Monthly Archives

maart 2012

Weekmenu

Week 31/3 – 6/4

Dat zag er een schone constructie uit hé vorige week. Helaas niet veel van in huis gekomen. Allez niet helaas, er was wat veel pasta (ik moet in een vorig leven moeder geweest zijn van een stuk of 15 kindertjes) en gisteren stond er een etentje op het programma.

  • Zaterdag: home made cheeseburgers met ovenfrietjes en rauwkost
  • Zondag: we zien wel, zelf pizza maken?
  • Maandag: Penne al forno
  • Dinsdag: vervolg gisteren
  • Woensdag: Luikse salade (Valt het op dat ik daar ook gek op ben? Mmmm!)
  • Donderdag: Ribbetjes met ovenaardappelen, gegrilde groenten en feta
  • Vrijdag: we gaan eens wat realistischer zijn: vermoedelijk overschotjes (zoniet, dit).
Weekmenu

Week 24/3 – 30/3

Veel van hetzelfde deze week, maar dat is bewust. Ik gooi niet graag eten weg en probeer dat echt in te perken, vandaar nogal veel met tomaat, rucola, parmezaan en pijnboompitten. Maar hé, mij hoort ge daar niet over klagen. Mmm.

Wie graag weekmenuut verwijs ik ook met veel plezier naar haar voor inspiratie en een glimlach om haar grappige schrijfsels, eindelijk online!

Weekmenu, Wijvenweek

#wijvenweek The end.

De dag van de complimentjes voor uzelf, en dan zwijgt ze. Stof tot nadenken is dat. Maar ik ben wel een beetje goed in weekmenuten, dus we doen daar maar weer mee verder. (Wie zich afvraagt waar het weekmenu van vorige week is gebleven: 3 dagen lasagna en 2 dagen quiche. Gevarieerd!) Ik heb toch geen slecht wijvenweekparcours afgelegd eigenlijk, ik had het slechter verwacht.

Week 17/3 – 23/3

  • Zaterdag: Steak/kippenreepjes, champignonsaus, Jamie’s ovenfrietjes en witloofslaatje
  • Zondag: Vervolg gisteren (S) en nasi goreng uit de diepvries (ik)
  • Maandag: Moussaka
  • Dinsdag: Vervolg gisteren
  • Woensdag: Hamburgers met spek en geroosterde groenten (uitgesteld)
  • Donderdag: Homemade pita met gemarineerde kipfilet, rauwkost en sausje
  • Vrijdag: Homemade pizza prosciutto


En nee, natuurlijk kan ik op maandag na een werkdag zo geen gerecht in mekaar boksen. Dat doe ik op zondag. De dag waarop ik niet kook, kuch.

Photobucket

Wijvenweek

#wijvenweek Zelfcensuur.

Oei, we moeten nog meer ontboezemen. En ik heb net de pot appelmoes met groen velletje weggekieperd, dus daar kan ik al geen foto van posten. Ik denk eigenlijk ook niet dat ik mij bezondig aan het enkel maar posten van leuke en positieve dingen. Ik trek daar zelfs een beetje tegen ten strijde, omdat ik er van overtuigd ben dat we mekaar soms gek maken met al het moois en het verzwijgen van de ellende. Vandaar dat ik ook deelneem aan deze wijvenweek. Maskers af, superidee. Al blog ik ook natuurlijk bijlange niet alles: wereldwijde web, weetwel… Ik heb er al mijn portie miserie mee gehad. Misschien had ik daar beter een blogje aan gewijd, maar oude koeien uit sloten halen is maar een vuil werkje. Laat ons dat maar zo laten.

Maar goed, dat boeit u nu niet natuurlijk. U wil weten wanneer en hoe hier ruzie wordt gemaakt. U wil verlepte planten zien, bergen strijk, bekruimelde vloeren en rommel in kasten. Al moet ik toegeven dat dat gelijk allemaal beter meevalt sedert de komst van het kind, vreemd genoeg. Plots wordt het ‘gewoon’ samenwonen een ingenieus systeem dat dagelijks draait en zijt ge continu in de weer met dat draaiende te houden. Vuilzak buiten zetten, flesjes wassen, was in de droogkast, baby entertainen, koken, beestjes eten geven, werkelijk voort-du-rend opruimen, weekmenu’s en boodschappenlijsten opstellen… Een miljard taakjes waar ik inmiddels mijn hand niet meer voor omdraai. (Dat het er uiteindelijk wel altijd op neer komt dat ik het allemaal zelf moet doen, dat is weer wat anders, maar ik moet daar niet meer over schrijven want het zou precies zo klinken.) Soms vraag ik mij af wat ik vroeger in het prekindertijdperk toch in godsnaam liep rond te lummelen, met al die tijd? Ik kan het mij helemaal niet meer voorstellen.

