Monthly Archives

februari 2013

Weekmenu

Week 23/2 – 2/3

Awel, hierin heb ik vorige week eindelijk eens geen vlees gemist! Veel werk, dat wel, maar lekker jongens. De huisgenoot was wat minder enthousiast (die was in een vorig leven nochtans ooit een hele tijd vegetariër), maar dat kwam eerder door de ‘droogte’ denk ik. Ricotta is inderdaad niet de meeste smeuïge kaas, maar mij stoorde het niet. Deze week niet echt een veggiedag, (ik ben ook nog niet officieel van start gegaan), maar wel een dag of 2 waarin het enige vlees uit wat toegevoegde spekjes bestaat. Flauw excuus, maar toch. We werken eraan.

Trouwens best eng om uw komende tweeweekmenu op te stellen (dat gaat hier altijd per 2 weken en daar hangt een *kuch* ingenieus boodschappensyteem aan vast) en te bedenken dat het misschien door een bevalling gedwarsboomd zal worden… Ieks! Deze week daarom nog een inspanning met veel hergebruik van ingrediënten om weggooien te vermijden: 2 dagen met sla, spruitjes gooien we in de hutsepot en in haar lekkere creatie, parmezaan en spekjes komen ook meermaals terug… Kan ik toch nog eens genieten van het ‘ik-ben-goed-bezig-gevoel’ voor het enkele weken de mist in gaat!

handenarbeid, Weekmenu

Week 15/2/13 – 22/2/13

We doen nog eens een efforke deze week, ik vermoed dat het de laatste stuiptrekkingen zullen zijn. Hoe dat hier binnenkort allemaal gaat verlopen, geen idee… Ik heb eens in mijn oude boekjes gekeken hoe dat ging tijdens de kraamtijd van kind 1, en toen heb ik zelfs gekookt. Vaak hetzelfde en weinig geïnspireerd (lees: massa’s stoemp met worst), maar we aten wel warm eten. Ik ben dus hoopvol.

En kijk eens aan, op haar aanraden probeer ik zelfs nog eens een vegetarisch gerecht, het schijnt erg lekker te zijn. Zoniet moet ze mij een Turkse pizza trakteren.

Zo eens bloggen over niet evidente onderwerpen levert trouwens wel wat op. Gelukkig heb ik te weinig lezers om echte diehards over de virtuele vloer te krijgen en beschimpt te worden, maar reageren hier voorlopig vooral lieverds met wijze woorden. Wat toch bleef hangen is wat Nike zei over het vertekende beeld: ik kan inderdaad ook genoeg gezinnen bedenken waarin over het onderwerp niet eens 1 seconde wordt nagedacht. Omdat ze daar de goesting en/of mogelijkheden niet toe hebben. En ten tweede: misschien (of zeg maar zeker en vast) focus ik teveel op wat ik niet doe, en te weinig op wat ik wel doe. Wat niet wil zeggen dat het niet altijd beter kan, maar dat is zeker wel een rode lijn in mijn denken (op alle gebied). Ik zou het leren naaien bijvoorbeeld bijna opgeven omdat ik nog niet de prachtige kleedsels kan fabriceren die ik overal online spot, terwijl ik toch wel al een presentabel pamperzakje en lelijk beest heb weten ineen te flansen en ook geen beroerd flockster blijk. In het kader van ‘stoef dus eens wat meer op uzelve’, ziet!


 photo Pamperzakje_zps47c66f1f.jpg

 photo Uiltje_zps6a4622ac.jpg

 photo Flock1_zps4d79b4df.jpg

 photo df348821-ab18-469b-a405-1d82913fbfeb_zpsb1236290.jpg

Kijk eens aan wat een inzichten zeg, merci Lies! (Voor u nu denkt: oei nee, weer eentje dat naar de therapeut gaat rennen: dat heb ik natuurlijk al jaren achter de rug. Wat dacht u.) Om terug te keren naar het topic weekmenuten: De Dagen Zonder Vlees zijn nog een brug te ver vrees ik, maar ik overweeg weer een wekelijkse veggiedag in te lassen. Als het verse kleine grut de boel niet té hard op stelten komt zetten, dan gaan we daar op termijn misschien wel voor. Deze week dus al 2 veggiedagen, kijkt nekeer aan zeg.

le nouveau bébé est arrivé

36 weken

U gilt: 36 weken?? Wel, ik ook jong, ik ook. Het minste wat er over deze zwangerschap te vertellen valt, is dat ze voorbij is gevlogen. En dat de laatste weken een beetje turbulent en hallucinant waren. Het werd me maar weer eens duidelijk dat ge als mens, onder gelijk welke omstandigheden, toch gewoon verder ploetert. Tenzij ge crasht natuurlijk, maar dat gaan we voorlopig maar niet doen. Maar goed, de komst van kleine Abdurahmaan is daardoor al meer dan voldoende beladen, ik vind dat een beetje sneu voor het arme kind dus we gaan het even over hem/haar hebben.

