hopelijk snel in orde zullen komen. Ik hoop dat mijn slachtoffer gezegend is met enig geduld, want zij/hij moet dus nog even wachten. Al zal het zoethoudertje haar/hem hopelijk al wat bevallen…

Ook ontzettend spannend eigenlijk dat er iemand iets voor mij heeft moeten bedenken. Ik ben waarlijk zeer benieuwd!

Nino, zever, gezever

Alweer een foto?

Ja.

Omdat ik ELKE keer dat ik mijn eigen blogue passeer (wat ik al eens doe, want het kindeke onder die vervloekte blogtitel is zo schoon), UREN lang met het gekweel van Willy en Wendy in mijn hoofd zit. Weet ge nog?

Eigen schuld, dikke bult natuurlijk. Wat een blogtitel bedacht ik mij daar nu ook. Maar kijk, bij deze is deze post waarschijnlijk lang genoeg om hem van mijn en uw scherm weg te halen en is mijn doel bereikt. De afbeelding van de 2 Vlaamsche iconen maakte ik klein genoeg om er geen last meer van te hebben. Ha!

Maar ik smijt er nog een foto bij van dat schoon kindeken en 1 van zijn vele talenten:

Waarom ik hem nog kousen probeer aan te trekken, het is mij een raadsel. Geen kous lang genoeg om bestand te zijn tegen zijn enthousiaste getrappel. Ik kan hem natuurlijk ook broekkousjes aandoen, maar ik ken dat, dan wordt mij dat later zeker verweten à la “Moeder, ge deed mij meisjeskleren aan”. Dus we doen dapper voort: hij met kousen uitschoppen, ik met kousen aantrekken. Leute dat wij hier hebben, ge hebt er geen gedacht van!

koken met Lieve

Mijn ovenpatatten.

Voor als het rap moet gaan en ik toch het gevoel wil hebben dat ik gekookt heb. Ge kunt er bovendien eindeloos mee variëren. Ik maak ze minstens 1x per week. Er zijn een paar basisvoorwaarden:

– patatten (duh)

– een goede olijfolie

– kruiden naar keuze

– een non-stick bakblik!

De patatjes kunt ge schillen, maar dat hoeft zelfs niet. Zelf doe ik het zo: als ze heel vers zijn, dan snij ik ze met schil en al in stukjes. Liggen ze er al een tijdje en zijn ze wat slapjes of rimpelig, dan worden ze wel geschild en in stukjes gesneden.

Spoel ze af onder de kraan en stort ze in het bakblik. (Dit bakblik is wel belangrijk, want daarin kleven ze absoluut niet. Ik heb andere dingen geprobeerd: op folie ingesmeerd met olie bijvoorbeeld, maar het is nooit zo goed. Het blik komt van den Blokker en is zeer handig.)

Edit: @MissAiesj op Twitter gaf de correcte tip dat dit vaneigens met bakpapier ook zal lukken.

Kruid met peper en wat ge verder ook maar wilt. Momenteel doe ik het met een Franse kruidenmix van Oil&Vinegar die ik zeer geslaagd vind. Je kan er wat provençaalse kruiden over strooien, verse kruiden als het daar de tijd voor is, wat lookteentjes crushen en toevoegen, een paar blokjes lookboter tussen smijten…

Overgiet met een paar flinke scheuten olijfolie en hussel nu alles met de handen door mekaar. Gooi het blik in uw voorverwarmde oven op hoge temperatuur (ik doe 220 graden) en laat ze een half uurtje garen en bruinen. Hou ze wel in de gaten want elke oven is anders. Af en toe eens opschudden zorgt voor een beter verdeeld bruin kleurtje.

Ik doe er pas nadien zout of bij voorkeur fleur de sel op (mmmm), omdat ze dan minder uitdrogen in de oven.

Gereed!

zever, gezever

Weekmenu. Enzo.

Et voila, er is vanaf heden bovenaan een tabblaadje met ons weekmenu. Zoals u zal zien doe ik dat vooral voor mijzelve. Ik schrijf dat namelijk al eeuwen neer op een klein boodschappenbriefje. Maar dan schrap ik weer wat en switch ik het 1 en ander en op den duur word ik eerder zot van de chaos veroorzaakt door de poging tot ordeschepping daarin. Dus: de definitieve versie van de planning komt nu hier terecht. En wat ik moet doen enzo. Helemaal niet Zsa Zsa-esk, maar gewoontjes. Daar zijn we voorlopig content mee.

Binnenkort zullen de problemen met de bereikbaarheid van de blogue vermoedelijk ook van de baan zijn, dus Hallelujah daarvoor. Ik wens u nog een prettig weekend!

Nino

3 maanden Nino

En wat zegt dat?

  • Zoon benadert stilaan het dubbele van zijn geboortegewicht. Dat ziet en voelt ge. We hebben nu een flinke brok baby in plaats van een teer klein poppetje. Het maatje 50 is nu officieel te klein, de 56 net iets te klein en de 62 net te groot. Maar aangezien net te klein hem op een Tiroler doet lijken, gaan we meestal voor net te groot.
  • Ik vind het een zeer speciaal geval, maar dat zal elke moeder wel vinden. Hij lijkt nu al vol deugnieterij te zitten en is enorm geïntrigeerd door de omgeving. De lusters en staanlampen vindt hij dikke pret, maar ook moeder en vader zijn wel te pruimen. Lachen en kraaien kan hij als de beste en ja, ik moet het toegeven, ik vind dat heerlijk.
  • Hij groeit nog steeds louter op basis van boobiemelk, die nog steeds (argl) om de 2 uur wordt aangevoerd. Volgens mij zou hij het langer kunnen uithouden, op voorwaarde dat hij genoeg zou drinken. Maar na het lessen van de grootste dorst is hij nu vaak zo afgeleid, dat echt drinken er niet meer aan te pas komt. Overal is er wel iets waar hij dringend naar moet kijken (een lampje! een orchidee! de muur!). Dat is dus alweer een vers ‘probleem’ dat ge bij een boreling absoluut niet hebt. Tips zijn welkom.
  • Het plan van de structuur heb ik voorlopig laten varen. Een gegeven paard moet men niet in de bek kijken. Let’s go with the flow, laat ik daar nu net redelijk goed in zijn.
  • Eindelijk ging ik ook eens op nacontrole bij de vrouwendokter, alwaar ik werd goedgekeurd. Er werden ook minder leutige dingen gezegd, maar er werd mij op het hart gedrukt geen schuldgevoel te kweken. Ik doe mijn best.
  • En kijk, moeder heeft eens van fotosessie gedaan!