Monthly Archives

januari 2013

Weekmenu

Week 26/1/13 – 1/2/13

Als het goed was zeggen we het natuurlijk ook: dit was heerlijk. Vooral de dagen nadien eigenlijk, maar dat is typisch voor zo’n gerechtjes. Als u een keer wat tijd heeft om te koken: een aanrader!
overpeinzingen

Eet dat kind met haar weekmenuten nu nog altijd zoveel vleesch?

Wel ja hoor, blijkbaar. En dat in tijden waarin ge om écht mee te zijn toch minstens van Dagen zonder vlees moet doen, en eigenlijk bij voorkeur gewoon vegetarisch of zelfs veganistisch door het leven poogt te gaan. Ik zal u wel eerlijk bekennen: ik worstel daarmee. Principieel heb ik eigenlijk geen probleem met de consumptie van een stukje beest. Als ik op National Geographic een leeuw een ander wezen zie verorberen, of ik zie mijn lievelingsdier in actie, dan is immers maar pijnlijk duidelijk dat levende wezens in sé niet lief zijn voor mekaar, als het aankomt op leven en overleven. Maar soit, dat is een discussie van geheel andere aard, ik heb het volste respect voor mensen die er wél principieel problemen mee hebben.

Waar ik dan wel mee worstel, is het feit dat de diertjesrestanten op mijn bord niet afkomstig zijn van gelukkige, vrije en vranke wilde beesten. Beesten die enkel de pech hadden voor consumptie van een ander wezen gesneuveld te zijn, maar verder best wel een genietbaar leven hebben gehad. Ik zou daar perfect mee kunnen leven. Maar het is niet zo, we kunnen dat moeilijk ontkennen… Vele mensen trekken daar conclusies uit en nemen het op zich om hun levensstijl daaraan aan te passen, en ik vind dat helemaal geweldig. Bewonderenswaardig op zijn minst. En ik vraag mij af waarom mij dat niet lukt. Ik ben zeer traditioneel opgevoed, met bijna dagelijks vlees, groenten en gekookte patatjes. Met gehakt, gebraad, koteletten, worsten en biefstukken. Met hesp op de boterham en balletjes in de soep. Ik vind mijn weekmenu’s al een pak gevarieerder, maar het geraakt niet uit mijn lijf. Ik eet graag vlees, en als ik vleesloos kook dan vind ik het zelden echt heel lekker, tot mijn grote spijt.

Maar dat is mijn persoonlijke verhaal en probleem, dat doet er eigenlijk niet zo toe. Los daarvan moet ik toegeven dat ik best wel gebukt ga onder de schuldinductie die heerst in de huidige maatschappij. Het kan aan mij liggen, maar ik krijg het gevoel dat ik – als burger/consument – erg veel verantwoordelijkheid moet nemen voor allerlei zaken waar ik (rechtstreeks) eigenlijk vrij weinig mee te maken heb. Ik moet van Dagen zonder vlees doen, omdat de dieren teveel afzien. Ik moet andere kledingwinkels  bezoeken, want arme zielige kindjes hebben mijn kleed aan mekaar gestikt. Ik moet bio kopen, want mijn fruit hangt vol pesticiden. Op TV passeert om de haverklap een clipje met ‘binnen 5 seconden sterft weer een vrouw tijdens de bevalling’, met ‘ik ben Sofieke, ik zit nu nog in de baarmoeder maar zal binnen 20 jaar kanker krijgen’, met ‘het klimaat om zeep’, met ‘aardbeving heeft duizenden levens verwoest, kijk maar eens goed naar de miserie’… EN VERDOMME GIJ DAAR THUIS IN UW LUIE ZETEL, DOE ER IETS AAN! Begrijp me niet verkeerd, ik wìl daar ook allemaal iets aan doen. Maar de veelheid overspoelt mij. Ik heb nooit gevraagd om vergif op mijn appeltjes, om gruwelijke praktijken in de vleesindustrie, om enge ziektes en natuurrampen. Ik wil helpen, bewust leven en mijn best doen, maar het is te veel hooi voor op mijn vorkje. Een ton of 10, zelfs. Ik vraag mij soms af of u daar allemaal geen last van heeft, u die in de bioplanet linzenspread gaat kopen, Ecover gebruikt en uw haar niet meer wast met shampoo. Er is blijkbaar werkelijk zòveel dat anders zou moeten, dan ik al op voorhand moedeloos word bij de gedachte dat ik mij daar allemaal terdege zou moeten over informeren en er naar zou moeten gaan handelen.

