-
Ornaisons 2013
Weet ge nog, die keer dat ik dit schreef? HAHAHA! Zo met 2 volwassenen en 1 nog geen tweejarige op reis, avontuur zeg. Dit jaar hadden we geen reisplannen, wegens baby van nog geen 5 maanden oud (ik ben namelijk ook niet gek, pfoe). Maar toen verscheen er op Facebook een best aangename oproep van vriendjes van vriendjes, die een B&B opbouwen in de Languedoc en graag een klein weekje terug naar Gent wilden komen. Of er niemand interesse had om intussen voor hun hond, huis en zwembad te zorgen. Ik doe eens zot, dacht ik, want dat doe ik echt niet vaak, en we gingen in op het voorstel.…
-
Beschermd: An end has a start.
Er is geen samenvatting, omdat dit een beschermd bericht is.
-
Alweer vermist: gebruiksaanwijzing.
En zo blijk ik – naast die voor baby’s – alweer een gebruiksaanwijzing te missen. “Hoe rouwt men?”, ware het niet een zo complex proces dat bij iedereen anders verloopt, ik zou er een foldertje voor laten maken. Niet dat ik niet eerder mensen verloor… Ik heb al een behoorlijke tijd geen grootouders meer en 2 jaar geleden verliet lief zijn mama ons ook al veel te vroeg. Maar ook toen stond ik steeds voor een vraagstuk: wat is dit nu? Hoe moet ik mij nu voelen? Bij andere blogsters die ook ouders verloren lees ik veel meer pijn, intens verdriet, doorleving. Voorlopig ben ik niet overmand door al die…
-
Zo gaat dat dan.
Een blog die verwordt tot wat ge nooit bedoeld hadt. Met eigenlijk best veel miserie, veel intieme dingen, die ge dan toch maar achter paswoordjes verstopt. Terwijl ge een beetje allergisch waart aan paswoordjes. Tja. En veel weekmenuten, dat ook. Een mengelmoes van oppervlakkige en minder oppervlakkige dagdagelijkse dingen. Vroeger blogde ik ook, en dat was ook vaak persoonlijk. Maar toen was ik een puber. Ik wist niet beter en vond die uitlaatklep wel fijn. Tot die serieuze klets in mijn gezicht, die me meteen ook de gevaren van het wereldwijde web liet zien. Het bleek allesbehalve veilig. Ik liet het enkele jaren voor wat het was, maar de lokroep…
-
Beschermd: Brief aan mijn kindjes
Er is geen samenvatting, omdat dit een beschermd bericht is.
-
Dag mijn moederke.
Ik hou niet van het laatste beeld dat, vrees ik, voor zolang ik leef in mijn netvlies staat gegrift. Het was heftig, adembenemend, vredig en vreselijk tegelijk. “Het spijt me dat ik zo kort uw moeder ben geweest”. Krak, zei mijn hart. Gisteren werd de zwaarste dag van mijn leven. Het was oneerlijk, veel te vroeg, veel te hard. Maar je lijden is vandaag niet meer… Je hoeft eindelijk niet meer wakker te worden. Met je laatste wensen daag je ons uit. “Draag geen zwart, ik hou van alle kleuren!” En waar we een blauwe kist beschilderd met wolkjes, korenbloemen, madeliefjes en een zon gaan vinden, dat weten we ook…
-
Week 15/6 – 21/6
Een dag te laat of wat? Jawel, en mijn kindertjes hebben daar zelfs niets mee te maken. Het pogen tot het maken van een rokje uit dat befaamde boek van die befaamde mevrouw wel. Ik had er een hele dag voor uitgetrokken: zoon op school, dochter hopelijk wat flink in de wipper of het park (en ze deed dat goed), geen wachtende wasmanden en eten dat al klaar was. Ideaal, dacht ik. Ik ging voor iets ‘eenvoudigs’: de A lijn met beleg en voering, met driekwart jaar les achter de kiezen zou dat toch moeten lukken dacht ik zo. Zelfs complete leken zouden het moeten kunnen volgens de beschrijving. Nu…
-
Nog steeds vermist: gebruiksaanwijzing.
‘Misschien is het toch weer of nog de reflux…’, dacht ik, terwijl een stroompje kots mijn schouder overvloeide. En mijn outfit die ik precies een uurtje aanhad. Ik had net de zeurende dochter van het park naar de wipper verhuisd, waar ze nog wat zeurde, waarop ik ze dan maar terug oppakte en ze nog wat verder zeurde. Ik had ook al eens mijn vinger over haar tandvlees laten glijden, want ge weet toch maar nooit, waarop ze zeurde want dat vond ze niet zo leuk. Vervolgens werd het kindje zo rood als een tomaat en weerklonk er een luide wind. ‘Ha, ze is voorzekers geconstipeerd!’, dacht ik toen, waarop…
-
Week 8/6 – 14/6
Zaterdag: Plantrekkerij? Zondag: BBQ @ Gijzenzele Maandag: Gnocci uit de oven met mozzarella, maar ik denk dat ik daar een bijgerecht ga van maken… Met een veggieburger erbij dus. Dinsdag: Vervolg gisteren Woensdag: Salade van kipfilet met appeltjes, witloof en gedroogde ham Donderdag: Zeewolf met spek, geroosterde aardappelen en veldsla Vrijdag: Restjes of …
-
De obligaatheden.
In navolging van dit en dit was ik u nog de doopsuikertjes en kaartjes van de dochter verschuldigd. De stijl is redelijk anders. Of dat nu betekent dat ik door de jaren veranderd ben of misschien een tikje schizofreen ben, daar ben ik nog niet uit. Moeder heeft er zich iets makkelijker van af gemaakt dit keer. Zelfgemaakt allemaal goed en wel, maar zo zot als toen doen we niet meer. En daar hebben we geen tijd meer voor. En geen hulplijnen. Het werden potjes aardbeienconfituur en (zeer) eenvoudige zakjes gevuld met Zwitsers fruit. Beiden in polkadotstofjes en gepimpt met mooie lintjes en een papieren roosje. De presentatieboom werd gewoon gerecycleerd,…