Monthly Archives

maart 2011

Weekmenu

Weekmenu

Kleine change of plans. Aangezien de vermoeidheid mij er blijkbaar van weerhoudt om u hier consequent af en toe te entertainen met een postje, ga ik zo vrij zijn om het weekmenu ook hier een plaatsje te geven. Een beetje gratuit, ik weet het, maar kom.

Vooral ook omdat ik het wel een beetje jammer vind dat ik sedert dat weekmenu bijna geen recepten meer post, met al die linkjes daarin. Indien u dus denkt ‘waw, ik moét weten hoe dat recept in mekaar zit’, dan kan u dat in de comments vragen. En dan doe ik dat misschien wel. Lief als ik ben.

Ik ben ook niet autistisch wat het weekmenu betreft: regelmatig wordt daarin wel eens iets geschrapt, veranderd of vervangen door een frituurbezoekje. Moet allemaal kunnen, niet waar. Daarom komt dat-wat-het-uiteindelijk-geworden-is nog steeds onder het tabblaadje bovenaan, want ik hou graag bij wat hier op tafel komt. Ik heb zo al van een vijftal jaren een boekje, maar nu doen we dat maar online, aangezien ge sedert de crisis nergens van die kleine agendaatjes meer krijgt die ik daarvoor gebruikte (was u dat al opgevallen? Tsss. Naar het schijnt moet ge dat nu speciaal gaan vragen. Maar daar ben ik vaneigens te lui voor, ge ziet dat van hier.).

Planning voor de week van 26/3 tot 1/4 dus:

Nino, zever, gezever

Te huur

Baby van bijna 7 maanden van het mannelijke geslacht.

Leutig, lief en schattig. Bewijs:

Photobucket

Doet overdag behoorlijk vlot dutjes.

Eet goed, valt makkelijk te entertainen, kortom: relatief eenvoudig in onderhoud.

Niet te koop, wel te huur voor te onderhandelen periode. Prijs overeen te komen.

Af te halen bij het bleke meisje met de reusachtige wallen onder de ogen, de kleren met steeds wat kots er op en de lichte wanhoop in haar blik.

(Ouders zijn niet verantwoordelijk voor gebeurlijke herhaaldelijke en langdurige nachtelijke bleitpartijen. Slaap kan dan ook niet gegarandeerd worden.)

Nino, overpeinzingen

What have I become?

Een zinnetje in mijn vorige post inspireerde me tot een nieuw stukje. Namelijk dat van de groentenpap en de richtlijnen van Kind & Gezin, die naast zeer correct, duidelijk en goed bedoeld zijn, ook vreselijk veel angst induceren. En mede postnatale depressies veroorzaken. Mijn gedacht natuurlijk hé, mijn gedacht. (*)

Nu moet u weten, ik ben geen flipkous. Ik hou nogal van relativeren, rustig blijven, met de voetjes op de grond staan en meer van dat moois. Ik vroeg me dan ook af of dat zou veranderen door het moederschap, want om mij heen zag ik vele lotgenoten worstelen met die kwestie.

Het begint vaak al bij de zwangerschap. Akkoord, er bestaat nogal wat onduidelijkheid over wat mag en niet mag, indien u niet immuun bent voor toxoplasmose bijvoorbeeld. Maar na wat rondkijken en -vragen was ik daar al snel uit en vond ik daar mijn weg in. Ik heb menig oogrollen verspild aan andere zwangeren die op fora ‘Help!!!!! Ik heb kruidenkaas gegeten!!!!” kwamen delen met de rest van de zwangere mensheid. Grappig en een beetje vreemd was echter dat daar reeds een kanteling aan het optreden was. Waar ik dacht: ‘Kom jong, doe maar gewoon’, dachten anderen dat klaarblijkelijk ook over mij. Wanneer ik op een BBQ de sla (recht uit den hof, waar de jonge poes de dag voordien voor mijn ogen haar behoefte deed tussen jawel, de sla) toch maar afsloeg, werd ik als aansteller bekeken. Wanneer ik de taart met crème au beurre (rauwe eitjes) aan mij voorbij liet gaan, kreeg ik een oogrol toegeworpen en werd de taart me toch voorgeschoteld. ‘Gewoon opeten jong, gij flauwe zwangere!’, dacht mijn gastvrouw, en ik die heel de tijd dacht dat ìk net de nuchterheid zelve was, voelde mij een beetje onbegrepen.