Ik leef mijn leven, probeer goed te zorgen voor mijn naasten, partner en kindjes. Probeer mijn werk – ook mensen helpen – naar behoren uit te voeren. Probeer mijn huishouden te organiseren, dagelijks eten op tafel te toveren en het bovenop alles ook nog een beetje leuk te houden. Ik probeer daarbij zelfs nog wat bewust te leven, door bijvoorbeeld toch ietwat milieuvriendelijk te zijn, wat bio te kopen hier en daar, mijn vleesinname te beperken (’s middags niet meer bijvoorbeeld), af en toe de goede zaken een centje toe te steken… Maar eerlijk, als ik dan in een reportage zie dat de eitjes die mij verkocht worden als deze van kippetjes met een pak vrije uitloop, eigenlijk van kippetjes met amper vrije uitloop zijn, dan heb ik het wel gehad. Alsook wanneer die goeie doelen door de mangel worden gehaald, of blijkt dat ook biobeesten niet zo goed behandeld worden. Dan vind ik dat leugens en bedriegerij en vind ik het heel erg dat ik me daarvoor nog eens schuldig voel op de koop toe. Het is vast te simplistisch om te denken, maar eigenlijk vind ik stiekem dat het ook wel de job van iemand anders moet zijn, zorgen dat het beest dat ik eet geen vreselijk leven/dood heeft gehad. Zorgen dat er op grote schaal dingen voor het milieu in beweging worden gezet. Zorgen dat de dingen die ik koop een beetje verantwoord geproduceerd zijn. Als tonijn met uitsterven is bedreigd, dan wil ik geen honderd blikjes meer zien staan en kunnen kopen. Toch?

Enfin, het zijn maar wat gedachten van een simpel Vlaamsch meiske dat blijkbaar minder ruggengraat heeft dan velen onder jullie. Al die schuld en verantwoordelijkheid doen heus wel wat met mij, maar eigenlijk niets goeds of productiefs. Het is ongetwijfeld niet zo bedoeld, maar bij mij werkt het allemaal eerder verlammend. Keihard chapeau voor mensen die daar wel constructief mee aan de slag gaan. Maar ’t is dus maar dat u het weet: niet boos zijn op mij, ik heb heus wel een geweten. Alleen weet ik niet altijd wat ik ermee moet aanvangen.

Weekmenu

Week 19/1/2013 – 25/1/2013

Elke week 1 nieuw dingetje uitproberen, dat is weer mijn streefdoel. En lukt dat een week niet, dan is dat ook geen ramp. Laat ons vooral niet vergeten dat binnen enkele weken mijn prille huiselijke evenwicht hopelijk weer helemaal aan het wankelen zal worden gebracht door een nieuwe huisbewoner, dus we zien nog wel hoe dat hier allemaal zal lopen…

Deze week wordt het nieuwe probeersel de ovenschotel met konijn die er in Dagelijkse Kost toch wel redelijk geweldig uit zag. We zijn benieuwd, want zoals u weet is mijn vertrouwen niet blind meer. Maar slecht kan dat gewoon niet zijn, denk ik dan.

Bedankt trouwens voor uw feedback, ik heb al enkele nieuwe weekmenu adresjes gevonden die ik met veel plezier ga volgen.
Weekmenu

Week 12/1/13 – 18/1/13

Weet u nog, die keer dat ik zei dat er voorlopig geen gemakkelijke huisklassiekers meer op tafel zouden komen? Dat was grappig hé. Ik neem er weer ruimschoots mijn toevlucht toe, in deze tijden van dikke buiken, zieke mama’s, werkverslaafde huisgenoten en peutertjes die energie vergen. Toch nog altijd beter dan naar de McDonalds om de hoek slenteren, denk ik dan. Soms vraag ik mij toch af of dat bij u ook zo is, dat u uit de miljarden gerechtjes die er bestaan toch altijd weer dezelfde lijkt te kiezen. Ik ben bij tijden waarlijks jaloers op weekmenuutjes zoals de hare, vol speciale gerechtjes en nieuwe probeersels. Haar maandmenu’s mogen we niet meer lezen en zij doet er ook al niet meer aan (maar gelukkig wel nog aan lekkere receptjes), dus ik zoek nog volop andere inspiratiebronnen. Moest u weet hebben van blogs waar toch nog weekmenuten op verschijnen, geef gerust een gilletje. Ik weet dat het al lang niet hip meer is, maar ik lees ze graag.