Nu moet u niet gaan denken dat ik een goede huisvrouw ben, maar ik kan leven met mijn huidige staat van huisvrouwelijkheid. Ik ben helaas wel een beetje het type van ‘als het er ongeveer goed uitziet, dan is het ok’, dus IN mijn kasten mag u niet gaan kijken. Ook niet in mijn rommelkotberging eigenlijk, gij daar. Tsss. Liefst ook niet in mijn garage. En ook niet in mijn ondergoedschuif. Maar dé plaats in huis waarvan de deur genadeloos op slot gaat wanneer er mensen komen en waar ik mentaal compleet afstand van heb genomen, is het bureau van het lief. Dus kom, we ontboezemen gewoon schaamteloos eens iemand anders (gna) en laten u meegenieten van het – dixit mijn wederhelft – bijna opgeruimde bureau.

Photobucket

Werkelijk. Steunbetuigingen zijn welkom.

Geen nood, ik kreeg toestemming van de wederhelft (of toch zoiets) voor het posten van deze foto. In ruil voor een pak frieten.

Wijvenweek

#wijvenweek Dromen.

We zijn nog gisteren hé en ik ben nog niet te laat, willen we dat afspreken? Goed. Dromen dus. Een wilde dromer ben ik niet, daarvoor ben ik iets te nuchter geworden. Of altijd al geweest, ik weet dat niet goed, al vermoed ik dat bepaalde life events (checkt mij gewichtig doen) daar wel iets mee te maken hebben.

Ik zal er anders nog een kleine en licht ridicule ontboezeming tegenaan gooien. Nadat ik als kind Free Willy (jawel, lach maar) had mogen aanschouwen in de bioscoop, heb ik beslist daar met onmiddellijke ingang mijn lievelingsbeest voor eeuwig van te maken. Ik knipte er prentjes van uit, verzamelde weetjes en hing mijn slaapkamer vol met posters van zo groot mogelijke zeezoogdieren. En daarmede had ik ook direct mijn toekomstige carrière ontdekt: ik moest die beesten natuurlijk trainen in zo’n park! Want ik was dan wel tegen hun gevangenschap en al, maar als ik hun persoonlijke verzorger zou worden dan zouden ze toch vast wel een beetje gelukkiger zijn. Aja.

Nu moet u weten dat ik nogal een serieus kind was. In mijn oude bureautje liggen dan ook nog altijd formulieren van het Seaworldpark met alle uitleg over hoe je trainer kan worden. Die stuurden ze me op nadat ik daarom had gevraagd, met een echte brief naar het echte Amerika. Het was een lichte teleurstelling dat ge daarvoor een echte marinebioloog moest worden en een paar jaren naar de unief moest gaan, ik borg het plan dan ook maar op. Want zo avontuurlijk ben ik natuurlijk helegans niet, tenzij in mijn dromen. Ooit flakkerde het nog eens op en heb ik een dag als vrijwilliger zeehondjesuitwerpselen staan scheppen in de Zoo, maar ook dat is een stille dood gestorven. Het was toch dat niet.

Mijn huidige ultieme droom is dat ik gewoon mama zou kunnen wezen van enkele kindertjes ergens in een gezellig huisje in een rustig Zuiders dorp. Toscane, Zuid Frankrijk, Spanje… Ik ben zo kieskeurig niet, dat is al gelijk. Ik droom daar graag een tuin bij waarin ik mijn eigen groenseltjes kweek Jamie Oliver style. Terwijl het nageslacht op school zit, ploeter ik wat in den hof, ga ik naar de markt, bak ik een brood en maak ik wat kleren (oh! eigenlijk wil ze gewoon zo’n hip bakfietswijf zijn!). En hang ik wat in de zetel en op het internet, we moeten nu qua alternatievigheid ook weer niet overdrijven.

Centraal thema in die droom is natuurlijk rust, en laat dat dan misschien gewoon datgene zijn waar ik echt van droom en naar streef. Rust, contentement, en wat minder last met mezelf. Meer moet dat niet zijn.