De tijd van het stressen breekt stilaan aan, al tracht ik dat eigenlijk niet te doen en weer alles op mij af te laten komen. Ik heb daar de beste ervaringen mee. Met zijn ‘we gaan je gewoon zeer goed opvolgen en dit keer vooral de monitor er niét afhalen’, lijkt ook mijn gynaecoloog geen redenen te zien om op voorhand te panikeren. Ik moet bekennen dat het vooruitzicht van nog eens bevallen mij absoluut niet blij maakt, maar er zal niet veel anders opzitten. Kindje zit er in, kindje moet er uit, en zo simpel is dat. U mag eigenlijk wel heel erg duimen voor mij dat alles goed komt, dat zou ik fijn vinden. Ge weet ook maar nooit dat het helpt.

Wat me bijna evenveel zorgen baart, is de impact van alles op nummertje 1. Het (meestal) flinke, leuke en sociale peutertje met evenwel een klein hartje, dat door omstandigheden echter nog geen dag van zijn moeder gescheiden is geweest. Oma 1 ging veel te snel dood, oma 2 werd veel te zwaar ziek. Uit logeren gaan is daardoor nog nooit voorgevallen. Geen nood: hij amuseert zich af en toe rot bij zijn lieve tante, nonkel, neefjes en nichtje en maakt veel plezier in de crèche, ik maak er geen kasplantje van. Maar het blijft een feit dat ik niet weet hoe hij mijn afwezigheid gaat verteren. (En al schrijvende denk ik: jee, misschien overschat ik gewoon mijzelf. Vader en zoon gaan dat vast prima doen zo met hun tweetjes. Zeker en vast.) Een maand later ga ik hem ook nog eens naar school sturen, om het trauma compleet te maken. Van mij mocht nummertje 2 idealiter een maandeke of 2 later zijn/haar opwachting maken, maar het kind had haast. So be it. Het worden dus zware tijden in het jonge leven van kleine mister Nino, maar hij zal het zonder twijfel wel overleven. Nummer 2 mag gezien alle omstandigheden bijgevolg best ietwat makkelijk in onderhoud zijn en direct doorslapen enzo. We zijn verder niet veeleisend.

Gisteren nog keken 2 oudere dames me meewarig aan: ‘Jaja, van 1 naar 2, wacht maar, dat is toch héél zwaar hoor…’. Met die blik onder vrouwen, u kent hem wel. Die blik die u nog 1 cm hoog maakt en doet denken dat binnenkort de wereld op uw hoofd gaat vallen, en dat ge dan bovendien ook nog eens het meest onnozele schaap in die wereld zijt. Nu heb ik ook wel al vaak het omgekeerde gehoord (dat van 1 naar 2 beter meevalt dan van 0 naar 1), dus ook op dat punt panikeer ik niet. Voel u ook wat dit betreft echter vrij om mij gerust te stellen.

Bon, genoeg gepalaverd. Nog een beetje beeldmateriaal, het zijn de laatste…

32 weken

 photo 32w_zps5a764eb7.jpg

34 weken

 photo 34w_zps80a21223.jpg

36 weken

 photo 36w_zps946f2f9a.jpg

Weekmenu

Week 9/2 – 15/2

Zo weinig mogelijk eten weggooien, ik streef daar al lang naar. Op zich lukt dat ook nog best goed, denk ik. Restjes/verlepte groenten, die belanden steevast in soep. Oude eitjes gooien we in cake of een eierslaatje, met fruit kunt ge ook best nog wel wat (appelmoes, banaan op een geroosterde boterham…) en de kippen van de buren zijn zeer dankbaar voor mijn oude broodkorstjes. Een peuter is ook een gerief: die is nog het meest content met een gekookt vergeten worteltje op zijn bord, een kletske appelmoes en wat verdwaalde soepballetjes uit de diepvries. Allemaal in het sjakoske, hier! Ware het niet dat ik ook een werkverslaafde huisgenoot heb die het mij wat moeilijker maakt, door soms bijvoorbeeld een halve week niet thuis te eten en mij daardoor ineens van een hoop rest-eten te voorzien die mijn mesthoop amper kan slikken. En ge kunt natuurlijk wel vaak restjes en hetzelfde eten, maar ooit wordt dat allemaal ook wel eens écht slecht. Enfin, vanavond eet ik voor de 3e keer op rij bloemkoolgratin en hij moet het doen met tabouleh en gevuld witloof, volgens mij eet hij dat niet graag (’t was nochtans keilekker) maar het weze dan maar zijn straf. Die manmensen, soms de nagel aan mijn doodskist hoor. (Of zijn we nu weer te eerlijk.)
Weekmenu

2/2/13 – 8/2/12

Ik zal u deze week wat moeten teleurstellen, want het weekmenu ziet er nogal gelijkaardig uit aan dat van vorige week. Maandag en dinsdag schoot ik namelijk in een kookstuip, waar we blijkbaar de hele week mee verder konden. Nu was dat wel handig, want ik heb hier inmiddels wat katjes te geselen. Of zeg maar: lelijke, reusachtige, gemene gedrochten van katten. Ik wijd daar mogelijks wel eens over uit, maar nu is dat nog wat moeilijk… We gaan voorlopig even verder op hetzelfde elan: grote hoeveelheden comfort food waar ik enkele dagen mee kan overbruggen, of simpele kost. Of veel afhaal. Of we zien nog wel.