zever, gezever

Aaj Ow Aaj

Wij vinden dat niet leutig, wij, dat het meisken van Duitsland gewonnen heeft. Het lief vond dat haar deelname botweg gediskwalificeerd had moeten worden, wegens overduidelijke en vooral schaamteloze copycat van tja: kies maar uit. Lily Kate Perry Allen Nash, of zoiets. Bovendien had ze volgens mij dan weer rare beentjes, een lelijk kleedsken en kon ze niet dansen. En we vermoeden ook enig middelengebruik, want ze deed werkelijk heel erg vreemd nadien. En toen ze iets zong van “I even painted my toe – nàils for you!” moest ik gelijk denken aan “You said I must eat so many lemons, cause I am so bit – ter!”, en dan had ik het helemaal gehad feitelijk. Ik vind het niet werken, een Duitse die een Brits dialect tracht te imiteren, maar blijkbaar denkt de rest van Europa daar anders over. So be it. Of wacht, dat is in nu: so – bé – it!

Ons Tommeken deed dat anders wel schitterend. Twintig jaar en uit Eeklo, hé mensen. Zijn plotse lachske van “Heej, dat is hier cool maat, kijk mij mij amuseren!” was voor mij genoeg om het spel te winnen. Maar dat had ik niet verwacht, en dat mocht ook niet zijn. Ik was gelijk vooral een beetje content dat hij de zure Vlamingen die hem zo uitspuwden nog voor hij in den beginne van het circus een noot had uitgebracht, zo lik op stuk gaf. Waarna we hem natuurlijk met z’n allen innig gingen liefhebben, want zo zijn we dan ook wel weer. Ik ben zo eens één keertje in mijn leven naar een voetbalmatch geweest temidden de Gentse supporters, toen de ploeg toevallig net archislecht speelde. Ge wilt niet weten wat ik die mannen rond mij allemaal hoorde scanderen. Naar hun geliefde ploeg. Maar de week nadien deed Gent het weer goed en was het weer rozengeur en maneschijn. Jaja, zo zijn wij.

Anyway, ik vond het nog wel eens aangenaam, zo’n songfestival gelijk vroeger. Met België in de finale, minstens enkele liedjes erbij die u niet onmiddellijk doen weg zappen (al was het maar om af te wachten of de abrikoosjes van mevrouw er al dan niet zouden uitvallen), ergernis over de vriendjespolitiek (die we anderzijds tegelijk ook zelf verwachten), slappelachmomenten bij de huiskamertaferelen met dansende honden en vallende mémé’s, schitterende Bart Peeterskes (ja, dat verdient een woord op zich) en een whisky’tje erbij om het af te smaken. Of een glazeken San Pellegrino, voor mij. Vanavond weer niveau op den TV, met House. Aja, want wij zijn verder wel heel gedistingeerd. Natuurlijk.

3 Reacties

  • Tess

    Ik vind dat ook niet leuk! Wat een gedrogeerd kind, die kon toch niet normaal doen?

    Ik zat met een onnozele smile op mijn gezicht mee te lachen met Tom, je zag echt dat hij de tijd van zijn leven beleefde. 🙂

    En Bart Peeters verdient ook een pluim van mij, hoewel ik hem door den tv wou trekken toen hij maar commentaar bleef geven bij die intermezzo van Noorwegen.

    Ik ben fan jong van eurosong, zo gelukkig dat ik daar van werd. Behalve van de uitslag natuurlijk. 🙂

  • Tamara

    Eurosong is pure traditie en nostalgie voor mij. Ik kan echt niet niet kijken. Tot extreem grote ergernis van manlief 🙂

    En het gewonnen liedje. Goh, ik vind het wel catchy en leuk, maar naar mijn gevoel lijkt het heel erg op veel andere liedjes. Niet zo origineel dus. En ja, met dat kind scheelde er toch ook iets, vond ik. Of gewoon nog heel erg jong. Maar toch, brrr 🙂

  • Burton

    Het had toch 2de of 3de plaats mogen zijn voor den Dice… Het is erg hoe al die oostbloklanden schaamteloos hun gebuur het maximum geven. Waarschijnlijk bang voor miltaire acties als ze geen “12 points” aan “mother russia” geven – Die 12 punten voor Belarus was wel grappig 🙂