Nu moet u weten, eenmaal u kindertjes heeft, dan is er geen ontkomen meer aan. Kleertjes mogen niet zomaar gewassen worden, dat moet met een bepaald middel. Nieuwe kleren of speeltjes moeten trouwens ook gewassen worden, want je weet maar nooit waar die vandaan komen. Feitelijk, gebruik daarvoor ook maar ineens de Dettol. Baby moet elke dag in bad. In dat bad moet speciale olie, antihypohyperallergeenzonderparabenenenandereviezedingens. Zeep mag niet, allez wel op bepaalde lichaamsdeeltjes, op voorwaarde dat het wreed speciale zeep is. Het water mag niet te koud zijn, maar ook niet te warm. De kamer mag niet te koud zijn, maar ook niet te warm. En proper genoeg. Netjes. Hygiënisch. Baby moet continu worden gewogen. En gemeten. En hij moet altijd genoeg bijkomen. Maar ook niet teveel. Dat komt allemaal op curves en afwijkingen daarvan zijn abnormaal. En uw schuld, als moeder. Want gij hebt zeker niet flink gerust, niet goed gegeten, waardoor uw melk niet voedzaam genoeg is. Tsss!

Ook dikke pret is het slaaphoofdstuk. Het kind mag zeker NIET op zijn buik slapen. Maar ook niet op zijn zij. Niet in het ouderlijke bed: daar stikt hij van. Een dekentje: dat mag niet, daar stikt hij van. Een beertje in bed, dat mag ook niet. Want baby propt dat in de mond, en dan stikt hij weer. Pas op: een beertje moet wél mee opdat baby de slaap zou kunnen vatten. Wat impliceert dat ge – eens de baby slaapt – op uw kousevoeten de kamer moet insluipen om het beertje weer uit zijn bed te plukken. (Echt waar, u lacht, maar het staat zo in het boekje). Een slaapzakje, dat moet dan weer. Maar niet te groot, want dan zakt baby naar beneden. En stikt hij. De kamer mag niet te warm zijn, want dan krijg je wiegedood. Een bumpertje rond het bed mag niet, want dan krijgt hij niet genoeg lucht. Een gewoon matrasje is ook al tricky, beter zo’n duur met gaatjes in. Of zo eentje met sensoren, dat piept bij verstikking.

En toen begon ik met vaste voeding. Ik kreeg 2 dikke boeken mee van K&G, gewoon om een prakje te bereiden. Ik leerde inmiddels dat er al zeker 3 soorten Betterfood bestaan en dat het nog niet al gelijk is welke je de uk geeft. Eerst eentje zonder gluten voor de pap, dan eentje met gluten voor de pap, dan eentje voor in de hand… Groentenpap, dat blijkt ook nog geen sinecure. Ik kwam tot de spijtige conclusie dat ik faal op alle gebied. Mijn groenten liggen véél te lang in mijn frigo, ik bereid ze niet correct, kortom: ik ga mijn kind met zekerheid vergiftigen. Net nu hij nog steeds niet gestikt was. Bummer!

Maar het sluipt dus stilaan mijn leven binnen. Toen mijn moeder zei: ‘Begin eens met een lange vinger, dat kregen jullie ook!’, dacht ik ‘Eij, zot? Met al die suiker? Een glutenvrije Betterfood, tot daar toe!’ Toen ik ergens las dat een babietje soep mocht proeven en puree, dacht ik ‘Unk? Wat? Maar daar zit peper en zout in en al, dat mag niet gij!’. Ik stofzuig plots 2-3x per week en wil dat het hier altijd aanvaardbaar proper ligt. Gelukkig hebben wij huisdieren, weiger ik steevast ooit Dettol in huis te halen en heb ik eigenlijk ook totaal geen poetstalent, waardoor we nog verre weg zijn van een steriele thuisomgeving.