Wijvenweek

#wijvenweek Moh, kijkt nu. We zitten met een mening.

Vele dames zetten hun joker in vandaag. Ik versta dat wel. Maar de rampzalige gebeurtenis die daar de oorzaak van is, heeft bij mij vandaag net een mening getriggerd, stel u dat voor. Geen nieuwe mening weliswaar, maar er is niets mis met oude wijn in nieuwe vaten. Er is gewoon nooit iets mis met wijn, ha.

Vroeger vond u mij redelijk actief terug op het medium dat Twitter heet. Ik vond dat geestig, zo af en toe de dagelijkse sleur in een ietwat grappige oneliner (of 140karaktersliner, om precies te zijn) gieten. En hoewel ik eerder voorzichtig ben met het gebruiken van dergelijke media als uitlaatklep, moet ik bekennen dat het wel deugd deed om aan de andere kant van het interweb wat gehoor en steun te vinden, toen ik als pas bevallene zonder baby maar met smartphone op de materniteit lag.

Er zijn wat barsten in onze liefde ontstaan sedertdien. En ik weet niet of het nog goed zal komen, tussen den Twitter en mezelve. Af en toe neem ik er nog eens een kijkje, en vandaag werd ik perfect herinnerd aan het waarom van onze relatieperikelen. Het is een voorspelbaar scenario: toepasbaar op de dood van een celebrity, of op een ramp zoals Pukkelpop of vandaag. Dat begint met een heleboel tweets die melding maken van de feiten en vervolgens een stroom aan verontwaardiging en medeleven. U mag er prat op gaan dat er weinig later al de eerste ergernissen worden getweet. Want ja, zeg: waar blijft die dag van nationale rouw voor de slachtoffers in Syrië?? En gaan we ook Twitterstilte houden omdat Jeannine van de bakker verongelukt is? Dat is toch even erg als Whitney Houston? Gaan we morgen ook massaal hysterisch huilen omdat er kindjes een hongerdood zijn gestorven vandaag? Nee hé?!

Eerlijk: ik moet daar WREED van zuchten. Volgens mij was er 100 jaar geleden ook al meer gedoe als pakweg de pastoor overleed dan als George de schoenmaker zijn laatste uur geslagen was. En die pastoor werd in toebedeelde aandacht ongetwijfeld nog overtroffen door de koning. Dat heeft gewoon te maken met meer of minder in de kijker lopen, toch? En niets met respect, ik ben daar zelfs redelijk van overtuigd. My humble opinion: zijt eens gewoon blij dat mensen op zo’n moment nog oprecht keihard geraakt worden. De handen in mekaar slaan. Verdriet hebben en respect willen betuigen. Proberen om te ondersteunen en te helpen. Ik snap niet zo bijster goed de meerwaarde van u daar aan te ergeren. Ik erger mij dan weer aan uw ergernissen en dat willen we niet, toch.

Dus verkondig ik eigenlijk op deze dag paradoxaal de mening dat u misschien heel soms eens wat minder meningen moet hebben. Want heel soms draait het niet zo zeer om u en uw meningen.

Ha, dat hadt ge niet zien komen.

Wijvenweek

#wijvenweek Guilty pleasures en kleine kantjes.

Sorry hoor zoetjes, maar ik heb niet veel tijd vandaag. Mijn lief is uit drummen, mijn kind slaapt, en zoals u ziet ben ik intussen zeer druk bezig met contempleren over het dagthema.

Photobucket

En ach, een mens hangt toch aan mekaar van de kleine kantjes en de grote mankementen, niet? Die laatste mochten we blijvend verzwijgen dacht ik, en met de kleintjes ga ik u niet te zeer vervelen. Dat ik niet zomaar chips uit een zak haal maar die eerst zorgvuldig bestudeer en uitkies (dubbelgeplooide zijn bijvoorbeeld lekkerder, ik zeg het u), dat mijn tapijt recht moet liggen en dat ik altijd en overal een labello bij moet hebben: ongemeen boeiend, maar ik zag vandaag al vibrators passeren en daar kan ik werkelijk gewoon niet aan tippen. Ik wens u bijgevolg een goede avond en laaf mij wat verder aan mijn favoriete guilty pleasures (TV en wijn, in mijn ultieme droomwereld bestaat er weinig anders), santé!

Wijvenweek

Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten?

