Goed jong, danku. Momenteel hangt de Zoon aan zijn moeder wegens een kleine bleitsessie, die meestal redelijk vlot wegebt in de draagdoek. Oh, wat hou ik van de draagdoek! Ik loop er gezwind mee door de supermarkt, ga er mee wandelen in het bos, ga er mee op bezoek bij de buren. Voorlopig slaag ik wel maar in 1 knoopwijze, maar die volstaat. Kijk maar. Voor de rest leren wij ons nageslacht steeds beter kennen. Ik denk dat we kunnen besluiten dat het er eentje met – euhm – karakter is. Ik heb continu de indruk dat hij al veel meer wil kunnen dan hij kan en dat dit soms…

De vriendin kirde iets van “Aumaagaud kijk, ik heb hem zijn eerste Michael Jackson schoenen gekoooocht! Voor de feestdagen!”. En ja hoor, ik vind ze ook nogal geweldig. Ze zullen terecht komen aan deze poezelige voetjes, waar ik helemaal verliefd op ben. Soms doe ik tijdens zijn voedingen gewoon zijn kousen uit om ze te kunnen zien. Gemene moeder ben ik hoor. Als ik een blik richting de voeten van het lief werp dan word ik helaas wel instant depressief, want dan besef ik dat die van de zoon ook tot zoiets gaan uitgroeien. En pas op, ik zie mijn lief graag, maar zijn voeten zijn niet zijn beste feature.…

Ik ben 4 weken, zie er een beetje uit als een gevangene in mijn oranje jumpsuit maar kan al goed mijn hoofd opheffen.

Nee, niet het soort Thuis alwaar we de avonturen van Simonneken en Frank kunnen volgen (hoe triestig is dat nu trouwens niet voor de Waldek? Bleit). Maaaaar, wel het soort Thuis als in: de zoon is thuis! Het heeft ons 2.5 weken gekost en waarschijnlijk ook een paar jaar van ons leven, maar dat vergeten we maar snel. Kijk daar toch eens naar jongens. En nu moet ik even slikken want zoals u ziet op de foto, hebben wij nu een echte baby. In huis. Help. Maar ook wel: eindelijk….

Kijk! Ik kreeg bloemen! Zo voor echt, aan de deur en al! Ik kreeg ze dankzij @liefff (een tweep die familie van mijn lief blijkt te zijn) en @AltijdBloemen. Een geweldige attentie en een superinitiatief. Dus hup, ga allemaal kijken. Echt fijn, bedankt!

In kliniek 1 hadden wij onze doopsuiker uitgestald, maar na een dag moesten we al naar kliniek 2. Zo zat ik een dag na mijn bevalling al aangekleed in de auto met al mijn koffers om Gent te doorkruisen. Met de schrik van mijn leven, want mijn kind legde dezelfde tocht af in een couveuse met de ambulance. De doopsuiker gooiden we mee in de auto. In kliniek 2 werd ze niet meer uitgestald omdat we daar andere zorgen hadden. Het was ook een tweepersoonskamer en veel bezoek verwachtten we niet meer, toch niet om de geboorte te vieren. Wel om ons te steunen, maar daar horen vrolijke dingen als…

Saar had het meteen geraden, van waar ik de naam haalde. En ja hoor, het was de naam waar ik het hier over had. Zoals ik schreef, sloeg het lief niet groen uit bij het horen er van, dus zag ik mijn kans. We hebben er geen discussies over gehad. Hij is er vermoed ik gewoon stilaan aan gewend worden en lijkt er nu nogal in zijn nopjes mee. Mijn liefde voor de naam: ik vind hem enerzijds mooi, zacht en warm, maar anderzijds ook kort, sterk en krachtig. En eenvoudig, waardoor wij noch het kind 100 keer moeten herhalen hoe hij heet of hoe je dat schrijft. Geen absolute…

Vreemd hoe dat allemaal loopt… Dan zijt ge zwanger, loopt dat onverwachts allemaal niet zo vlot verder en zijn er zoveel mensen die met u meeleven. En dan zit ge met een boel onduidelijke medische zaken, die ge zelf niet altijd zo goed verstaat. En wilt ge wel antwoorden als mensen vragen wat er aan de hand is, maar is dat natuurlijk niet zo evident. Wegens nogal privé, maar ook allemaal onvoorspelbaar. Laat ons zeggen: de zoon doet het zeer goed. Hij heeft het moeilijk gehad, bij de zwangerschap of tijdens de geboorte, en dat zou misschien wat gevolgen kunnen hebben. Op motorisch vlak. Of misschien ook niet. Het is…

Ik had wat postjes klaar staan op voorhand, zo gaat dat natuurlijk. Een mens kijkt daar naar uit, naar dat kindje, en treft voorbereidingen. Bij deze deel ik af en toe iets met u, ok? En dan moet ge natuurlijk ook nog een kaartje hebben. Ik zie heel veel soorten kaartjes graag. Het lief houdt vooral van strak en minimalistisch. Ik vond dan weer het idee van iets interactiefs wel leuk. Een spelletje of een raadseltje in plaats van een ‘gewone’ aankondiging. We begonnen wat te brainstormen en samen te ontwerpen, het lief kocht een tekentablet en toverde daar dit resultaat uit. Ge ziet het graag of ge ziet het…