Maar kijk, ik kan u zeggen: ik ga in protest. Ik wil het niet. Ik zal geen flipkous worden, nooit ofte nimmer, alle pogingen van de maatschappij ten spijt. En nu ben ik alweer geïnspireerd tot een nieuw stukje, maar ik ga eerst even mijn baby te slapen leggen met zijn te grote slaapzak aan, in zijn bed-met-bumpertje-en-zonder-speciale matras. Onverantwoord, ik weet het, maar gelukkig hebben we een babyfoon met camera, dat dan weer wel. Kuch.

(*) Met veel respect voor K&G, wat ik ondanks alles écht een goede en noodzakelijke dienst vind. Maar waar misschien hier en daar wat aan gesleuteld zou moeten worden. Mijn gedacht hé.

Nino

6 maanden Nino

Wijs:

We mogen toch wel spreken van een vrolijke en flinke baby, vind ik. Heel alert, pienter en volgens velen ‘een kleine filosoof in wording’. Wanneer ge een speeltje aanreikt, dan wordt dat zeer uitgebreid bestudeerd. Het is echt een zaligheid om hem zo bezig te zien, in alle rust en kalmte, zijn omgeving onderzoekend. Het karakter van zijn moeder, ik zeg het u.

Hij eet proevertjes en fruitpap en doet dat zeer goed. (Ja, dat duurt een half uur voor een miniportie en heel de keuken hangt volgekliederd, maar dat hoort er volgens mij bij.) Nu nog mijn angst voor de groentenpatat-en-alles-wat-moet-en-vooral-niet-mag overwinnen. (Leest u dat ook, die Kind & Gezin boeken? Ben ik de enige die daar een beetje zot van word, van al die regeltjes? Ik denk dat ik eerst maar voor een diploma kernfysica ga, alvorens het eerste groentenpapje te bereiden.) Eigenlijk zegt dat Rapleygedoe mij ook wel wat, maar ik ga niet te overmoedig worden bij Kind 1. Ik wens ook nog niet omgebracht te worden door de verpleegkundige van K&G, eigenlijk. En als ik zoiets lees, dan denk ik weer ‘lotmor’. Wel zou ik hem graag aan tafel al eens een korstje brood laten besabbelen, maar het lief wordt vriendelijk verzocht eerst de Tripp Trapp in mekaar te steken.

De laagfrequente kinesitherapie van 2x per week (KUCH) mag afgebouwd worden naar 1x. Hoezee! Want dat wil zeggen dat ukje eigenlijk fantastisch zijn best doet. Met de voetjes spelen, stilaan rollen, flink op de buik liggen… Ik oefen natuurlijk ook met hem thuis, wat zijn vooruitgang wel bevordert.

Kind groeit en bloeit goed, hangt tussen P3 en P10, heeft maatje 62/68, weegt nu 6,200kg en meet 64cm. Een mini’tje dus, maar wel een wijs mini’tje hoor.

Voornaamste interesses: moeder, vader, poes, hond, ramen, eten, TV.

Geliefkoosde activiteiten: aan moeder’s oorbellen trekken, aan moeder’s haar trekken, op moeder kotsen, schateren met vader, scheten laten, toekijken hoe moeder zich belachelijk maakt met entertainende dans en zang, op stap gaan in de draagzak, maaltijden verstoren, op de arm zitten en overal betrokken bij zijn.

Niet zo wijs:

Dit hé. We zijn daar nog steeds niet door, integendeel. Bed = krijsen. En ik weet écht niet waarom plots. Zijn globale humeur is ook een pak minder aangenaam. Verlatingsangst? Ik zou het eigenlijk eens kunnen gaan opzoeken in wat oude cursussen, maar ik ben daar te moe voor. Ik kan echt al een heel arsenaal aan dingen doen met baby op 1 arm (blogjes typen, bijvoorbeeld), maar mijn rug is mij daar niet dankbaar voor. En ik zou precies toch ook graag ooit nog eens goed slapen. Boehoe.

Maar kijk, schattig als dat is, vergeeft ge die kuren toch nietwaar.

Photobucket