Ik sprak vandaag over dit eerste thema de gevleugelde woorden ‘pff, ik heb daar zo geen affiniteit mee’ en overwoog dan ook ernstig om dat wijvengedoe al maar op te geven nog voor ik begonnen was. Dat ik het niet heb voor hypes, dat wist u al. Zo bezit ik geen bakfiets, eten wij hier schaamteloos vlees deze dagen en maak ik nog steeds geen kleren (al zal ik maar bekennen dat ik aan de 2 laatste puntjes wel wat zou willen doen, in minder vermoeiende tijden). Toch vind ik dit wel een fijn initiatief, en vooral voor mijzelve een ware topreden om u nog eens wat anders dan voedsel voor te schotelen. U las hier echter geen aankondiging, ik weet dat, u kreeg zelfs nog niet het weekmenu waar u ongetwijfeld zo hard op zit te wachten. Geen topwijf, ik. Een ploeterwijf, dat wel. Een uitstelwijf, dat ook. Ik vind u allemaal gigantische heldinnen, met uw meer-dan-1 kindjes en uw werk en uw sociaal leven. En dan nog bloggen ook, dagelijks en met foto’s en al. Zotjes zijt gulder!

Maar goed, ik heb daar dus zo geen affiniteit mee. Ik ben helemaal geen beautyqueen, ook niet in het diepst van mijn gedachten. Wel heb ik dun en weinig haar, een diasteempje om U tegen te zeggen, ben ik slank maar niet strak (gevleugelde woorden van mijn lief, die daarop uiteraard een pakje slaag mocht ontvangen), heb ik geen gave huid, geen volle lippen, wel een te grote neus maar geen plat buikje. Zelf vind ik dat ik mooie voetjes heb, maar ik heb nog nooit een man mij weten versieren omdat ik schone voeten heb, dus veel zijt ge daar gelijk ook niet mee. Alsook ben ik gezegend met een Zoon die pas vanaf zijn 15 maanden een beetje is beginnen doorslapen maar dan nog zijn dag graag begint omstreeks zessen, en ik kan u wel vertellen dat dat nefast is voor de laatste sprankel frisheid die u mogelijks nog restte als jonge ploetermoeder. Als ik u dan vertel dat de wal in de foto in de header dateert van het pre-kindertijdperk, dan weet u genoeg.

Make up is mij desondanks compleet onbekend. Dat verhaal is even snel geëindigd als dat het begonnen was, met alweer gevleugelde woorden, van mijn schoonbroer dit keer. Ik moet zowat 16 geweest zijn en had in alle geheimenis een lijntje onder mijn ogen getrokken. Dat ging helaas niet onopgemerkt voorbij. Met de ‘oooh, dat is een faseke jong!’ in een volle keuken schoot mijn schaamtepeil ongekende hoogten in en ging ik het lijntje weghalen om het nooit meer terug te proberen. Al kan ik mijn lieve schoonbroer daar absoluut niet de schuld niet van geven: ik beken gewoon geen benul te hebben van het gebruik van make-up. Dat zijn zo van die dingen waar ge eens een workshop zoudt moeten over volgen maar u mag 3 keer raden: dat is iets voor minder vermoeiende tijden. Ik zal als bejaard besje vast ook nog wel een likje foundation kunnen gebruiken, toch?

Ik kan u wat dit onderwerp betreft ook nog vertellen hoe lang na mijn bevalling ik trainingsbroeken ben blijven dragen, hoe versleten mijn ondergoed misschien wel is, hoe weinig ik nog ga shoppen en welke ramp mijn kapsel is geworden, maar ik vermoed dat u daar vandaag misschien wel uw strakke buik al wat van vol hebt. Ik ben wel altijd zeer proper op mijn eigen en trek al eens een schoon kleedske aan, dat moet de komende jaren maar volstaan.

En daarmee is de kop er af, benieuwd wanneer de uitstelmoeder weer gaat zegevieren…

Weekmenu

Weekmenu 3/3 – 9/3

Nog eens perfect de planning gevolgd deze week en alles zeer smakelijk bevonden. Ik kreeg wel enig protest en gezeur van de huisgenoot te verwerken bij het serveren der oesterzwammen (OESTERZWAMMEN??), maar hij vond het uiteindelijk maar een heel klein beetje afgrijselijk. Ik vond het gerechtje heerlijk, u moet zelf maar weten wie u als referentiepunt neemt.