  • Zaterdag: Vriendjes op bezoek, ik twijfel nog… Mogelijks stoofvlees met verse frietjes en witloofslaatje, voor het gemak. En omdat het lekker is.
  • Zondag: Plantrekkerij.
  • Maandag: Pasta Jeroen
  • Dinsdag: Wortelstoemp met kippenworst
  • Woensdag: Vervolg eergisteren
  • Donderdag: Gebakken griet met hutsepot en vinaigrette met spekjes
  • Vrijdag: Frikandelletjes met krieken en puree
le nouveau bébé est arrivé

30+

En wat geeft dat?

  • We zitten met een draaiertje. Op 27 weken bleek Abdurahmaan plots in stuit te liggen, en aangezien ik nog steeds niet comfortabel op een stoel of in een zetel kan zitten, is dat volgens mij nog steeds zo. Een hoofdje onder de ribben, het is minder aangenaam dan een poepke. Wel goed om uw rug recht te leren houden, dat wel. Hoe dat kind daar voor de rest rondhangt, het is me een compleet raadsel. Ik voel overal wel iets en ben niet zo’n moeder die perfect kan lokaliseren welk handje in welk orgaan port (ge leest toch soms wat op het interweb hoor…), en Google helpt me ook al niet verder. Hopelijk heeft het toch echt maar 2 armpjes en 2 beentjes, want soms lijken het er veel meer. Stel u voor zeg!
  • Ik heb van de bewegingen net zoals vorige keer verder geen pijn of last dus het kind mag er best op rond wroetelen. Behalve ’s nachts, want de insomnia die hier wat rond begint te heersen ben ik allerminst gewend en is allerminst aangenaam. Het feit dat ik nog absurd veel keer meer moet plassen dan vorige keer helpt daar niet bij, dus er ligt zeker en vast ook iets op mijn blaas te duwen (nog wat armen of benen, ongetwijfeld). Denk: plassen, rechtstaan en eigenlijk terug moeten plassen. Beetje zoals een blaasontsteking maar dan zonder blaasontsteking. Geen pretje als ge al een licht obsessieve geest hebt.
  • Het blijkt een must zo’n stuitligging kei-erg te vinden en hartstochtelijk te verlangen naar een nieuwe draaiing, maar ik vind dat nogal dubbel. De natuurlijke bevalling is mij vorige keer immers niet geweldig bevallen (haha!) en liep ook nogal grondig fout. Ik weet dat ik het niet mag zeggen, maar zo’n ‘veilige uithaling’ zonder bijna-dood kindje lijkt daardoor soms toch wel een beetje aantrekkelijk. Ik hoor u dames-met-een-keizersnede-achter-de-rug al steigeren maar geloof me, ik weet dat dat ook absoluut geen lachertje is. Ik laat het maar gewoon aan Abdurahmaan over denk ik, we zien wel waar dat heen gaat…
  • Buikkindjes brengen soms vreemde cadeautjes met zich mee, en zoals u kan volgen op de foto’s kreeg ik van Abdurahmaan gratis krullen cadeau. Ik krijg bijna meer de vraag of ik een permanent heb laten zetten dan voor wanneer het is. Maar neen dus, geen permanent. En hoewel het nu ook weer geen Hollywoodkrullen zijn, mag het van mij eigenlijk best wel zo blijven. Liever dit dan het kapotte, droge en onhandelbare stro dat ik van kind 1 cadeau had gekregen. Goeie punten voor kind 2!
  • Ik vond de buik tot nu toe best bescheiden, maar op de laatste foto is die toch wat groter dan in mijn beleving. De laatste spurt is ingezet. En dat dat rap gaat, jongens… Pfoe.

24 weken
Photobucket

26 weken
Photobucket

28 weken
Photobucket

30 weken
Photobucket

Weekmenu

Week 5/1/13 – 11/1/13

Het jaar begon opnieuw in het ziekenhuis, niet voor mij, maar dat maakt het er niet leuker op. Een week daarom met weinig denkwerk alweer, en dingen die in mijn vingers zitten. Best wel veel kookwerk daarentegen, maar het is vooral comfortfood en dat kan een mens soms eens gebruiken. En ik hang eigenlijk wel graag boven stomende potten bouillon en saus, het heeft iets en wie weet maakt het ook nog mijn slijmen los, ha!