Monthly Archives

juni 2013

Uncategorized

Dag mijn moederke.

Ik hou niet van het laatste beeld dat, vrees ik, voor zolang ik leef in mijn netvlies staat gegrift. Het was heftig, adembenemend, vredig en vreselijk tegelijk. “Het spijt me dat ik zo kort uw moeder ben geweest”. Krak, zei mijn hart. Gisteren werd de zwaarste dag van mijn leven. Het was oneerlijk, veel te vroeg, veel te hard. Maar je lijden is vandaag niet meer… Je hoeft eindelijk niet meer wakker te worden. Met je laatste wensen daag je ons uit. “Draag geen zwart, ik hou van alle kleuren!” En waar we een blauwe kist beschilderd met wolkjes, korenbloemen, madeliefjes en een zon gaan vinden, dat weten we ook nog niet. Ik hou je vast in mijn herinneringen, moederke. Word net als je moeder en vader zo’n lief klein zacht wolkje, en vlieg me maar vaak over het hoofd… “Ge moet dan wel omhoog kijken hé”, zei je nog. Doe ik mama.

 photo Moederdochter_zps810aeeb7.jpg

handenarbeid, Weekmenu

Week 15/6 – 21/6

Een dag te laat of wat? Jawel, en mijn kindertjes hebben daar zelfs niets mee te maken. Het pogen tot het maken van een rokje uit dat befaamde boek van die befaamde mevrouw wel. Ik had er een hele dag voor uitgetrokken: zoon op school, dochter hopelijk wat flink in de wipper of het park (en ze deed dat goed), geen wachtende wasmanden en eten dat al klaar was. Ideaal, dacht ik. Ik ging voor iets ‘eenvoudigs’: de A lijn met beleg en voering, met driekwart jaar les achter de kiezen zou dat toch moeten lukken dacht ik zo. Zelfs complete leken zouden het moeten kunnen volgens de beschrijving.

Nu weet ik niet of dat normaal is, dat ge vervolgens na een dag vloeken en zuchten en hersenpijniging en bijna uw zoon van school vergeten halen zin hebt om u weer uit te schrijven uit de volgende naailesmodule. En postzegels wilt gaan verzamelen als hobby. Het zou kunnen zijn, maar dat stond toch niet in het boek. Er zijn nu een paar opties natuurlijk. Misschien is het boek een ietsiepietsie te optimistisch, of misschien ligt het aan mij. Aangezien ik over het boek alleen maar lovende kritieken lees, stevenen we dus af op een deuk in het zelfvertrouwen. ’s Avonds heb ik wel al geconcludeerd dat ik vermoedelijk een beleg aan een beleg proberen zetten heb, dus die fout zou ik volgende keer al kunnen vermijden. Dat de uitleg van de rits mij ietwat huilerig maakt, daar denken we voorlopig nog niet aan.

Bon, we gaan nog wat weekmenuten, want dat kan ik wel een beetje goed. Snik. Als ik ooit een boek ‘weekmenuten voor beginners’ uitbreng, dan ga ik wat liever zijn voor de beginners in kwestie. Beloofd.

le nouveau bébé est arrivé, zever, gezever

Nog steeds vermist: gebruiksaanwijzing.

‘Misschien is het toch weer of nog de reflux…’, dacht ik, terwijl een stroompje kots mijn schouder overvloeide. En mijn outfit die ik precies een uurtje aanhad. Ik had net de zeurende dochter van het park naar de wipper verhuisd, waar ze nog wat zeurde, waarop ik ze dan maar terug oppakte en ze nog wat verder zeurde. Ik had ook al eens mijn vinger over haar tandvlees laten glijden, want ge weet toch maar nooit, waarop ze zeurde want dat vond ze niet zo leuk. Vervolgens werd het kindje zo rood als een tomaat en weerklonk er een luide wind. ‘Ha, ze is voorzekers geconstipeerd!’, dacht ik toen, waarop ik haar buik masseerde en fietste met haar beentjes. Waarop ze zeurde, want dat vond ze niet zo leuk. Het lief opende een app op zijn iPad en kwam tot de vaststelling dat ze zich temidden een sprongetje bevond (OH NEE!). ‘Ha’, dacht ik toen, ‘Dat is natuurlijk allemaal een beetje zever maar misschien heeft het er toch ook wel iets mee te maken’. Waarop het kind niesde en de snottebellen me rond de oren (en de outfit) vlogen en ik dacht ‘ochgot, nog steeds zo verkouden dat schaap, ge zoudt voor minder zeuren’.

Chance dat ze zo schattig zijn.

handenarbeid, le nouveau bébé est arrivé

De obligaatheden.

In navolging van dit en dit was ik u nog de doopsuikertjes en kaartjes van de dochter verschuldigd. De stijl is redelijk anders. Of dat nu betekent dat ik door de jaren veranderd ben of misschien een tikje schizofreen ben, daar ben ik nog niet uit. Moeder heeft er zich iets makkelijker van af gemaakt dit keer. Zelfgemaakt allemaal goed en wel, maar zo zot als toen doen we niet meer. En daar hebben we geen tijd meer voor. En geen hulplijnen. Het werden potjes aardbeienconfituur en (zeer) eenvoudige zakjes gevuld met Zwitsers fruit. Beiden in polkadotstofjes en gepimpt met mooie lintjes en een papieren roosje. De presentatieboom werd gewoon gerecycleerd, waarom ook niet. Valt het op dat ik een meisje verwachtte?

 photo foto-3-1_zps934dfb33.jpg

Het kaartje was nog luier: dat zag ik gewoon online en zoals dat bij mij soms gaat, moest en zou ik dat hebben. Grote liefde op het eerste gezicht. Valt het op dat ik een meisje verwachtte?

 photo foto-2-1_zps18bcc84d.jpg

Als dat zo doorgaat met die tanende inzet, dan stoppen we de bezoekers bij een eventuelig nummertje 3 misschien wel gewoon een stuk chocolade in de handen. Maar desalniettemin vond ik het toch best weer goed gelukt. En er is niemand doodgegaan door mijn confituur, hoezee!